«اعتماد به ربّ»، پیام ابراهیم از قربانی کردن فرزندش
این متن خلاصهای از فایل این قسمت میباشد، اما برای درک کامل و عمیقترِ مفاهیم، حتماً خود فایل را به طور کامل گوش دهید.
هر زمان که آیهای درباره ابراهیم میخوانم، بهوضوح میبینم که جنس این آیات متفاوت است. یک عشق ناب میان خالق و مخلوق است. هر زمان که وارد قرآن میشوم و با نام ابراهیم روبهرو میشوم، شخصیت این انسان، مرا به وجد میآورد:
شیوه تسلیم بودنش در برابر ربّ. شیوه موحد بودنش. حنیف بودنش… همه رفتارهای این انسان، وجودم را بهشدت متحول میکند.
برای من، ابراهیم نماد یکتاپرستی ناب است. یکتاپرستیای که آنچنان در وجودش بهدرستی ریشه دوانده، آنچنان عمیقاً جزئی از شخصیت وجودیاش شده که او را تسلیم امر ربّ گردانیده است.
تسلیم ابراهیم در برابر ربّ توانست مملو از یقین، هاجر و طفل شیرخوارهاش را در بیابان رها کند، با اعتماد به ربّ، فرزندش را به قربانگاه ببرد، از همه امتحانات، سربلند بیرون بیاید و تا آنجا پیش برود خلیلالله و رفیق خداوند بشود. بهراستی ابراهیم کیست؟ کدامیک از ما قادر است تا آن اندازه تسلیم امر ربّ باشد که فرزندش را قربانی کند؟
همواره آرزویم این است که «ایمان راستین ابراهیم و تسلیم بودنش در برابر ربّ»، اولویت اصلی زندگیام باشد. عید قربان فراتر از یک آیین مذهبی، نمادی شکوهمند از اوج سرسپردگی و تسلیم محض در برابر خداوند است. ابراهیم با تسلیم بودنش، به ما میآموزد که ایمان واقعی یعنی رهایی از تمام دلبستگیها و اعتماد صددرصدی به نیروی برتر جهان. درس بزرگ این است که تکیهگاه امن ما نه پول است، نه موقعیت و نه حتی فرزندانمان؛ بلکه تنها خداوند است که حافظ و نگهبان واقعی ماست.
بسیاری از ما ناآگاهانه گرفتار شرک پنهان میشویم و تمام هدف و آرامش زندگی خود را به آینده فرزندانمان گره میزنیم، اما ابراهیم با رها کردن خانوادهاش در بیابان به فرمان الهی، نشان داد که بزرگترین و بهترین حمایت از عزیزان، سپردن آنها به دستان قدرتمند خداوند است و نه کنترلگریهای ناشی از ترسهای بشری.
داستان قربانی کردن اسماعیل، تصویرگر بریدن از تعلقات ذهنی و عاطفی برای رسیدن به آزادی مطلق روحی است. تفاوت بنیادین انسانهای موفق با دیگران در شجاعت برای حرکت به سمت ناشناختهها نهفته است. ایمان یعنی پیش از آنکه تمام مسیر روشن شود، قدم برداریم و یقین داشته باشیم که دستان خداوند در زمان مناسب ظاهر شده و ما را هدایت خواهند کرد.
نشانه اصلی ایمان و تسلیم، احساس آرامش عمیق قلبی است؛ هرجا ترس و نگرانی وجود دارد، یعنی هنوز به مقام تسلیم نرسیدهایم. ما نیز برای تجربه زندگی سراسر ثروت، برکت و معجزه، باید هر روز «اسماعیلهای درونمان» —یعنی ترسها، تردیدها و وابستگیهایمان— را قربانی کنیم تا دستان خداوند برای یاری رساندن به ما باز شود.
نوشتن درک خود از آگاهیهای این فایل در بخش نظرات، به شما کمک میکند این آگاهیها به عادتهای فکری و رفتاریتان تبدیل شوند.
منتظر خواندن دیدگاههای تأثیرگذارتان هستیم.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- دانلود با کیفیت HD214MB18 دقیقه
- فایل صوتی «اعتماد به ربّ»، پیام ابراهیم از قربانی کردن فرزندش16MB18 دقیقه
بسم الله الرحمن الرحیم
به امید توی که سرآغاز همه نیکوییهایی به امید تو که هیچکس را از درگاهت ناامید نمیکنی و بزرگترین گناه را ناامیدی از درگاهت میدونی تو که انقدر بزرگ و بخشندهای که هرچه ببخشی تمام نمیشود.
امروز و در این لحظه چیزهایی که از این فایل دستگیرم شد درک کردم این بود که بهترین حمایت کردن از عزیزانم دست از حمایت برداشتن ازشون است . اجازه بدیم راه خودشون رو برن و مسیرشون رو خودشون پیدا کنند. بهترین شیوه اینه که دست از نصیحت کردن برداریم و فقط روی خودمون کار کنیم. به این روش اجازه بدیم اونها رشد کنند.
نکته بعدی پا گذاشتن روی ترسهاست که نشونه تسلیم بودن و ایمان داشتن است.
به خودم یادآوری کنم جایی که هیچ ایدهای نداشتم هیچکس رو نمیشناختم اما حرکت کردم به خدا توکل کردم و خداوند دستانش رو فرستاد از من حمایت کرد هدایتم کرد این تسلیم بودن در هر شرایطی اجرا کنم و دائماً به خودم یادآوری کنم هر اتفاق به ظاهر ناجالبی برایم افتاد بتوانم بگویم به نفعم است برایم خوب است تسلیم خدا هستم تسلیماً لأمرک رضاً برضائک . و این اتفاق جزئی از طبیعت جهان هستی است.
نشانه تسلیم بودن و ایمان داشتن احساس خوب است احساس امید ، شجاعت داشتن و حرکت کردن است ، مثل تمام کار افرین ها ، زندگیشان سراسر توکل و امید بوده و خداوند به شجاعان پاسخ می دهد.
اگر حضرت ابراهیم توانسته به این مقام تسلیم و توکل برسه پس ما هم میتونیم مثل او عمل کنیم
خداوندا از تو میخواهم قلبم را هدایت کنی بتوانم بروم در دل ترسهایم و ایمان داشته باشم به هدایت تو هر کجا توکل کنم تو برایم کافی هستی .
خداوندا قلبم را سرشار از عشقت کن و من را به خودت مطمئن