«اعتماد به ربّ»، پیام ابراهیم از قربانی کردن فرزندش
این متن خلاصهای از فایل این قسمت میباشد، اما برای درک کامل و عمیقترِ مفاهیم، حتماً خود فایل را به طور کامل گوش دهید.
هر زمان که آیهای درباره ابراهیم میخوانم، بهوضوح میبینم که جنس این آیات متفاوت است. یک عشق ناب میان خالق و مخلوق است. هر زمان که وارد قرآن میشوم و با نام ابراهیم روبهرو میشوم، شخصیت این انسان، مرا به وجد میآورد:
شیوه تسلیم بودنش در برابر ربّ. شیوه موحد بودنش. حنیف بودنش… همه رفتارهای این انسان، وجودم را بهشدت متحول میکند.
برای من، ابراهیم نماد یکتاپرستی ناب است. یکتاپرستیای که آنچنان در وجودش بهدرستی ریشه دوانده، آنچنان عمیقاً جزئی از شخصیت وجودیاش شده که او را تسلیم امر ربّ گردانیده است.
تسلیم ابراهیم در برابر ربّ توانست مملو از یقین، هاجر و طفل شیرخوارهاش را در بیابان رها کند، با اعتماد به ربّ، فرزندش را به قربانگاه ببرد، از همه امتحانات، سربلند بیرون بیاید و تا آنجا پیش برود خلیلالله و رفیق خداوند بشود. بهراستی ابراهیم کیست؟ کدامیک از ما قادر است تا آن اندازه تسلیم امر ربّ باشد که فرزندش را قربانی کند؟
همواره آرزویم این است که «ایمان راستین ابراهیم و تسلیم بودنش در برابر ربّ»، اولویت اصلی زندگیام باشد. عید قربان فراتر از یک آیین مذهبی، نمادی شکوهمند از اوج سرسپردگی و تسلیم محض در برابر خداوند است. ابراهیم با تسلیم بودنش، به ما میآموزد که ایمان واقعی یعنی رهایی از تمام دلبستگیها و اعتماد صددرصدی به نیروی برتر جهان. درس بزرگ این است که تکیهگاه امن ما نه پول است، نه موقعیت و نه حتی فرزندانمان؛ بلکه تنها خداوند است که حافظ و نگهبان واقعی ماست.
بسیاری از ما ناآگاهانه گرفتار شرک پنهان میشویم و تمام هدف و آرامش زندگی خود را به آینده فرزندانمان گره میزنیم، اما ابراهیم با رها کردن خانوادهاش در بیابان به فرمان الهی، نشان داد که بزرگترین و بهترین حمایت از عزیزان، سپردن آنها به دستان قدرتمند خداوند است و نه کنترلگریهای ناشی از ترسهای بشری.
داستان قربانی کردن اسماعیل، تصویرگر بریدن از تعلقات ذهنی و عاطفی برای رسیدن به آزادی مطلق روحی است. تفاوت بنیادین انسانهای موفق با دیگران در شجاعت برای حرکت به سمت ناشناختهها نهفته است. ایمان یعنی پیش از آنکه تمام مسیر روشن شود، قدم برداریم و یقین داشته باشیم که دستان خداوند در زمان مناسب ظاهر شده و ما را هدایت خواهند کرد.
نشانه اصلی ایمان و تسلیم، احساس آرامش عمیق قلبی است؛ هرجا ترس و نگرانی وجود دارد، یعنی هنوز به مقام تسلیم نرسیدهایم. ما نیز برای تجربه زندگی سراسر ثروت، برکت و معجزه، باید هر روز «اسماعیلهای درونمان» —یعنی ترسها، تردیدها و وابستگیهایمان— را قربانی کنیم تا دستان خداوند برای یاری رساندن به ما باز شود.
نوشتن درک خود از آگاهیهای این فایل در بخش نظرات، به شما کمک میکند این آگاهیها به عادتهای فکری و رفتاریتان تبدیل شوند.
منتظر خواندن دیدگاههای تأثیرگذارتان هستیم.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- دانلود با کیفیت HD214MB18 دقیقه
- فایل صوتی «اعتماد به ربّ»، پیام ابراهیم از قربانی کردن فرزندش16MB18 دقیقه
به نام خدا سلام به همه دوستانم و استاد عزیزم ، واقعا در قران خداوند بیشتر از هر انسان دیگری از ابراهیم یاد می کنه به خاطر یکتا پرستیش من نمی دونم ابراهیم در اون زمان که کسی نبوده که براش از خدا بگه راهنماییش کنه چجوری تونسته انقدر عزیز بشه برای خدا به نظر من واقعا انسان رهایی بوده واقعا قلب بزرگی داشته و واقعا جهان رو بزرگ میدیده و انسان رو محدود به این دنیا نمی دونسته برای همین انقدر تسلیم بوده و وجودش پر شده بوده از انرژی منبع و واقعا رها بوده رهای رهای رها … نمی دونم شاید ماهم اگر اونقدر ذهنمونو اروم کنیم رها باشیم بتونیم مثل ابراهیم دوست خدا بشیم واقعا برای من که سخته زمان هایی که یه مشکلی پیش میاد که راهی نمی بینم برای حل اون همه چی رو رها کنم و به خدا بسپرم و این مفهوم عمیق گفته خدا رو درک کنم که هیچ برگی بدون اجازه من به زمین نمی افته شاید اون موقع که حضرت ابراهیم بچشو به قربانگاه می برده بر خلاف فیلمایی که ما دیدیم که گریه کنان و ناراحت است شاید حالش واقعا خوب بوده می دونسته هر چیزی که پیش بیاد به نفعشه خدا نمی خواد که اندوهگین باشه یه جوری دلشو شاد میکنه مثل وقتی که به حضرت محمد میگه اندوهگین نباش ( چون در فرکانس بدی قرار می گیری ) چون اون دوست صمیمی اونه تا قبل از اون همیشه کمکش کرده دیگه برای همین به دوست صمیمیش اعتماد کرده اگر ما هم با کمک خدای بزرگ که قدرتش تمام جهان رو فرا گرفته که جهان همش انرژیه بتونیم به اون انرژی قدرتمند اعتماد کنیم سپاس گذار باشیم در همه حال حالمون خوب باشه بتونیم با تمرین به اون درجه ای که حضرت ابراهیم رسید ما هم برسیم با سپاس از همه .