چرا بعضی افراد بدشانس هستند؟


این فایل در مرداد ماه 1399 بروزرسانی شده است

این متن خلاصه‌ای از فایل این قسمت می‌باشد، اما برای درک کامل و عمیق‌ترِ مفاهیم، حتماً خود فایل را به طور کامل گوش دهید.


آگاهی های این قسمت، حاوی یکی از ظریف‌ترین و در عین حال تعیین‌کننده‌ترین قوانین کیهانی در باب رابطه میان کلام و خلق سرنوشت است. استاد عباس‌منش در این فایل، یک الگوی رفتاری ناخودآگاه اما بسیار مخرب را به ما می شناسانند که بسیاری از افراد درگیر آن هستند: اشتیاق برای بازگو کردن حوادث عجیب، تلخ و ناگوار.

بسیاری از ما دیده‌ایم افرادی را که با آب و تاب از بدشانسی‌ها، برخورد با آدم‌های نامناسب، مشکلات با پلیس، خرابی ماشین یا بدی آب‌وهوا در سفرهایشان صحبت می‌کنند تا به اصطلاح «حرفی برای گفتن» در جمع داشته باشند. اما نکته تکان‌دهنده‌ای که باید یاد بگیریم این است که: ما با تعریف کردن مشکلات، در حال سفارش دادنِ مشکلاتِ بیشتر به جهان هستی هستیم.

وقتی شما دوست دارید ماجرایی دراماتیک و پر از سختی را برای دیگران تعریف کنید، جهان هستی که به کانون توجه شما پاسخ می‌دهد، دقیقاً همان جنس اتفاقات را سر راهتان قرار می‌دهد تا «مواد اولیه» لازم برای داستان‌سرایی‌ها و گله‌گزاری‌های بعدی شما فراهم شود. در واقع، اشتیاق به روایتِ سختی‌ها، سختی های بیشتری را وارد تجربه شما می‌کند.

درس بزرگ و راهکار عملی که در این فایل ارائه می‌شود، یک «تعهد آگاهانه به سکوت در برابر ناخواسته‌ها و اعراض از آنهاست» است. استاد عباس‌منش با واکاوی این قانون که در دوره قانون آفرینش به تفصیل آموزش داده شده، توضیح می‌دهند که راه قطع کردن زنجیره‌ی بدشانسی‌ها و اتفاقات عجیب و غریب، این است که با خودتان عهد ببندید فقط و فقط در مورد زیبایی‌ها، نعمات، اتفاقات مثبت و آنچه می خواهید، صحبت کنید. این یک مکانیسم قدرتمند برای آوردن خواسته ها به زندگی است.

زمانی که شما تصمیم می‌گیرید حتی اگر مشکلی پیش آمد، آن را برای هیچ‌کس بازگو نکنید، عملاً به جهان اعلام می‌کنید که نیازی به «خوراکِ منفی» برای گفتگو ندارید. وقتی شما نیازی به تعریف کردن مشکلات نداشته باشید، جهان نیز دلیلی نمی‌بیند که آن مشکلات را برای شما به وجود آورد. این قانون به ما می‌گوید که اگر می‌خواهید زندگی سراسر لذت، روابطی عالی و آرام داشته باشید، باید آگاهانه انتخاب کنید که تنها راوی زیبایی‌های زندگی خود باشید و اجازه ندهید ذهن، شما را به سمت نشخوار خاطرات بد و بازگو کردن آن‌ها برای جلب توجه دیگران ببرد.

