«اعتماد به ربّ»، پیام ابراهیم از قربانی کردن فرزندش
این متن خلاصهای از فایل این قسمت میباشد، اما برای درک کامل و عمیقترِ مفاهیم، حتماً خود فایل را به طور کامل گوش دهید.
هر زمان که آیهای درباره ابراهیم میخوانم، بهوضوح میبینم که جنس این آیات متفاوت است. یک عشق ناب میان خالق و مخلوق است. هر زمان که وارد قرآن میشوم و با نام ابراهیم روبهرو میشوم، شخصیت این انسان، مرا به وجد میآورد:
شیوه تسلیم بودنش در برابر ربّ. شیوه موحد بودنش. حنیف بودنش… همه رفتارهای این انسان، وجودم را بهشدت متحول میکند.
برای من، ابراهیم نماد یکتاپرستی ناب است. یکتاپرستیای که آنچنان در وجودش بهدرستی ریشه دوانده، آنچنان عمیقاً جزئی از شخصیت وجودیاش شده که او را تسلیم امر ربّ گردانیده است.
تسلیم ابراهیم در برابر ربّ توانست مملو از یقین، هاجر و طفل شیرخوارهاش را در بیابان رها کند، با اعتماد به ربّ، فرزندش را به قربانگاه ببرد، از همه امتحانات، سربلند بیرون بیاید و تا آنجا پیش برود خلیلالله و رفیق خداوند بشود. بهراستی ابراهیم کیست؟ کدامیک از ما قادر است تا آن اندازه تسلیم امر ربّ باشد که فرزندش را قربانی کند؟
همواره آرزویم این است که «ایمان راستین ابراهیم و تسلیم بودنش در برابر ربّ»، اولویت اصلی زندگیام باشد. عید قربان فراتر از یک آیین مذهبی، نمادی شکوهمند از اوج سرسپردگی و تسلیم محض در برابر خداوند است. ابراهیم با تسلیم بودنش، به ما میآموزد که ایمان واقعی یعنی رهایی از تمام دلبستگیها و اعتماد صددرصدی به نیروی برتر جهان. درس بزرگ این است که تکیهگاه امن ما نه پول است، نه موقعیت و نه حتی فرزندانمان؛ بلکه تنها خداوند است که حافظ و نگهبان واقعی ماست.
بسیاری از ما ناآگاهانه گرفتار شرک پنهان میشویم و تمام هدف و آرامش زندگی خود را به آینده فرزندانمان گره میزنیم، اما ابراهیم با رها کردن خانوادهاش در بیابان به فرمان الهی، نشان داد که بزرگترین و بهترین حمایت از عزیزان، سپردن آنها به دستان قدرتمند خداوند است و نه کنترلگریهای ناشی از ترسهای بشری.
داستان قربانی کردن اسماعیل، تصویرگر بریدن از تعلقات ذهنی و عاطفی برای رسیدن به آزادی مطلق روحی است. تفاوت بنیادین انسانهای موفق با دیگران در شجاعت برای حرکت به سمت ناشناختهها نهفته است. ایمان یعنی پیش از آنکه تمام مسیر روشن شود، قدم برداریم و یقین داشته باشیم که دستان خداوند در زمان مناسب ظاهر شده و ما را هدایت خواهند کرد.
نشانه اصلی ایمان و تسلیم، احساس آرامش عمیق قلبی است؛ هرجا ترس و نگرانی وجود دارد، یعنی هنوز به مقام تسلیم نرسیدهایم. ما نیز برای تجربه زندگی سراسر ثروت، برکت و معجزه، باید هر روز «اسماعیلهای درونمان» —یعنی ترسها، تردیدها و وابستگیهایمان— را قربانی کنیم تا دستان خداوند برای یاری رساندن به ما باز شود.
نوشتن درک خود از آگاهیهای این فایل در بخش نظرات، به شما کمک میکند این آگاهیها به عادتهای فکری و رفتاریتان تبدیل شوند.
منتظر خواندن دیدگاههای تأثیرگذارتان هستیم.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- دانلود با کیفیت HD214MB18 دقیقه
- فایل صوتی «اعتماد به ربّ»، پیام ابراهیم از قربانی کردن فرزندش16MB18 دقیقه
«وَإِذْ قالَ لَهُ رَبُّهُ أَسْلِمْ قالَ أَسْلَمْتُ لِرَبِّ الْعالَمِینَ» (بقره، 131)
وقتی پروردگار به ابراهیم گفت: تسلیم شو، پاسخ داد: تسلیم پروردگار جهانیان شدم.
سلام استاد عزیز و دوستان هم مسیر
امروز با شنیدن این فایل دوباره به عمق کلمهی «تسلیم» فکر کردم.
همیشه فکر میکردم ایمان و توکل یعنی باور داشتن به اینکه خدا کمکم میکنه،
ولی الان میفهمم که یک پله بالاتر وجود داره: تسلیم بودن.
حضرت ابراهیم برای من نماد واقعی تسلیم و موحد بودن شده.
همون لحظهای که مأمور شد اسماعیل رو قربانی کنه، عقل زمینی شاید بگه «این نهایت ظلم و سختیه»،
اما ایمان آسمانی میگه: «وقتی خدا خواسته، خیر مطلق در دل این فرمانه.»
همون جایی که دل هر پدری میشکنه، ابراهیم ایمان آورد که اگر بسپاره، پشت هر سختی رحمتی نهفتهست.
به یاد داستان دیگهای هم افتادم: لحظهای که ابراهیم رو در آتش انداختند.
همه فکر کردند کارش تمامه، اما خداوند به آتش فرمان داد:
«قُلْنا یا نارُ کُونی بَرْداً وَسَلاماً عَلى إِبْراهِیمَ» (انبیاء، 69)
چه چیزی بالاتر از این نشونه میتونه باشه که وقتی تسلیم خدا بشی،
حتی آتش هم به فرمان پروردگار تبدیل به سلامتی و آرامش میشه؟
اینجاست که میفهمم اگر من هم در زندگیام بتونم رها کنم، بسپارم،
و واقعا ایمان بیارم که «هیچ باری روی زمین نمیمونه مگر اینکه خدا خودش برمیداره»،
اون وقت دیگه ترس و اضطراب جاشو به آرامش میده.
برای خودم اینو گرفتم که تسلیم بودن یعنی:
وقتی نتیجه رو میخوام کنترل کنم، یادم بیاد خدا بهتر میدونه.
وقتی از آینده میترسم، تکرار کنم: خداوند همواره حامی و مدافع منه.
وقتی همه درها بستهست، با قلب آروم بگم: آتش هم به فرمان خداست، چه برسه به مشکلات من.
خدایا شکرت برای حضرت ابراهیم، که نمونهی کامل موحد بودن رو به ما نشون دادی.
شکرت که یادم دادی توکل فقط باور نیست؛ تسلیمه.
شکرت که حتی وقتی من پر از ترس و نگرانیام، تو هنوز حامی و همراه منی.
و ازت میخوام ایمانم رو مثل ابراهیم قویتر کنی؛
ایمانی که تو هر شرایطی بتونم بگم: «أَسْلَمتُ لِرَبِّ الْعالَمین.»