«اعتماد به ربّ»، پیام ابراهیم از قربانی کردن فرزندش
این متن خلاصهای از فایل این قسمت میباشد، اما برای درک کامل و عمیقترِ مفاهیم، حتماً خود فایل را به طور کامل گوش دهید.
هر زمان که آیهای درباره ابراهیم میخوانم، بهوضوح میبینم که جنس این آیات متفاوت است. یک عشق ناب میان خالق و مخلوق است. هر زمان که وارد قرآن میشوم و با نام ابراهیم روبهرو میشوم، شخصیت این انسان، مرا به وجد میآورد:
شیوه تسلیم بودنش در برابر ربّ. شیوه موحد بودنش. حنیف بودنش… همه رفتارهای این انسان، وجودم را بهشدت متحول میکند.
برای من، ابراهیم نماد یکتاپرستی ناب است. یکتاپرستیای که آنچنان در وجودش بهدرستی ریشه دوانده، آنچنان عمیقاً جزئی از شخصیت وجودیاش شده که او را تسلیم امر ربّ گردانیده است.
تسلیم ابراهیم در برابر ربّ توانست مملو از یقین، هاجر و طفل شیرخوارهاش را در بیابان رها کند، با اعتماد به ربّ، فرزندش را به قربانگاه ببرد، از همه امتحانات، سربلند بیرون بیاید و تا آنجا پیش برود خلیلالله و رفیق خداوند بشود. بهراستی ابراهیم کیست؟ کدامیک از ما قادر است تا آن اندازه تسلیم امر ربّ باشد که فرزندش را قربانی کند؟
همواره آرزویم این است که «ایمان راستین ابراهیم و تسلیم بودنش در برابر ربّ»، اولویت اصلی زندگیام باشد. عید قربان فراتر از یک آیین مذهبی، نمادی شکوهمند از اوج سرسپردگی و تسلیم محض در برابر خداوند است. ابراهیم با تسلیم بودنش، به ما میآموزد که ایمان واقعی یعنی رهایی از تمام دلبستگیها و اعتماد صددرصدی به نیروی برتر جهان. درس بزرگ این است که تکیهگاه امن ما نه پول است، نه موقعیت و نه حتی فرزندانمان؛ بلکه تنها خداوند است که حافظ و نگهبان واقعی ماست.
بسیاری از ما ناآگاهانه گرفتار شرک پنهان میشویم و تمام هدف و آرامش زندگی خود را به آینده فرزندانمان گره میزنیم، اما ابراهیم با رها کردن خانوادهاش در بیابان به فرمان الهی، نشان داد که بزرگترین و بهترین حمایت از عزیزان، سپردن آنها به دستان قدرتمند خداوند است و نه کنترلگریهای ناشی از ترسهای بشری.
داستان قربانی کردن اسماعیل، تصویرگر بریدن از تعلقات ذهنی و عاطفی برای رسیدن به آزادی مطلق روحی است. تفاوت بنیادین انسانهای موفق با دیگران در شجاعت برای حرکت به سمت ناشناختهها نهفته است. ایمان یعنی پیش از آنکه تمام مسیر روشن شود، قدم برداریم و یقین داشته باشیم که دستان خداوند در زمان مناسب ظاهر شده و ما را هدایت خواهند کرد.
نشانه اصلی ایمان و تسلیم، احساس آرامش عمیق قلبی است؛ هرجا ترس و نگرانی وجود دارد، یعنی هنوز به مقام تسلیم نرسیدهایم. ما نیز برای تجربه زندگی سراسر ثروت، برکت و معجزه، باید هر روز «اسماعیلهای درونمان» —یعنی ترسها، تردیدها و وابستگیهایمان— را قربانی کنیم تا دستان خداوند برای یاری رساندن به ما باز شود.
نوشتن درک خود از آگاهیهای این فایل در بخش نظرات، به شما کمک میکند این آگاهیها به عادتهای فکری و رفتاریتان تبدیل شوند.
منتظر خواندن دیدگاههای تأثیرگذارتان هستیم.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- دانلود با کیفیت HD214MB18 دقیقه
- فایل صوتی «اعتماد به ربّ»، پیام ابراهیم از قربانی کردن فرزندش16MB18 دقیقه














سلام وسپاس خدای را که بسیار آمرزنده ومهربان است.
