«اعتماد به ربّ»، پیام ابراهیم از قربانی کردن فرزندش
این متن خلاصهای از فایل این قسمت میباشد، اما برای درک کامل و عمیقترِ مفاهیم، حتماً خود فایل را به طور کامل گوش دهید.
هر زمان که آیهای درباره ابراهیم میخوانم، بهوضوح میبینم که جنس این آیات متفاوت است. یک عشق ناب میان خالق و مخلوق است. هر زمان که وارد قرآن میشوم و با نام ابراهیم روبهرو میشوم، شخصیت این انسان، مرا به وجد میآورد:
شیوه تسلیم بودنش در برابر ربّ. شیوه موحد بودنش. حنیف بودنش… همه رفتارهای این انسان، وجودم را بهشدت متحول میکند.
برای من، ابراهیم نماد یکتاپرستی ناب است. یکتاپرستیای که آنچنان در وجودش بهدرستی ریشه دوانده، آنچنان عمیقاً جزئی از شخصیت وجودیاش شده که او را تسلیم امر ربّ گردانیده است.
تسلیم ابراهیم در برابر ربّ توانست مملو از یقین، هاجر و طفل شیرخوارهاش را در بیابان رها کند، با اعتماد به ربّ، فرزندش را به قربانگاه ببرد، از همه امتحانات، سربلند بیرون بیاید و تا آنجا پیش برود خلیلالله و رفیق خداوند بشود. بهراستی ابراهیم کیست؟ کدامیک از ما قادر است تا آن اندازه تسلیم امر ربّ باشد که فرزندش را قربانی کند؟
همواره آرزویم این است که «ایمان راستین ابراهیم و تسلیم بودنش در برابر ربّ»، اولویت اصلی زندگیام باشد. عید قربان فراتر از یک آیین مذهبی، نمادی شکوهمند از اوج سرسپردگی و تسلیم محض در برابر خداوند است. ابراهیم با تسلیم بودنش، به ما میآموزد که ایمان واقعی یعنی رهایی از تمام دلبستگیها و اعتماد صددرصدی به نیروی برتر جهان. درس بزرگ این است که تکیهگاه امن ما نه پول است، نه موقعیت و نه حتی فرزندانمان؛ بلکه تنها خداوند است که حافظ و نگهبان واقعی ماست.
بسیاری از ما ناآگاهانه گرفتار شرک پنهان میشویم و تمام هدف و آرامش زندگی خود را به آینده فرزندانمان گره میزنیم، اما ابراهیم با رها کردن خانوادهاش در بیابان به فرمان الهی، نشان داد که بزرگترین و بهترین حمایت از عزیزان، سپردن آنها به دستان قدرتمند خداوند است و نه کنترلگریهای ناشی از ترسهای بشری.
داستان قربانی کردن اسماعیل، تصویرگر بریدن از تعلقات ذهنی و عاطفی برای رسیدن به آزادی مطلق روحی است. تفاوت بنیادین انسانهای موفق با دیگران در شجاعت برای حرکت به سمت ناشناختهها نهفته است. ایمان یعنی پیش از آنکه تمام مسیر روشن شود، قدم برداریم و یقین داشته باشیم که دستان خداوند در زمان مناسب ظاهر شده و ما را هدایت خواهند کرد.
نشانه اصلی ایمان و تسلیم، احساس آرامش عمیق قلبی است؛ هرجا ترس و نگرانی وجود دارد، یعنی هنوز به مقام تسلیم نرسیدهایم. ما نیز برای تجربه زندگی سراسر ثروت، برکت و معجزه، باید هر روز «اسماعیلهای درونمان» —یعنی ترسها، تردیدها و وابستگیهایمان— را قربانی کنیم تا دستان خداوند برای یاری رساندن به ما باز شود.
نوشتن درک خود از آگاهیهای این فایل در بخش نظرات، به شما کمک میکند این آگاهیها به عادتهای فکری و رفتاریتان تبدیل شوند.
منتظر خواندن دیدگاههای تأثیرگذارتان هستیم.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- دانلود با کیفیت HD214MB18 دقیقه
- فایل صوتی «اعتماد به ربّ»، پیام ابراهیم از قربانی کردن فرزندش16MB18 دقیقه
واااای که چقدرررر شنیدن این فایل مصممترم کرد برای شروع کاری که میخوام انجام بدم، با اینکه من این فایل رو 2_1 بار دیگه هم قبلاً شنیده بودم، اما الان یه جور دیگه شنیدمش، یه جور دیگه درکش کردم، و چقدرررر به موقع بود این شنیدنِ دوباره… درست موقعی که ترس داشتم، استرس داشتم، هی میخواستم جا بزنم… خدایا شکرتتتت که به موقع بهم روحیه میدی، که بهم اُمید میدی…
آره منم توکل میکنم به خدا و کارمو شروع میکنم، تا وقتی که خدا هست از چی بترسم؟ وقتی همهچیزززز تحت سیطرهی خداست از چی بترسم آخه؟
خدایا شکرت بابت این آگاهیها
خدایا شکرت که پناهم تویی
خدایا شکرت که پشتم به تو گرمه و به تو توکل میکنم.
خدایا شکرتتتت که تو اینقدرررر خوب و مهربونی.
دیگه شک نمیکنم، دیگه دو دل نمیشم، من میرم تو دلش و به خدا توکل میکنم و خدا قدم به قدم هدایتم میکنه، کنارمه، ازم حمایت میکنه… من خدا رو دارم، پس دیگه همهچیز حله :)
قدرت مطلق جهان کنارمه و من از پسش برمیام… چی دیگه از این بالاتر؟
حتی ایدهی شروع این کار رو خود خدا بهم داد، حتی جسارت شروع این کار رو خدا بهم داد و به شکل عجیبی خودش سرمایهی اولیه رو برام جور کرد حتی بیشتر از اون مقداری که من لازم داشتم… چقدر دنیا به شکل عجیبی قشنگه، و چقدرررر خدا مهربونه، چقدر عاشقتم خدااااا
بار منم روی زمین نمیمونه، منم میرم تو دلش، منم توکل میکنم به خود خدا…
خود خدا همهچیز رو برام جور کرد، بقیهش هم خودش اوکی میکنه… کاری که از دستم بر بیاد و انجام میدم و بقیهش با خداست…
منم حرکت میکنم و خدا بهم برکت میده، خودش برام مشتری میشه، خودش کمکم میکنه؛ قدم به قدم، لحظه به لحظه…
خدایا شکرت
و بزرگترین سپاسگزاری من اینه که خدایا شکرتتتتت که تو هستی که بشی پناهم، که بشی اُمیدم، که بشی حمایتگرم… خدایا شکرت بابت بودنت….
توکل به خودت خدای عزیزم