تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۳

به نام خداوند وهاب، رزاق و هدایتگر

سلام به استاد عزیزم، خانم شایسته مهربون و همه دوستان گلم در این پروژه جذاب که قطعا باز هم قراره سدهای بزرگی رو بشکونه و کلی برکت و‌نعمت وارد زندگیمون کنه.

نوشتن این کامنت کمی برام سخته، هم از این جهت که یه خودافشایی توش داره و هم از این جهت که ترکیب چن تا پاشنه آشیلمه که در هم تنیده شدن، ظاهرا به هم ربطی ندارن، ولی بدجوری مثه پیچک گیر کردن تو همو منو قفل کردن. ولی میخوام انجامش بدم.

استاد جان اگه برای گام های قبلی کامنت نذاشتم برای این نیس که تو پروژه نیستما، اینقدر حجم آگاهی و الهامات و اتفاقات هم فرکانس بالاس که دست و زبانم جا مونده که بیام و بنویسم ازشون. خدا کمک کنه بتونم تو این کامنت به هم پیوسته و منظم بنویسم و این رد پا رو هم با کمال رضایت بذارم.

من همیشه وقتی یه پروژه یا دوره ای شروع میشه تو سایت، یه نیت میکنم و از خدا میخوام که از آگاهی های های اون دوره توی نیتی که کردم استفاده کنم. برای پروژه تغییر را در آغوش بگیر هم همینکارو کردم و نشونه ها و پیام هایی که از خدا دریافت میکردم، همشون یکصدا فریاد میزدن که باید توی کارم بهبود های مستمر داشته باشم، از اسکیل های فردی و تخصص در کار گرفته تا اسکیل هام در مورد ارتباطاتم با همکارام در محل کار. ( تو پرانتز بگم که همین موضوع ارتباطاتم با همکارام و این درون گرا بودنم، رو فاطمه عزیز هم توی یکی از کامنتاش در موردش توضیح داده بود، یعنی چیزی که من شب قبلش داشتم بهش فکر میکردم و فردا صبحش تو کامنت فاطمه عزیزم خوندم و چقدر برام موثر بود و منم همون روز قدم های عملی برداشتم تو محل کارم، فاطمه عزیزم مرسی بابت کامنتت و درسی که بهم دادی.)

خداروصدهزار مرتبه شکر که با یه قدم کوچیکی که ما برمیداریم خدا پاداش بی پایان میده، نتایج قدم های کوچیکی که برای نیتم برداشتم تا امروز حیرت آور بوده، اصلا سبکی رو روی شونه هام احساس میکنم.

وقتی استاد گفتن که بهتره این پروژه رو با دوره احساس لیاقت ببریم جلو، منم شروع کردم مرور این دوره بی نظیر. جلسه اول و تکمیلی اول نجاتم داد، چون انگار خیلی وقت بود که بازم افتاده بودم تو تله ی مقایسه و متوجهش نبودم، قلبم با گوش دادن به این دو تا جلسه باز شد. و بیشتر خودمو شناختم، بیشتر فهمیدم که تو زندگیم دنبال چی هستم، بیشتر فهمیدم که تنها خواسته ی من بی نیازی مالی نیس، بلکه من میخوام تو همه ابعاد رشد کنم، بیشتر فهمیدم که سازندگی ( ساختن هر چیز، یه عادت درست، یه رابطه خوب، یه شخصیت نو، یه مهارت جدید، یه محصول….) اون چیزیه اصل حالمو خوب میکنه، بیشتر فهمیدم که اولویتم تو زندگیم بهبود مستمر و همیشگی رابطم با خداس، توحیده، بیشتر فهمیدم که وقتی اصل و بذارم هدف، همه چی خودش درست میشه، و ذهنم ساکت شد، دست برداشت از مرور مقایسه ها. دیگه شرایط مالیمو با اطرافیانم مقایسه نکردم از چن روز پیش تا الان، دیگه مقایسه خودم با دوستام و از این جهت که همه دوستامون اینجا با وام رفتن خونه خریدن و من نه هنوز، رفت تو حاشیه، چون یه قدم به خودم نزدیکتر شده بودم، آره من نمیخوام به هر قیمتی فقط یه خونه داشته باشم، من همه چیو با هم میخوام، و داشتن این معیار برای ذهنم منطقی کرد که این مقایسه از پایه و اساس اشتباهه، چون معیار دوستام با من فرق داره، هدفشون، گذشتشون، خواسته هاشون همش متفاوته. نمیتونم بگم چقدر قلبم روشن شد و شونه هام سبک.

