زیبایی ها را ببینیم - صفحه 175

خدارو هزاران مرتبه شکر.

خدارو شکر دارم آروم آروم تغییر میکنم.

دیروز که تولد مامانم بود،دیدم عه!

چه جالب!

من بر خلاف گذشته، قبل رفتنم خونه مامانم به خواهرم زنگ نزدم ببینم اونم میاد یا نه.

زنگ نزدم بپرسم چه هدیه ای میخواد بخره.

زنگ نزدم باهاش مشورت کنم که من چه هدیه ای بخرم!!

ازش نپرسیدم که هدیشو چند خریده!

نه اینکه بخوام به خودم فشار بیارما.نه.

به صورت کاااااملا طبیعی و عادی متفاوت از گذشته عمل کردم.

انگار یه آرامش و سکوت و عدم عجله وجودم رو دربرگرفته.

واقعا اینقدر تغییرات آروم رخ میده که آدم خودش هم میمونه که کی من عوض شدم که خودمم نفهمیدم؟!

مورد دیگه این که سعی میکنم تا کسی ازم سوال نکرده جواب سوالشو ندم.

مثل کسی که سوالشو از یکی دیگه میپرسه ولی طرف جوابشو نمیدونه اما من میدونم، نپرم وسط جواب بدم و آگاهانه سکوت کنم.

مثلا دیروز که از خونه مامانم برگشتیم همسرم از وحید پرسید که پدربزرگت رو هم دیدی؟

وحید گفت نه خونه نبود.

همسرم ازش پرسید کجا بود؟

اونم گفت نمیدونم.

همسرم هم یه حدسهایی زد که پدرم کجا رفته که اشتباه بود.

اما من که میدونستم پدرم کجا رفته بود،بر خلاف قبل ترها،نپریدم وسط ابراز وجود کنم.

سکوت کردم.

چقدر سکوت لذت‌بخشه.

تا اینکه همسرم ازم پرسید بابات کجا رفته بود؟

منم گفتم شاهچراغ!

وقتی پاسخ دادم که مخاطب سوال خودم بودم!

به نظرم برای شروع سکوت آگاهانه میتونه تمرین خوبی باشه.

باید اول توی موارد کوچک تمرین کنم.

این چیزایی که نوشتم،احساسات این روزهای منه.

نمیدونم بعدا که مدارم تغییر کنه و بیام کامنتهای خودم رو بخونم چه جایگاهی هستم و چه تغییراتی کردم.

خواهرم امروز صبح بهم زنگ زد و کلی صحبت کردیم.

ازم پرسید به نظرت شب یلدا همه رو دعوت کنم خونمون؟

منظورش من و پدر مادرم و دوتا داداش هام با خانوادشون بود.

منم با مهربونی و آرامش گفتم خودت باید تصمیم بگیری.

گفتم هیچکس جای تو نیست.

فقط خودت تصمیم گیرنده ای.

ببین حسش داری یا نه.

و تمااااام.

نه اینکه بخوام زور بزنم اینطوری رفتار کنم.

نه.

خیلی طبیعی بود برام.

واقعا انگار یه سعیده دیگه شدم.

سعیده قبل مطمئنا پاسخی غیر از این میداد.

خدایا شکرررررررت.