«اعتماد به ربّ»، پیام ابراهیم از قربانی کردن فرزندش

سلام

نمیدونم کار خداست یا کار مریم جونه؟؟ که انقدر قشنگ انقدر بجا وعالی این فایلهارو توی این پروژه روز شمار تحول من پشت سر هم چید

چقدر قشنگ چیدی خدای من شکرت

تا اینجای کار یاد گرفتم که خداوند مالک منه

یاد گرفتم نه همسر نه فرزند نه خانواده نه دوست نه آشنا نه حتی پیامبر و ائمه حتی حتی شیطان به داد من نمیرسه

من تنهای تنها اومدم وتنهای تنها از دنیا میرم بدون اینکه کسی با من باشه

حالا توی این مسیر خدا بهم پدر مادر خواهر برادر همسر فامیل دوست آشنا فرزند و…داده

اما چقدر قشنگه که باز هم بدون هیچکدوم از اینها به خودش برمیگردم خالی خالی

یادگرفتم من توی این مسیر نمیتونم به هیچ کسی ظلم وبدی کنم

فهمیدم هرکدوم از ما تو یه مدار خاص خودمون هستیم وداریم به تکامل می‌رسیم به کمال به درجات بالاتر البته باز هم اگر خودمون بخایم

یاد گرفتم تا من نخام خدا هم کاری به من نداره و برام نمیخاد

حتی خدایی که نفس منو میکشه قلب منو میتپه انقدر منو آزاد ورها گذاشته که هر جور دوست دارم زندگی کنم حالا میخام برم بالای بالا منو هدایت میکه میخام برم تو قعر زمین باز منو میبره

یاد گرفتم همونطور که من قدرت ظلم کردن بدی کردن نابود کردن و اذیت کردن و از زندگی ساقط کردن و محدود کردن وزندانی کردن کسی رو ندارم هیچ کسی هم توانایی ظلم کردن اذیت کردن مهجور کردن زندانی کردن محدود کردن وجلوی پیشرفت منو گرفتن منو نداره

یاد گرفتم اگر از همه چیز وهمه کس قطع امید کردم وخالصانه نشستم تو محراب خدا اونوقت خدا همه چیز می‌شود مرا

یادگرفتم اگر فکر میکنم که بخاطر بزرگ شدن تو جامعه ایرانی باید تا ابد ودهر از پدر مادر فامیل همسر فرزند ومردم حساب ببرم و همش برای حرف اونها زندگی کنم و آرزوهای خودم رو در نطفه خفه کنم اشتباهه یه اشتباه محض و برای شکستن این تابو فقط وفقط باید از خدا بخام و شجاع باشم وهمه چیز رو بسپارم به خودش و عجله نکنم و قدم به قدم تکاملم رو طی کنم تا به این شربت شیرین برسم که من آزادم من رها هستم من از خدام من تکه ای از خدام و خدا مالک منه خدا رئیس منه خدا صاحبه من خدا مولای منه خدا ام منه خدا آقای منه و خدا عاشق منه ومن معشوق خدام

واین خدا بالاترین بزرگترین بهترین قدر قدرت ترین نیروی جهانه

پادشاه پادشاهانه من دردانه این خدام

من مخلوق این خدام

حالا میفهمم چه حسی داشت عشق بازی مولانا و شمس وحافظ و سعدی و …با خدا

حالا میفهمم چه کیفی برد چه لذتی برد ابراهیم از خلیل خدا بودن از رفیق فابریک خدا بودن که حاضر بود هر سختی هر رنجی هر امتحانی رو بجون بخره تا بتونه در این مجلس عیش ونوش با پروردگار خودش عشقبازی کنه

انقدر این شراب شیرین بود که مست مست از دل آتش رد شد

مست مست عزیز جانش جگر گوشه اش رو وسط بر وبیابون رها کرد و رفت به سوی دیار عشق

پدر و قبلیه رو رها کرد و پشت سرش رو هم نگاه نکرد

بتهای هزار ساله رو به عشق معبود خورد وخاکشیر کرد و حتی نفهمید چه کرده بسکه مست این حال خوش بود

چه حس رهایی داشت

نوش جانش گوارای وجودش

حالا میفهمم این شعر یعنی چی

با خدا باش وپادشاهی کن

با خدا باش وهرانچه خواهی کن

خدایا شکرت شکرت شکرت