«اعتماد به ربّ»، پیام ابراهیم از قربانی کردن فرزندش
این متن خلاصهای از فایل این قسمت میباشد، اما برای درک کامل و عمیقترِ مفاهیم، حتماً خود فایل را به طور کامل گوش دهید.
هر زمان که آیهای درباره ابراهیم میخوانم، بهوضوح میبینم که جنس این آیات متفاوت است. یک عشق ناب میان خالق و مخلوق است. هر زمان که وارد قرآن میشوم و با نام ابراهیم روبهرو میشوم، شخصیت این انسان، مرا به وجد میآورد:
شیوه تسلیم بودنش در برابر ربّ. شیوه موحد بودنش. حنیف بودنش… همه رفتارهای این انسان، وجودم را بهشدت متحول میکند.
برای من، ابراهیم نماد یکتاپرستی ناب است. یکتاپرستیای که آنچنان در وجودش بهدرستی ریشه دوانده، آنچنان عمیقاً جزئی از شخصیت وجودیاش شده که او را تسلیم امر ربّ گردانیده است.
تسلیم ابراهیم در برابر ربّ توانست مملو از یقین، هاجر و طفل شیرخوارهاش را در بیابان رها کند، با اعتماد به ربّ، فرزندش را به قربانگاه ببرد، از همه امتحانات، سربلند بیرون بیاید و تا آنجا پیش برود خلیلالله و رفیق خداوند بشود. بهراستی ابراهیم کیست؟ کدامیک از ما قادر است تا آن اندازه تسلیم امر ربّ باشد که فرزندش را قربانی کند؟
همواره آرزویم این است که «ایمان راستین ابراهیم و تسلیم بودنش در برابر ربّ»، اولویت اصلی زندگیام باشد. عید قربان فراتر از یک آیین مذهبی، نمادی شکوهمند از اوج سرسپردگی و تسلیم محض در برابر خداوند است. ابراهیم با تسلیم بودنش، به ما میآموزد که ایمان واقعی یعنی رهایی از تمام دلبستگیها و اعتماد صددرصدی به نیروی برتر جهان. درس بزرگ این است که تکیهگاه امن ما نه پول است، نه موقعیت و نه حتی فرزندانمان؛ بلکه تنها خداوند است که حافظ و نگهبان واقعی ماست.
بسیاری از ما ناآگاهانه گرفتار شرک پنهان میشویم و تمام هدف و آرامش زندگی خود را به آینده فرزندانمان گره میزنیم، اما ابراهیم با رها کردن خانوادهاش در بیابان به فرمان الهی، نشان داد که بزرگترین و بهترین حمایت از عزیزان، سپردن آنها به دستان قدرتمند خداوند است و نه کنترلگریهای ناشی از ترسهای بشری.
داستان قربانی کردن اسماعیل، تصویرگر بریدن از تعلقات ذهنی و عاطفی برای رسیدن به آزادی مطلق روحی است. تفاوت بنیادین انسانهای موفق با دیگران در شجاعت برای حرکت به سمت ناشناختهها نهفته است. ایمان یعنی پیش از آنکه تمام مسیر روشن شود، قدم برداریم و یقین داشته باشیم که دستان خداوند در زمان مناسب ظاهر شده و ما را هدایت خواهند کرد.
نشانه اصلی ایمان و تسلیم، احساس آرامش عمیق قلبی است؛ هرجا ترس و نگرانی وجود دارد، یعنی هنوز به مقام تسلیم نرسیدهایم. ما نیز برای تجربه زندگی سراسر ثروت، برکت و معجزه، باید هر روز «اسماعیلهای درونمان» —یعنی ترسها، تردیدها و وابستگیهایمان— را قربانی کنیم تا دستان خداوند برای یاری رساندن به ما باز شود.
نوشتن درک خود از آگاهیهای این فایل در بخش نظرات، به شما کمک میکند این آگاهیها به عادتهای فکری و رفتاریتان تبدیل شوند.
منتظر خواندن دیدگاههای تأثیرگذارتان هستیم.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- دانلود با کیفیت HD214MB18 دقیقه
- فایل صوتی «اعتماد به ربّ»، پیام ابراهیم از قربانی کردن فرزندش16MB18 دقیقه
به نام خدای رب العالمین
سلام خدمت استاد عباس منش و خانم شایسته عزیز که دستی از دستان خدا هستند و با برنامه ریزی خداوند این سفر را شروع کرده اند. من برای بار دوم است که این سفر را انجام می دهم ولی اینبار با تعهد بیشتر این سفر را شروع کرده ام و هر روز نکته برداری می کنم و با جدیت بیشتری می خواهم ادامه دهم.
روز سوم این سفر اعجاب انگیز
احساس خوب = اتفاقات خوب و تسلیم بودن در برابر رب
با توحید عملی ما می توانیم بهشت واقعی را در این دنیا برای خود فراهم نماییم.
توحید عملی باعث احساس آرامش و اطمینان قلبی می شود.
به گونه ای ما باید توکل و تسلیم بودن را یاد بگیریم که بتوانیم در هر شرایطی کانون توجهمان را کنترل کنیم و از درون به احساس خوب برسیم(حتی در شرایطی که اوضاع اصلا مطابق میل نیست).
حضرت ابراهیم نماد یکتاپرستی ناب است. انچنان تسلیم امر پروردگار است و آنچنان رب را بعنوان نیروی برتر که مدیریت همه جهان به دست اوست را باور دارد که می تواند از هر چیزی که با «تسلیم بودن او در برابر رب» مغایر است دست بشوید و اعراض کند.
در قرآن به حضرت موسی؛ عیسی و حضرت محمد(ص) توصیه می کند پیرو آیین ابراهیم باشید. حضرت ابراهیم یکتا پرست بود و در قرآن از او به اسوه حسنه یاد می کند.
ما باید توحید در عمل را از حضرت ابراهیم یاد بگیریم واقعا چند درصد از ما ها حاضریم بچه مون را در بیابان رها کنیم به امید خداوند. من خودم دوتا فرزند دارم و خیلی بهشون وابسته بودم ولی الان به خودم می گویم مگر خدای تو با خدای انها فرق دارد خدایی که تا الان تو را هدایت کرده و نگهدار تو بوده می تونه نگهدار و هدایت کننده بچه های تو هم باشد پس از این وابستگی دست بکش و رها کن؛ دارم تمرین می کنم در هر اتفاقی به دنبال خیریتش باشم و هر موقع به نتیجه ای نرسیدم می گویم حتما خیریتی داشته ولی من نمی دانم. من فقط به خاطر اینکه پسر ۳ ساله ام تنبلی چشم داشت چند روز گریه می کردم که چرا آخه بچه من گناه داره ولی الان دیگر به آرامش رسیده ام و می گویم حتما یک خیری درش هست الخیر فی ما وقع.
خدا جونم به خاطر آرامشم تو را هزاران بار سپاس. ولی جای کار بسیار دارم تا به درجه توکل و تسلیم برسم. من از خدایم در این راه یاری می خواهم.
خدایا تنها تو را می پرستم و تنها از تو یاری می خواهم.
در پناه حق موفق و شاد و سربلند و سعادتمند باشید.