زیبایی ها را ببینیم - صفحه 32 (به ترتیب امتیاز)

سلام.

تو ذهنم نکات مهمی مرور میشن.

بعضیاشون با صدای خودِ استاد.

بعضیاشون با صدای دوست هام و …

من وظیفه دارم توجهمو بدم به زیبایی های خودم و بقیه.

این حقیقته که من و هر کسی نقاط قوت و ضعفی داریم.

اما وظیفه دارم توجهمو بذارم روی نقاط قوت و زیبایی ها، ازشون یاد کنم، تحسین کنم، سپاس گزاری کنم، بنویسم.

چون این توجه به زیبایی ها، باعث میشه دعوت شن به زندگیم.

وظیفمه وقتی یه ناخواسته ای اومد و داشت حسمو خراب میکرد، به احساسات و افکارم توجه کنم، به خودم مسلط شم، و اجازه ندم حس منفی مومنتوم بگیره، و در فاصله ی زمانی کوتاه تری ذهنمو پرت کنم روی موضوعی دیگه یا توجه به چیز دیگه ای.

مثال:

احساسم داشت خراب میشد، و خودمم درک نمیکردم چرا؟

یاد جملاتمون با فاطمه جان افتادم:

کمال گرایی، دست میذاره روی نقاط ضعف.

کمال گرایی، دست میذاره روی نازیبایی ها.

یعنی اگه از 10 مورد 8 تاش خوب باشه، 2 تاش خوب نباشه، ذهن کمالگرا بی خیال 8 مورد میشه و اون 2 تا رو بولد میکنه.

و این تلنگر رو خوردم که اِ حسم که داره بد میشه، از توجه به نازیباییه.

توجه به ناخواسته.

از عدمِ ارزشمندیه.

درسته که تو لحظه نتونستم تشخیص بدم، و چند ساعت بعد بهش اگاه شدم.

اما قشنگیش این بود که در فاصله ی کوتاهی برای خروج از حس بد، شروع کردم به نوشتن نکات مثبت، و بازی با موبایلم و شنیدن فایل تا حواسمو پرت کنم از حس بد و افکارِ مزاحم.

الهی شکر برای برکتِ فایل های استاد و مرورِ دائمِ اگاهی ها تو هر فایل.

امشب درکم از این اگاهی ها بهبود پیدا کرد.

یعنی برام واضح تر شد که دلیلِ ناراحتی و حس بد مهم نیست.

الان وظیفته نمونی تو حس بد، به هر دلیلی که باشه.

از جعبه ابزارت استفاده کن و حواستو پرت کن، اینطوری حس بد قطع میشه.

و این حُسن رو داشت که بعد از اروم شدنِ سر و صداهای ذهنم، علتِ حس بدم با جزییات برام شفاف شد.

انگار که یه کشف داشته باشم، خوشحال شدم که فهمیدم علتِ ناراحتیم چی بوده.

و فهمیدن علت، بارِ ذهن رو بسیار سبک میکنه، و بخش بزرگی از درمان اتفاق میوفته.

قشنگیش اینه که اول خودمو آروم کردم، بعد تحلیل و بررسی و عیب یابی کردم.

الهی شکر برای هر پله از بهبودهام برای درکِ یه اگاهی.

متوجه شدم درسته که میگم سکوت اگاهانه فوق العاده قدرتمنده، ولی من خیلی تازه کارم و حالا حالاها باید تمرین کنم تا بهتر درک کنم و با آرامش و پذیرش و اگاهیِ بیشتر سکوت اگاهانه رو اجرا کنم.

نباید از خودم توقعِ زیادی داشته باشم.

همینکه دارم بهش اگاه میشم و تستش میکنم فوق العاده است.

به مرور بهترم میشم.

همین سکوت، بهم فرصت تحلیل میده.

فرصتِ تشخیصِ بهتر سره از ناسره.

سکوتی که کمک میکنه بفهمم چه حرفی از سر خیرخواهیه.

امشب بهتر درک کردم حسِ بد چیز عجیب، بزرگ، متفاوت، خاص یا پیچیده ای نیست.

ممکنه با یه دلیل بسیار کوچولو که برمی گرده به ضعف های من، شکل بگیره.

میتونه به خاطر یه اتفاق و ناخواسته ای که کنترلی روش ندارم، شکل بگیره.

آلارمش آشکاره.

حس بد، همونیه که حال خوب و آرامشم رو مختل میکنه.

درونم رو متزلزل و نا امن میکنه.

ارتباطم رو با داخلم، با روحم، قطع میکنه.

حس بد چیزی نیست که از بزرگی و خاص بودنش، تو دسترسم نباشه.

اتفاقا با یه بشکن ساده ممکنه خودشو نشون بده و حتی من نفهمم که اومده…

برای خودمم عجیبه که تا حالا اینطوری در موردش اگاهی نداشتم و البته خوشحالم که پرده ها کنار رفت از نگاه و درکم نسبت به حسِ بد…

و یه راهِ تشخیصِ دیگه:

خب وقتی حسم خوب نیست، یا حسم خنثی هست، یعنی دارم میرم به سمتِ حس بد دیگه…

گزینه ی دیگه ای نیست.

خوبه اول درک کنم اصلِ ماجرا رو.

تا بعد بفهمم برای درمانش باید چه کنم.

فَاللَّهُ خَیْرٌ حَافِظًا وَهُوَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِینَ

الهی شکرت