در نهایت، این فایل دعوتی است به بازنگری عمیق در الگوهای گفتاری و کانون توجه‌مان. استاد عباس‌منش با اشاره به تجربه شخصی خود در سفر، تاکید می‌کنند که حتی اگر فردی مثبت‌اندیش باشید، باز هم باید مراقب باشید و خود را متعهد کنید که هرگز، تحت هیچ شرایطی، راوی اتفاقات بد نباشید. جهان بیرون، آینه‌ی تمام‌نمای مکالمات درونی و بیرونی ماست. کسانی که مدام از بیماری، دزدی، ترافیک و آدم‌های بد می‌گویند، مدام با همین موارد برخورد می‌کنند و کسانی که زبانشان را به تحسین زیبایی‌ها و شکرگزاری عادت داده‌اند، جهان را گلستانی می‌یابند که در آن همه چیز به نفع آن‌ها رقم می‌خورد. کلید طلایی برای تجربه یک زندگی رویایی و بدون دردسر، بستن دهان بر روی نازیبایی‌ها و گشودن آن تنها برای ستایش زیبایی‌هاست.


توجه

این فایل تا مدت محدودی به صورت رایگان قابل استفاده است. در صورت نیاز آن را دانلود کرده و روی سیستم خود ذخیره نمایید.

1338 نظر
توجه

اگر می‌‌خواهی تجربیات خود را درباره موضوعات این فایل بنویسی، لازم است عضو سایت شوی و اگر عضو هستی، می‌توانی با ایمیل و رمز عبورت از اینجا وارد سایت شوی.

بازکردن همه‌ی پاسخ‌هانمایش:    به ترتیب تاریخ   |   به ترتیب امتیاز
    تعداد کل دیدگاه‌های «هلن» در این صفحه: 1
  1. -
    هلن گفته:
    مدت عضویت: 4296 روز

    سلام به عزیزانم

    دهمین روز سفرم رو شروع میکنم.

    مادربزرگم میگفت برخی طایفه ها خوش شانسن.

    وبرخی طایفه ها بد شانسن وهر کار بکنن فایده نداره موفق بشن.

    بعد من الان خودم یه مدته که اومدم ویژگیها و خصوصیات این طوایف رو بررسی کردم.

    مادر بزرگ درست گفته بود.

    اتفاقات خوب برای اون طایفه خوش شانس بود واتفاقات بد برای بدشانسها.

    طایفه خوش سانس خیلی آرام وریلکس بودن.

    و زندگی رو سخت نمیگرفتن.

    کاری به مردم نداشتن وخودشون مهم بودن.

    هر کاری که خوشحالشون میکنه انجام میدن.

    و خیلی هم به خورد وخوراکشون اهمیت میدادن.

    و کلا شاد بودن وحتی مطرح بود که تو عروسیها اگه اینا نباشن اون عروسی رونقی نداره.

    این گروه ناخوداگاه بااین تفکر وشرایط رشد کرده بودن واین شرایط شاد رو پذیرفته بودن.

    و دختر وپسراشونم همیشه خوشبخت میشدن وکارها براشون خوب انجام میشد.

    واون طایفه بد شانس گروهی بودن که همیشه میگفتن ما که شانس نداریم.

    اگه شانس داشتیم تو این طایفه نبودیم.

    وهمه مون مریضیم وباید دایم غصه بخوریم.

    و از شادی دیگران هم شاد نمیشدن که هیچ، حسرت هم میخوردن که خوش به حالشون که اینا غمی ندارن ومیخندن.

    ویکیشون میگفت اینا که غصه نمیخورن.ما اگه غصه هم نخوریم غصه مارو میخوره.وبا این همه باور اشتباه شرایط بد رو خلق میکردن.

    وبیماری وغم و….طلاق و….تو این طایفه بدشانس زیاد بود.

    الان موضوع فرکانس رو با مقایسه این دو گروه بیشتر درک میکنم واگرچه شانسی وجود نداره ولی خوشا آنانکه به شانس اعتقاد دارن وخودشون رو خوش سانس میدونن.

    وآگاهانه خودشون رو در مداری قرار میدن که اتفاقات خوب رو دریافت کنن وحسشون در همه حال خوبه.

    خدایا شکرت.

    هر روز بهتر از دیروز…..

    میانگین امتیاز به دیدگاه بین 1 رای: