چرا با وجود تلاش فراوان، به خواسته‌هایم نرسیده ام؟ | قسمت 1

به نام خالق شگفتی‌ها

سلام به استاد عزیز و همه دوستان گرامی

اول که موضوع فابل دیدم خیلی خیلی شگفت زده شدم انگار خدا همون لحظه بهم لبخند زد با ی چشمک بهم گفت برو ببینم میتونی دلیلشو بفهمی چون قشنگ ی نمونه بارزش منم

من پارسال کنکور داشتم و بی نهایت تلاش فیزیکی داشتم حتی ی مدت توی خونه خالی درس میخوندم

این کار من از ورودی که بهم داده شده بود نشات گرفته بود من مشاوری داشتم که این بنده خدا هر دفه می‌گفت اگه 14 ساعت 15 ساعت درس نخونی هچی قبول نمیشی و ی داستان هایی از چندتا از دانش اموزاش میگفت که شب تا صبح درس میخوندن پزشکی قبول شدن با این مثال به من ثابت شده بود که اره امینه برای اینکه موفق بشی باید بقول استاد روز شبتو بهم بدوزی

شاید از اون همه درس خوندن شاید کل روزش از 15 ساعت 5 ساعتش مفید بود برام این خیلی حرفه اگه من اینو به ی کسی بگم قطعا میگه این دگ خیلی خنگ بوده

ولی نه مشکل از توان ذهنی من نبود اصلا مشکل از باورهای مخرب و ترسای خیلی بزرگ من بود که اینم بگم این ترس ها و تصورات چنان قدرتمند بود که جهان با همون قدرت وارد زندگیم کرد

خب بگذریم از اتفاقات اون موقع من قرار نیست برگردم اتفاقات و شرایط گذشته درست کنم قراره فقط از باورام درس بگیرم و شرایط بهتری برای خودم خلق کنم

استاد یکی مشکلات اساسی من احساس عدم لیاقت بود که بین این همه ادم چرا تو ! تویی که دوسال اول دبیرستان هچی نخوندی

من بشدت باور محدودی داشتم باور کمبود و تموم شدن نعمت‌ها موفقیت ها که اگه قرار یکی رتبه خوبی بیاره هچیش به من نمیرسه

اصلا تو وجودم نمیگنجید که منم میتونم فقط سرمو کرده بودم تو کتابا که بیشترش گفتگو ذهنی و حرفای کفر امیز به خدای مهربونم بود کار ب جایی میرسید که ی دل سیر کفر میگفتم از خدا گله میکردم اخرش که سبک میشدم پامیشدم میگفتم اشکال نداره این دفه دستمو بگیر و توقع معجزه داشتم نتیجش این میشد که جهان محکم تر زمینم میزد

یکی دیگه از باور های مخربم که هنوز هم درگیرشم توجه به فکر بقیس حتی الان که خاستم شروع کنم به نوشتن کامنت اولش پشیمون شدم گفتم چه فکری میکنن راجبم اگ بعدا نتایج بزرگ تری گرفتم

توجه نکردم به حرفای ذهنم و نوشتم من خودمو تحسین میکنم ولی فکر میکنم خیلی خیلی جای کار کردن روی خودم داره چون این باور از خونوادم به من رسیده و توی ذهنم تثبیت شده که توی هرکاری شاید باورتون نشه قبل از اینکه نگاه کنن ببینن خودشون با این کار اوکین و راضین نگاه میکنن به اینکه بقیه راضین یا نه

استاد من این چند وقتی که کار کردم این مسائل کم رنگ تر شده برام ولی بازم ی گوشه ذهنم بازم نجواهای ذهنیم یاداوری میکنه این موضوعات برام و گاهی پام روی ترمزه میمونه یادش میره حتی پدال گازو فشار بده

من ی الگو دارم که با حداکثر ساعتی که حداقل من بود پزشکی شیراز قبول شد با اینکه این فرد هم مثل من جدی از دوازدهم شروع کرده بود و عمومیاش توی کمتر ی ماه به 60 70 رسونده بود چیزی که اصلا تو فکر اون موقع من نمیگنجید و با رتبه 140 رفت شیراز چون عاشق شیراز بود با اینکه خیلی راحت میتونست بره تهران

این فرد خیلی شخصیت مسئله حل کنی داره و رابطه صمیمی با خودش داره و بهم یاد داد که نباید خودمو سرزنش‌ کنم و کارمو با علاقه انجام بدم

همه میگن فلانی که خیلی باهوش بود البته که باهوش هست ولی الان میفهمم دلیل موفقیتشو

بزرگترین دلیل موفقیت این فرد این بود که ذهنشو قانع میکرد با دلیل و مهربونی ذهنشو ساکت میکرد و همین کارای ساده ای که به راحتی بیخیالش میشیم انجام میداد بهم میگفت هروقت استرس گرفتی سعی کن ی منظره طبیعی پشت چشمات تصور کنی و یا حتی دانشگاهی که دوست داری

الهی شکرت که باعث شد ی دور دیگه همه این نکات برای خودم مرور کنم

و خدایی که هرانچه بخاهی دراختیارت میزاره

خدایی که این قدرت بهت داده با ذهنت با قله هایی صعود کنی که کسی حتی جرئتشو نداره بهش نگاه کنه از پایین

فقط کافیه باور های درست داشته باشیم و به هدایت خدای مهربونمون گوش بدیم و با کمک خودش پامونو از روی ترمز اروم برداریم و به سرعت باور نکردنی به خاستمون برسیم(:

خدای مهربونم من قول میدم متعهدتر عمل‌ کنم و توهم کمکم کن تجربه کنم لذت سرعت رسیدن به خاسته‌هامو

الهی به امید تو

در پناه الله یکتا شاد و پیروز باشید.