«اعتماد به ربّ»، پیام ابراهیم از قربانی کردن فرزندش
این متن خلاصهای از فایل این قسمت میباشد، اما برای درک کامل و عمیقترِ مفاهیم، حتماً خود فایل را به طور کامل گوش دهید.
هر زمان که آیهای درباره ابراهیم میخوانم، بهوضوح میبینم که جنس این آیات متفاوت است. یک عشق ناب میان خالق و مخلوق است. هر زمان که وارد قرآن میشوم و با نام ابراهیم روبهرو میشوم، شخصیت این انسان، مرا به وجد میآورد:
شیوه تسلیم بودنش در برابر ربّ. شیوه موحد بودنش. حنیف بودنش… همه رفتارهای این انسان، وجودم را بهشدت متحول میکند.
برای من، ابراهیم نماد یکتاپرستی ناب است. یکتاپرستیای که آنچنان در وجودش بهدرستی ریشه دوانده، آنچنان عمیقاً جزئی از شخصیت وجودیاش شده که او را تسلیم امر ربّ گردانیده است.
تسلیم ابراهیم در برابر ربّ توانست مملو از یقین، هاجر و طفل شیرخوارهاش را در بیابان رها کند، با اعتماد به ربّ، فرزندش را به قربانگاه ببرد، از همه امتحانات، سربلند بیرون بیاید و تا آنجا پیش برود خلیلالله و رفیق خداوند بشود. بهراستی ابراهیم کیست؟ کدامیک از ما قادر است تا آن اندازه تسلیم امر ربّ باشد که فرزندش را قربانی کند؟
همواره آرزویم این است که «ایمان راستین ابراهیم و تسلیم بودنش در برابر ربّ»، اولویت اصلی زندگیام باشد. عید قربان فراتر از یک آیین مذهبی، نمادی شکوهمند از اوج سرسپردگی و تسلیم محض در برابر خداوند است. ابراهیم با تسلیم بودنش، به ما میآموزد که ایمان واقعی یعنی رهایی از تمام دلبستگیها و اعتماد صددرصدی به نیروی برتر جهان. درس بزرگ این است که تکیهگاه امن ما نه پول است، نه موقعیت و نه حتی فرزندانمان؛ بلکه تنها خداوند است که حافظ و نگهبان واقعی ماست.
بسیاری از ما ناآگاهانه گرفتار شرک پنهان میشویم و تمام هدف و آرامش زندگی خود را به آینده فرزندانمان گره میزنیم، اما ابراهیم با رها کردن خانوادهاش در بیابان به فرمان الهی، نشان داد که بزرگترین و بهترین حمایت از عزیزان، سپردن آنها به دستان قدرتمند خداوند است و نه کنترلگریهای ناشی از ترسهای بشری.
داستان قربانی کردن اسماعیل، تصویرگر بریدن از تعلقات ذهنی و عاطفی برای رسیدن به آزادی مطلق روحی است. تفاوت بنیادین انسانهای موفق با دیگران در شجاعت برای حرکت به سمت ناشناختهها نهفته است. ایمان یعنی پیش از آنکه تمام مسیر روشن شود، قدم برداریم و یقین داشته باشیم که دستان خداوند در زمان مناسب ظاهر شده و ما را هدایت خواهند کرد.
نشانه اصلی ایمان و تسلیم، احساس آرامش عمیق قلبی است؛ هرجا ترس و نگرانی وجود دارد، یعنی هنوز به مقام تسلیم نرسیدهایم. ما نیز برای تجربه زندگی سراسر ثروت، برکت و معجزه، باید هر روز «اسماعیلهای درونمان» —یعنی ترسها، تردیدها و وابستگیهایمان— را قربانی کنیم تا دستان خداوند برای یاری رساندن به ما باز شود.
نوشتن درک خود از آگاهیهای این فایل در بخش نظرات، به شما کمک میکند این آگاهیها به عادتهای فکری و رفتاریتان تبدیل شوند.
منتظر خواندن دیدگاههای تأثیرگذارتان هستیم.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- دانلود با کیفیت HD214MB18 دقیقه
- فایل صوتی «اعتماد به ربّ»، پیام ابراهیم از قربانی کردن فرزندش16MB18 دقیقه
سلام و درود به استاد و خانم شایسته که چه نعمت گران بهایی را با ما به اشتراک میگذارند هزاران بار سپاس سپاس
دوستان چند بار این صحبت ها را گوش کنید، چه زمزمه هایی را از درون حس کردم فقط خدا میداند….. هر لحظه که به این ایمان و یقین حضرت ابراهیم می اندیشم قلبم را میبینم که درد میگیرد، چیزی در سینه ام باز میشود . . . و من کجا بودم در تمام آن لحظاتی که تو با من بودی و من غافل از تو. . . . فکر میکردم با ایمانم ، مدعی هم بودم که من بنده شکرگزار و با دین و ایمانی هستم . . . و ای داد از خودم . . . یقین نداشتم به بودن خدا و اینکه خدا هست و میتوانم راحت تکیه دهم و نظاره کنم و لذت ببرم . . . سبک و بی دغدغه . . رها باشم و تسلیم دست او همچو مرده ای در دست غصال . . . که او هوای مرا دارد و یار با وفایی است . . اما آیا من هم ایمان دارم؟ من باور دارم؟ من اعتماد به او دارم یا نه؟
این سوالات را که از خود میپرسم فقط اشک میریزم که چقدر به خود پیچیدم و عقلم را بزرگتر از توکل کردن و باور داشتن به او
که او فرمانروای جهانم است میدانستم و فقط لغلغه زبانم بود از سر سستی میگفتم توکل به خدا اما کدام توکل؟ به خودم ظلم میکردم ، خودم را گول میزدم
تو به حقیقت برو بگو آمده ای آن خدا حتما تو را میپذیرد ، در قربانگاه تسلیم باش که او مهربانترین است بر تو
این جمله استاد که اگر ابراهیم توانسته خلیل و رفیق خدا باشد پس من هم میتوانم را وقتی میخوانم تمام عصاره جانم و لیاقتی که در وجودم دارم را میبینم و دیگر چه میخواهی