زیبایی ها را ببینیم - صفحه 199

سلام.

یه موردی رو دارم تمرین و تست میکنم.

اینکه وقتی کاری رو انجام میدم با آرامشِ ذهنم باشه.

با صبر و حسِ خوب و شادی.

نه از روی اصرار و لجبازی.

یا از روی جبر و رودربایستی.

یا از روی غرور و منیّت.

اگه دیدم هر کدوم از موارد بالا بود تو حسم، انجامش ندم.

چون آماده اش نیستم و بیشتر میخوام به زور انجامش بدم، نه با یه رهایی در ایجادِ یه تغییرِ بهبود بخش.

فاطمه جان یه مثالی برام زد که ذهنمو خیلی شفاف کرد.

باعث شد بهتر درک کنم کجاها دارم لجبازی میکنم.

اینکه بفهمم اصلا چقدر من پذیرش و انعطاف دارم و میتونم متعصبانه نگاه نکنم به هر چیزی.

میخوام یه مثال بزنم.

الان در حال حاضر، از یه گوشواره ی کوچک و گردنبد کوچک طلا استفاده میکنم.

و عادت دارم برای لذت بردن در لحظه از داشته هام، هر از چند گاهی طلاهامو جابجا کنم و استفاده شون کنم.

از اونجایی که اخر این هفته عروسی دعوتیم این فکر اومد که طلاهای فعلی رو خارج کنم و موارد دیگه ای رو استفاده کنم.

اما این سوال بالا اومد که:

سمانه تو به خاطر مردم داری طلا میندازی یا خودت؟

برای خودت چی درسته؟

گوشواره و گردنبدی که تو چشم تر باشه به واسطه ی درشت تر بودنش، یا فرقی نداره برات؟

اولش گفتم نه، دارم به خاطر عروسی رفتن عوضشون میکنم.

چون تازگی ها تغییرشون دادم و قبلی ها رفتن تو جعبه.

این سوال بسیار مهمیه که چرا من اینکار (هر کاری) رو انجام میدم.

انتخاب خودمه؟

یا به خاطر اینکه بقیه ببینن من اینو دارم، اونو دارم؟

خب!

اینجا اونجاییه که اولش هیجانی فکر میکنم و می خوام بلافاصله خلافِ تصمیمم رو اجرا کنم.

چون میخوام مبارزه کنم با افکار و رفتارهای نادرست و خلافِ جهتِ خوشایندِ قلبم.

به این نتیجه رسیدم اتفاقا با همین گوشواره و گردنبند فعلی برم…

که خودمو با خودم روبه رو کنم.

بعد که گذشت گفتم به خودم که سمانه جان:

همون روز تصمیم بگیر.

هر کدوم رو که دلت خواست استفاده کن.

بدون عجله یا لجبازی با ذهنت، تصمیم بگیر و انجامش بده.

این الگو و راهکار میشه روی همه ی تصمیم های زندگیم، پیاده بشه.

سمانه جان

تو با طلاهات تعریف نمیشی.

تو با وزنت تعریف نمیشی.

تو با لباس و آرایش صورت و موهات تعریف نمیشی.

تو با ماشین و موبایل و … تعریف نمیشی.

از منظرِ روح، فرقی نداره تو چی داری (ثروتِ مادی)، یا چی نداری.

تو با شخصیتِ زیبات تعریف میشی.

زیبایی که از درونت میاد نه بیرونت.

خوبه که آراسته باشی، اما برای خودت، نه برای خوشایندِ دیگران.

آراسته ی خودم بودن رو دوست دارم.

یعنی آراستگی که انتخاب و سلیقه ی خودم باشه، نه چیزی که بقیه میگن، نه خوشایند و سلیقه ی دیگران…

دوست دارم خودمو زندگی کنم.

خودم رو زندگی کردن، دقیقا تو موقعیت های اینچنینی معلوم میشه.

اینکه من با سبک و پوشش خودم حالم خوبه؟

با کادویی که میبرم جایی، با چهره ام، با ادبیاتم، با احوالاتِ درونیم، با ویژگی ها یا حتی ضعف ها و … حالم خوبه؟؟؟؟

سمانه تو با اعتماد به نفس، احساس لیاقت و ارزشمندیِ درونیت تعریف میشی.

انتخاب کن که سرمایه ی حقیقیت چی باشه.

نمیگم مادیات و پول و ثروت رو دوست ندارم یا نمیخوام.

اتفاقا خیلی هم دوستش دارم و بیشتر میخوام.

اما نمیخوام داشتن یا نداشتنش باعث بشه من خوشحال یا ناراحت باشم.

میخوام هر چی هستم، خودمو دوست داشته باشم…

یاد یکی از دوستام و حرفش افتادم.

یکی از اعضای صورتش که شاید بقیه مسخره میکردن یا نازیبا میدیدنش رو دوست داشت و باهاش حال میکرد…

من برام تلنگر خورد.

فکر کردم به حساسیت هام…

اینکه سمانه تو هم با خودت، ویژگی های ظاهری یا درونیت، خوشحال باش و لذت ببر…

اینطوری تو زیباترین و قوی ترین میشی هم در ظاهر هم در باطن…

به قول استاد، همیشه هستن کسانیکه که موقعیت های بهتر یا بدتری نسبت به ما دارن.

نیازی به مقایسه یا حسرت یا غرور نیست.

هر چی دارم یا به دست میارم، چه برای خودم، چه برای بقیه، الهی شکر بابتشون.

همیشه چیزهایی وجود داره که من دارم یا ندارم.

مهم اینه خوشحالی، احساسِ لذت بردن از زندگیمو، گره نزنم به وجود یا عدم وجودِ اونا تو زندگیم…

الهی شکر برای این تحلیل ها، گفتگوهای درونی…

الهی شکر برای دوره ی پر برکتِ احساسِ لیاقت.

الهی شکر که صمیمانه با خودم حرف میزنم.

چه تو کامنت، چه تو دفترم، چه موقعِ ویس یا مکالمه با دوستانم.

فَاللَّهُ خَیْرٌ حَافِظًا وَهُوَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِینَ

الهی شکرت