چرا با وجود تلاش فراوان، به خواسته‌هایم نرسیده ام؟ | قسمت 1

سلام خدمت علی اقای بزرگوار خیلی از خوندن کامنتهاتون لذت میبرم مرد بزرگ.

دقیقا گذاشتین دست روی دل من و یکی از بزرگترین ترمزهای منم جبران کردن هست و عدم

پذیرش موهبت های الهی.

من هنوز نتونستم با ادم های اطرافم ارتباط های گرم و صمیمی برقرار کنم وقتی در درون خودم میگردم همش برمیگرده به احساس عدم لیاقت و اینکه من نباید چیزی رایگان و مفتی بدستم برسه و من باید براش بها بپردازم و اگرم کسی از روی عشق و محبت چیزی به من میده با بی میلی قبول میکنم و اولین چیزی که به ذهنم میرسه اینه که حالا چجوری جبرانش کنم یا اگه کسی کمکم میکنه انگار دینی به گردنم داره و خودم رو به اب و اتیش میزنم که براش جبرانم کنم و همین باعث شده اگه کسی چیزی به من بده اگه در توانم بود جبرانش کنم و اگرم نبود ذهنم میگه تو در حد اون ادم نیستی نمیتونی کمکش رو جبران کنی و احساس میکنم میرم زیردست اون ادم و باید بخاطر این کمکی که کرده باج بدم و هرکاری از من بخواد انجام بدم و کمکش رو قبول نمیکنم در صورتی که اشتباه بزرگم همینجاست که من هم باید روحیه پذیرش داشته باشم و اگه کسی خواست کمکم کنه بگم ممنونم نه اینکه روابط رو قطع کنم اونو اولا خدا فرستاده برا کمک به من، و من در ابتدا باید سپاسگذار خداوند باشم که کمک برام فرستاد و از اون ادمه هم تشکر کنم و بدونم که اون هیچ دینی به گردن من نداره و اون دوست داشته و از روی عشق و محبت بدون هیچ انتظاری از من کمکم کرده و خودش از این کمکی که کرده احساس خیلی خوبی داره وقتی من در پی جبرانش بر نیام اون ادمه بیشتر تشویق میشه و دوست داره که کمکم کنه و اگرم از اون ادمایی هست که از روی دلسوزی کمک میکنه و خودش رو فدا میکنه اگر من در پی جبرانش بر نیام دیگه کمک نمیکنه و از زندگیم میره بیرون چه از این بهتر تر.

پس همه ادم ها هم مثا خود من هستن وقتی من از روی عشق و محبت کمک میکنم و برای دل خودم نه از روی دلسوزی چقدر خوشحال میشم که طرف کمکم رو میپذیره و هنوز تشکرم میکنه و هنوز دوست دارم بیشتر بهش بدم و بقیه رو هم مثل خودم تصور کنم.

ممنونم دوست عزیزم که این ترمز بزرگ رو یاداوری کردین و باعث شدین بعد از مدت ها دست به قلم بشم و بنویسم. ایشالاه که موفق هستین و موفق تر باشین و در پناه الله یکتا هر جا هستید شاد سلامت و پیروز میدان باشید و بر این ترمزم غلبه کنیم انشاالله.

سلام آقای پی سپار چقدر خوب و عالی باورهای محدودکننده تون رو پیدا کردین اینا بسیاری از سوال های من هم هست و بوده اما اگه باورش کنیم احساس میکنم اتفاق بیفته اما چجوری باید باورش کرد سواله و اونم با منطق از چیزهای کوچک که ایجاد شده بدون هیچ تلاشی باید شروع کنیم و راه خداوند رو محدود فقط به یه مسیر خاص نکنیم که فلان شرکت و ….. بلکه راه های رسیدن رو اگه بتونیم به خدا بسپاریم و به چگونگیش کاری نداشته باشیم از بینهایت طریق از بینهایت طریق مارو بخواسته مون میرسونه. اینارو به خودم یادآوری میکنم که مثل شما این باورها تو ذهنم می چرخند. میشود میشود اگر خدا رو باور کنیم و باورهامون رو درست کنیم میشود، میشود ، میشود، انا اقول کن فیکون،میشود ذهن من باور کن