«اعتماد به ربّ»، پیام ابراهیم از قربانی کردن فرزندش
این متن خلاصهای از فایل این قسمت میباشد، اما برای درک کامل و عمیقترِ مفاهیم، حتماً خود فایل را به طور کامل گوش دهید.
هر زمان که آیهای درباره ابراهیم میخوانم، بهوضوح میبینم که جنس این آیات متفاوت است. یک عشق ناب میان خالق و مخلوق است. هر زمان که وارد قرآن میشوم و با نام ابراهیم روبهرو میشوم، شخصیت این انسان، مرا به وجد میآورد:
شیوه تسلیم بودنش در برابر ربّ. شیوه موحد بودنش. حنیف بودنش… همه رفتارهای این انسان، وجودم را بهشدت متحول میکند.
برای من، ابراهیم نماد یکتاپرستی ناب است. یکتاپرستیای که آنچنان در وجودش بهدرستی ریشه دوانده، آنچنان عمیقاً جزئی از شخصیت وجودیاش شده که او را تسلیم امر ربّ گردانیده است.
تسلیم ابراهیم در برابر ربّ توانست مملو از یقین، هاجر و طفل شیرخوارهاش را در بیابان رها کند، با اعتماد به ربّ، فرزندش را به قربانگاه ببرد، از همه امتحانات، سربلند بیرون بیاید و تا آنجا پیش برود خلیلالله و رفیق خداوند بشود. بهراستی ابراهیم کیست؟ کدامیک از ما قادر است تا آن اندازه تسلیم امر ربّ باشد که فرزندش را قربانی کند؟
همواره آرزویم این است که «ایمان راستین ابراهیم و تسلیم بودنش در برابر ربّ»، اولویت اصلی زندگیام باشد. عید قربان فراتر از یک آیین مذهبی، نمادی شکوهمند از اوج سرسپردگی و تسلیم محض در برابر خداوند است. ابراهیم با تسلیم بودنش، به ما میآموزد که ایمان واقعی یعنی رهایی از تمام دلبستگیها و اعتماد صددرصدی به نیروی برتر جهان. درس بزرگ این است که تکیهگاه امن ما نه پول است، نه موقعیت و نه حتی فرزندانمان؛ بلکه تنها خداوند است که حافظ و نگهبان واقعی ماست.
بسیاری از ما ناآگاهانه گرفتار شرک پنهان میشویم و تمام هدف و آرامش زندگی خود را به آینده فرزندانمان گره میزنیم، اما ابراهیم با رها کردن خانوادهاش در بیابان به فرمان الهی، نشان داد که بزرگترین و بهترین حمایت از عزیزان، سپردن آنها به دستان قدرتمند خداوند است و نه کنترلگریهای ناشی از ترسهای بشری.
داستان قربانی کردن اسماعیل، تصویرگر بریدن از تعلقات ذهنی و عاطفی برای رسیدن به آزادی مطلق روحی است. تفاوت بنیادین انسانهای موفق با دیگران در شجاعت برای حرکت به سمت ناشناختهها نهفته است. ایمان یعنی پیش از آنکه تمام مسیر روشن شود، قدم برداریم و یقین داشته باشیم که دستان خداوند در زمان مناسب ظاهر شده و ما را هدایت خواهند کرد.
نشانه اصلی ایمان و تسلیم، احساس آرامش عمیق قلبی است؛ هرجا ترس و نگرانی وجود دارد، یعنی هنوز به مقام تسلیم نرسیدهایم. ما نیز برای تجربه زندگی سراسر ثروت، برکت و معجزه، باید هر روز «اسماعیلهای درونمان» —یعنی ترسها، تردیدها و وابستگیهایمان— را قربانی کنیم تا دستان خداوند برای یاری رساندن به ما باز شود.
نوشتن درک خود از آگاهیهای این فایل در بخش نظرات، به شما کمک میکند این آگاهیها به عادتهای فکری و رفتاریتان تبدیل شوند.
منتظر خواندن دیدگاههای تأثیرگذارتان هستیم.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- دانلود با کیفیت HD214MB18 دقیقه
- فایل صوتی «اعتماد به ربّ»، پیام ابراهیم از قربانی کردن فرزندش16MB18 دقیقه
به نام آنکه جان را فکرت آموخت
چراغ دل به نور جان برافروخت
سلام
قربانی کردن و ترس
قربانی کردن و رفتن به دل ترسها دو تا از شاه کلیدهای موفقیت و خوشبختی هست
گذر از هر دوتاش کاری هست سخت
قربانی کردن نفس
قربانی کردن خشم
قربانی کردن نفرت
قربانی کردن کینه
قربانی کردن حسد
قربانی کردن غرور و کبر
قربانی کردن ذهن
قربانی کردن افکار
قربانی کردن زمان
بله برای موفق شدن باید از خیلی چیزها دل بُرید از دید خیلی ها اینا شاد دلیل آفرینش و تنها راه خوشی در جهان هستی باشه،بله رسیدن به خواسته ها بهاء داره و بهای سنگینی هم داره و هر کسی نمیتونه این بهاء را پرداخت کنه
جگر شیر نداری سفر عشق مکن
سبزه تیغ درین ره ز کمر میگذرد
بله جگر شیر میخواد راه سعادت را رفتن هر کسی تاب این سفر نیست،هزاران با نامید میشی،صدها بار به بن بست میخوری
همه اینا برای اینه که امیدت بریده بشه از دیگران و فقط رو خدا حساب کنی،برای اینه که ظرف وجودیت خالص تر و پاکتر بشه،روح وجودیت را پیدا کنی،صبور تر بشی،آرام تر بشی
قربانی کردن که حضرت ابراهیم آموخت همین مسئله را بیان میکنه که ابراهیم تا اون حد به خدای خوش ایمان و باور داشت که حاضر شد فرزندش که عزیزترین چیزش بود شاید عزیزتر از خودش را حاضر شد فدای خداش کنه،تو حاضری در راه خدات چیا قربانی کنی؟حاضر از زمانت بزنی و قرآن بخونی،حاضر از وقتت بزنی و به دیگران کمک کنی
ابراهیم تسلیم بود در مقابل خداش،همون تسلیمی که دین ما اسم اونا یدک میکشه
اسلام یعنی تسلیم بودن
تسلیم بودن بدون چون و چرا که میشه همون ایمان که نتیجه همون ایمان هم میشه احساس خوب و آرامش
پس یعنی وقتی آرام هستی ،وقتی احساس خوبی داری یعنی ایمان داری
ترس هم همین طور،دلیل اصلی عدم پیشرفت اکثریت مردم همین ترس هست که اونا را مثل موم تو دست خودش گرفته و مردم شدن عروسک خیمه بازی توهمی به نام ترس
حالا چرا توهم؟
چون وقتی میری تو دل ترسهات میبینی اونا چیزی نبودن جزء سایه بزرگی که از دور بزرگ میرسیدن و در حقیقت هیچ چیزی نبودن
ترس از خانواده
ترس از همسر
ترس از بچه
ترس از آبرو
ترس از حقوق
ترس از مکان و خونه
ترس از اذیت شدن
تفاوت آدم ها تو همین ترس هاست