رسیدم به جلسه دوم و بحث قشنگ گفتگوهای درونی، سلف تاک. این جلسه رو فقط یه بار گوش دادم. شب اولی که گوش دادم شروع کردم جریان دادن به سلف تاکم در جهت نیتی که داشتم، مثل اینکه من به توانایی هام ایمان دارم، من به خدای درونم ایمان دارم، من لایق کار آسون و درآمد خوبم و ….. و انصافا هم چقدر همون یه شب تکرارشون در من احساس لیاقت ایجاد کرد، چون وقتی با خودم تکرارشون میکردم سعی میکردم با تک تک سلولام حسشون کنم.

از شب دوم به بعد گفتگوی ذهنیم و که ترک میکردم دیدم اوه اوه اوضاع خرابه، و دیدم بلهههه چه آت و آشغالایی داره میاد بالا. و جالبه موضوعشم هیچ ربطی به باور داشتن خودمو مهارتم نداشت، ولی اینقدر موضوع تو ذهنم بزرگه که منو قفل کرده که بتونم روی کار دیگه ای تمرکز کنم.

حالا رسیدم به بخش خودافشایی که برام خیلی خیلی سخته نوشتنش. منبع و ریشه این موضوعی که ذهنم‌ و درگیر کرده باور کمبوده. و البته شرک هم قاطیش داره، و این دو تا باور ضعیف کننده ذهنمو برده تو یه لوپ از مرور خاطراتی که میتونم با جرات بگم دیشب داغون و بی خوابم کرده بود. ولی خوشحالم که پاشنه آشیلمو پیدا کردم، اگه بتونم درمانش کنم کلیییی انرژی میگیرم و زنده میشم. هر جور فکر میکنم نمیتونم در موردش اینجا بنویسم، آخه خیلی ضایس:).

و خدای هدایتگر در راستای بهبود این پاشنه آشیل، امروز کامنت خانم سلیمی عزیزمو گذاشت جلو چشمم. چقدر کامنتشون الهام بخش بود بخصوص اون قسمتی که از شروع زندگی مشترکشون گفته بودن و روابطشون با خانواده همسرشون. همینجا کلی ازتون ممنونم خانم سلیمی جان، کامنت شما بعد از اون حال و اوضاع خراب دیشب من مثه آب روی آتیش عمل کرد، و موتیویتم کرد که برم و با اقدام عملی ای که بهم گفته شده که انجامش بدم، حمله کنم به این پاشنه آشیل که ترکیبی از کمبود و شرک بود.

و خدایی که پاداش های بی پایان میده، بعد از اون اقدام عملی، چنان قلبمو باز کرد و انگار نه انگار دیشب در وضعیت قرمز به سر میبردم. این موضوع اینقدر بزرگه تو ذهنم و اینقدر تا الان بهش رسیدگی نکردم که هی مدام مثه یه ورد داره مرور میشه، و لازمه که 24یی وایسم بالاسرشو نذارم که صداش بلند بشه و حالا حالاها جای کار داره.

این همون پاشنه آشیلیه که اتفاقا هیچ ربطی هم به فاکتورهای خودباوری نداره، ولی اینقدر بزرگه که حتی نمیذاره من روی نیتی که اول کامنتم گفتم تمرکز کنم. و این برام نشونه کافی ای هس که دقیقا همین الان وقتشه که روش کار کنم ‌ و بهترش کنم. و من با آغوش باز این تغییر رو میپذیرم، چون مثه ریشه یه درخت فاسده چندین سالس که اگه از ریشه درش بیارم هر چی پیچک هستم با خودش نابود میشه.

استاد جانم، خانم شایسته مهربون مرسی که هستین و دنیا رو اینقده قشنگ و جذابش کردین. دوستای گلم دوستون دارم و از کامنتاتون کلیییی درس میگیرم.

در پناه خدا هوای دلتون آفتابی باشه.