«اعتماد به ربّ»، پیام ابراهیم از قربانی کردن فرزندش

سبحانک ماعَبَدناک حق عبادتِک و ما عَرفناکَ حق معرفتک

سلام

تو این دو روز اتفاقاتی افتاد که اشک بود که جاری میشد

برنامه ای برای نوشتن نداشتم اما احساس کردم که بیام بنویسم،چون نوشتن احساس خیلی بهم میده

نمیدونستم کجا بنویسم ، همینطور توی کلید توحید میومدم پایین که به فایل اعتماد به رب رسیدم

من بیست و چهار سال سن دارم ، از ده دوازده سالگی رفتم تو مسیر ظالین یعنی گمراهان و هر چقدر که گذشت تا 12 سال توی گمراهی ، گمراه تر و گمراه تر شدم

اردیبهشت 98 خواستم تغییر کنم ، یه کسی اومد سراغم،دستم رو گرفت و گفت کجا میخوای بری ؟ گفتم دوست دارم خوشبخت بشم،پول داشته باشم،زندگی کنم،لذت ببرم،برای خانوادم شرایط خوبی رو مهیا کنم . گفت من میدونم چجوری باید بریم، آخه من خیلی از آدما رو بردم به اونجا ، باید باهام بیای . گفتم گمت میکنم ، من خسته ی راهم ، ببین چقدر زخمی شدم . ببین چقدر افتادم تا الان، پاهام زخمیه ، دیگه توان حرکت ندارم . گفت من باهات هم قدم میشم هر چقدم آروم بری

چهره ش زیبا بود ، از اینا که وقتی میبینیش همون لحظه خوشت میاد ازش . نشسته بودم رو زمین ، دستشو گرفت سمتم ،دستمو گرفت و بلندم کرد

از اون روز منو هر جایی که برد فقط خوبی بود و خوشبختی ، لذت بود و خنده ، حال خوب بود

منو از جاهای ساده میبرد ، از مسیرهای مالروی جنگلی زیبا که پر از چشمه های آب بود ، سرسبزی بود،آبشار بود ، گفتم اخه اینا کجا بودن ؟ من چرا نمیدیدم اینا رو ؟ چیزی نگفت و لبخندی زد بهم

گلمو صاف کردم و ازش پرسیدم ببخشید شما منو میشناسی ولی من نمیشناسمت کی هستی ؟

گفت من هادی ، هادی المضلین

برق چشماش ، نور صورتش ، گرمای دستاش ، صمیمتیش منو از خودم میربود .

گاهی که خسته میشدم منو میگرفت روی شونه هاش تا جون بگیرم . هر جا تشنه م میشد خودش میفهمید میگفت بریم آب بخوریم ، غذا بخوریم ، سردم که میشد برام آتیش درست میکرد تا گرم بشم .

کم کم داشت جذابیت مسیر برام کمتر میشد و جذابیت خودش برام بیشتر میشد ، دیگه بیشتر از راه دوست داشتم به خودش نگاه کنم، انگار وقتی خودش رو میدیدم ، به خودش نگاه میکردم صد برابر زیبایی هایی که دیده بودم رو میتونستم درش ببینم.

دو شب پیش که سرد شده بود

بهم گفت میخوام مسیر خوشبختی رو بهت نشون بدم . کنجاو شدم ، گوشام تیز شد گفتم بگو بگو

گفت:

یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَابْتَغُوا إِلَیْهِ الْوَسِیلَهَ وَجَاهِدُوا فِی سَبِیلِهِ لَعَلَّکُمْ تُفْلِحُونَ

ای اهل ایمان! از خدا پروا کنید و دست آویز و وسیله ای برای تقرّب به سوی او بجویید؛ و در راه او جهاد کنید تا رستگار شوید.

از اون لحظه ای که اینو گفت مات و مبهوتش شدم

از اون لحظه ای که اینو گفت عاشقش شدم

گفتم خدایا من این همه مسئله دارم اخه چجوریه چرا ازم دل نمیبری؟گفت

به عاقبت به من آیی که منتهات منم

از اون لحظه انگار همه چی درست شد ، از اون لحظه انگار تمام وجودم رو گرفت،همه ی مشکلات درست شد

عود که جود می‌کند بهر تو دود می‌کند شیر سجود می‌کند چون به سگ استخوان دهی

برگذرم ز نه فلک گر گذری به کوی من/پای نهم بر آسمان گر به سرم امان دهی

عقل و خرد فقیر تو پرورشش ز شیر تو/چون نشود ز تیر تو آنک بدو کمان دهی

در دو جهان بننگرد آنک بدو تو بنگری/خسرو خسروان شود گر به گدا تو نان دهی

…

یه مشکلی داشتم ، ده سال بود درگیرش بودم ، ده سال بود راهی براش پیدا نمیکردم

دو شب پیش گفتم درمانت منم ، گفتم اخه من که تو مسیر توام . گفت کافی نیست ، گفت ایمان نداری، ایمان نداری. گفتم من مشکل دارم،فلان کمبود ها رو دارم. گفت من برای تو همه چی میشم ، اگه ایمان داشته باشی،اگه تسلیم بشی

گفتم : حکم آنچه تو گویی ، من لالِ تو هستم

..

هیچ وقت حس و حالی شبیه به حس و حال کنونیم نداشتم . انگار همه چی روشن شده . دوست دارم دور بشم و خلوت کنم باهاش

دو شب پیش عجیب ترین شب زندگیم بود ، حرف هاش همه ی الویت های زندگیم رو بهم ریخت

جامه صبر می‌درد عقل ز خویش می‌رود/مردم و سنگ می‌خورد عشق چو اژدهای تو

بند مکن رونده را گریه مکن تو خنده را/جور مکن که بنده را نیست کسی به جای تو

عشق درآمد از درم دست نهاد بر سرم/دید مرا که بی‌توام گفت مرا که وای تو…

یاد این بیت افتادم

به هر چیزی که آسیبی کنی آن چیز جان گیرد/چنان گردد که از عشقش بخیزد صد پریشانی

..

از همه توبه میکنم بلکه تو باورم کنی…