ایمان ودوستی ابراهیم با خدایم را آرزوست.
چقدر زیباست داستان توکل در پناه ایمان از پیامبری چنین زیبا با ایمانی راسخ وقلبی پاک وعاری از وابستگی.
اونقدر به خداوند وندای قلبش ایمان داره که اصلا به درست یا نادرستیش ومنطقی که در بر داره هرگز فکر نمیکنه وبلافاصله سمعا وطاعتا فقط عمل میکنه میره توی دل کار وبراش اقدام میکنه.وچه خوب کاری میکنه که اون رو با معیارهای منطقی وعقلی نمیسنجه چون که چه بسا این اقدام ناشی از ایمان مطلق وناب هرگز منطقی وعقلانی نبوده ونیست وتنها از عشقی خالص وباایمان ناشی میشه.
با تمام وجود تحسین میکنم ابراهیم خلیل رو بخاطر تمام ایمان وتوکل ورهایی از وابستگی که داره. بخاطر تمام آزمونهای سخت وپیچیده ای که با موفقیت وایمانی پاک ودوستانه از سر گذرونده وبه مقام دوستی خدا رسیده.
واقعا نمیدونم ماموریت بیست ساله ابراهیم بعد از تولد فرزندش چی بوده واما خیلی مشتاقم کا داستان واقعی زندگیشو بدونم وچه داستانی واقعی تر از داستان این بزرگ مرد الهی در قرآن ?
این فایل باعث شد که من تصمیم بگیرم که حتما داستانش رو از دل قرآن جستجو کنم وراز موفقیت پدر پیامبران رو جویا بشم.
تنها پیامبری که که ادیان سعی دارن اونو به دین خودشون نسبت بدن ولی طبق گفته قرآن دین ابراهیم دین حنیف بود وبه هیچ گروه ودین خاصی تعلق نداره.بلکه این الگوی زیبا متعلق به تمام بشریت وانسانهاست.
چقدر دوست دارم که طعم خلیل الله بودن رو بچشم!
چقدر دوست دارم بفهمم وتجربه کنم که خدا چطوری با دوستای خودش تا میکنه?دوست دارم بدونم که زندگی دوستای خدا چطوریه?چه کیفیتی?چه ثروتی? چه حس وحالی?چه شجاعتی?وچه هدایتی? چه رابطه ای با خدا?
واقعا عاشق شخصیت ابراهیم وایمان وتوکل رسوخ ناپذیرش شدم.فکر میکنم خدا با تمام وجود بهش افتخار میکنه,حتی خود شیطان هم به وجود این شخصیت نازنین افتخار میکنه.
اما یک نکته مهم تو دل این قضیه خوابیده واون اینه که زیاد اسطوره سازی وبزرگ نمایی نکنیم طوری که اونقدر تو ذهنمون بزرگ بشه که هرگز نتونیم بهش برسیم.چون وقتی خداوند داستان کسی رو در قرآن بیان میکنه برای الگو گرفتن والگوسازی ما انسانهاست این قضیه در مورد تمام پیامبران والگوهای قرآنی مصداق داره.پس همه ما میتونیم به این مقام وشخصیت ودوستی وایمان برسیم همونطور که استاد هم اشاره کردن.فقط اگر که تصمیمی ابراهیم گونه بگیریم وبا تمام وجود از خداوند بخواهیم که ما رو هم از دوستان ونزدیکان ومقربین خودش قرار بده.
وفکر میکنم که وقتی که الگویی در تاریخ شکل گرفته تکرار این الگو راحت تر وآسانتر خواهد بود وحتی ممکنه که شاهد الگوهایی بزرگتر وزیباتر از الگوهای قبل باشیم ,چون قراره بشریت رو به تکامل بیشتر وبیشتر بره.
این قضیه هرگز ذره ای از احترام وبزرگی این بزرگ مردان وبزرگ زنان کم نکرده ونخواهد کرد چون الگوی زیبای اونها وتاثیرش بر تکامل ورشد بشریت همیشه در اذهان تاریخ خواهد ماند.
خداوندا هرروز ایمانمون رو قویتر وخالصتر کن وما رو در مسیر تکاملی معنویت سلامتی ثروت عشق وآرامش وشادی قراره ده.
الهی آمین