چرا با وجود تلاش فراوان، به خواسته‌هایم نرسیده ام؟ | قسمت 1

سلام به استاد نازنین ، خانم شایسته ی دوست داشتنی و دوستان عزیزم

خیلی سریع بریم سراغ جواب دادن به سوالات:

چه خواسته یا هدفی داشتی یا داری و با اینکه تمام تلاش های ممکن را انجام داده ای اما هنوز به آن نرسیده ای؟

یکی از بزرگترین رویاهای من در کودکی،پزشک شدن بود و حالا که بزرگ شدم پزشک شدن رو بعنوان یکی از اهدافم انتخاب کردم

دختر بسیار پر تلاش و با اراده ای هستم

ساا 1401 اولین کنکور من بود با وجود اینکه خیلی درس میخوندم،مشاور داشتم نتیجه اصلا با تصورات من یکی نبود

من طبق برنامه ریزی و درست درسم رو مطالعه میکردم.

حتی زمانی که نزدیک به کنکور بودیم من 18 ساعت مطالعه در یک روز هم داشتم، یعنی از ساعت 7 صبح تا 4 صبح روز بعد درس میخوندم و ادامه میدادم.(پیوسته و هر روز مطالعه ادامه داشت و هیچ روزی مطالعه من به صفر نرسید)

اما فقط کار فیزیکی انجام میدادم و از کار ذهنی غافل بودم

تصمیم گرفتم یک سال دیگه درس بخونم و سال 1402 کنکور دوم من بود

این بار بیشتر روی خودم و ذهنم کار کردم و فعالیت فیزیکی رو کمتر کردم تا اینکه نتیجه شد پرستاری دانشگاه شهید بهشتی روزانه. با اینکه دانشگاه بهشتی قبول شدم و خیلی بابتش خوشحالم اما این باز هم اون نتیجه ی دلخواه من نبود و الان همزمان با دانشجو بودن برای کنکور 1403 هم میخونم

تا اینکه به این فایل هدایت شدم و فهمیدم که حتما باور های ریشه ای مخربی دارم

چه افرادی را می شناسی که با وجود تلاش های کمتر، به سادگی به همان خواسته رسیده اند یا با وجود تلاش های مشابه با شما، خواسته ی آنها محقق شده است؟ (درباره این موضوع با جزئیات توضیح بده)

یکی از اقوام ما با اینکه خیلی کمتر از من درس میخوند و اصلا کنکور رو جدی نمیگرفت اما با این حال سال اولش رتبه ی خیلی بهتری از من بدست اورد

و تو کانال های معتبر کنکوری میبینم مصاحبه با افرادی که روزانه حتی 6 ساعت درس خوندن اما سال اول به دانشگاه عالی و رتبه ی عالی رسیدن

چه باورهای محدود کننده ای (ترمزهای مخفی) را می توانی در ذهن خود شناسایی کنی که فکر می کنی باعث شده که با وجود این همه تلاش، باز هم به آن خواسته ها نرسی؟

بزرگترین پاشنه آشیل من در تمام زندگیم عزت نفس من بوده

همیشه تو ذهنم با خودم فکر میکردم که افراد خیلی باهوش تر و موفق تر از من هستن که اونا فقط میتونن قبول بشن (در صورتی که واقعا باهوش هستم)

یا با خودم میگفتم نازنین تو کجا و پزشکی کجا

و قبولی رو خیلی سخت میدونستم

و همین باور باعث میشد که اگه سوالی رو بلد بودم هم نمیتونستم جواب درست بدم

باور بعدی اینکه من انسان بی دقتی هستم

و چون بهش باور دارم مدام این اتفاق میوفته و با وجود مسلط بودن به سوال و اون مبحث جواب غلط به اون سوال بدم!

باور بعدیم این هست که چند وقتیه توجهم روی سختی و مسائل و مشکلات پزشکی متمرکز شده و تا میخوام تجسم کنم رسیدن به خواسته ام رو اون مسائل منفی یادم میوفته و احساس بدی موقع تجسم بهم دست میده

باور بعدیم عدم احساس لیاقت هست که من خودم رو لایق نمیدونم که میدونم ناشی از عدم عزت نفسه

باور اخر هم اینه که من شرایط بیرونی رو دخیل میدونم مثل اینکه اونایی که مدرسه تیزهوشان درس خوندن قبول میشن و دولتی ها قبول نمیشن

در صورتی که دیدم افرادی رو که مدرسه دولتی بودن اما پزشکی قبول شدن

سپاسگزارم که کامنت من رو مطالعه کردید

اگه تجربه ی مشابه دارید ممنون میشم به اشتراک بزارید

امیدوارم در سایه خداوند مهربان شاد و سلامت و موفق باشید