تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۴

🟣 اوج اعتماد به خـــــدا

(روایتی از زانو زدن در برابر بی قیدترین عشق جهان)

یه شبایی هست که حتی دعاهم تو گلوت گیر میکنه. نه اینکه نخوای با خدا حرف بزنی، نه… فقط نمیدونی از کجا شروع کنی. چون حس میکنی همه ی راهها رو رفتی، همه ی درها رو زدی، همه ی نقشه ها روامتحان کردی، و باز رسیدی به بن بست.

همون شب بود… شبی که حس کردم حتی خودم هم ازخودم ناامید شدم.

از اون شبایی بود که انگار همه چیز دست به یکی کرده بودن تا بهت بگن: «تو تموم شدی!» => پول تموم شده بود، رابطه ها سرد، جسمم خسته، ذهنم پر از “چرا”. یه لحظه حتی حس کردم خداهم سکوت کرده.

رفتم توی بالکن، باد سرد میومد، لای موهام میپیچید. به آسمون نگاه کردم و زیر لب گفتم: «خدایا… من واقعا خسته م. ولی نمیدونم چرا هنوز امیدم از تو نمیره.»

یاد جمله ای از یکی از مناجاتهای امام سجاد افتادم:

«اگر مرا با زنجیرها بندی و عطایت را از میان همه خلق از من منع کنی، امیدم را از تو نخواهم برید…» 🩵

اون شب این جمله یه جور دیگه تو دلم نشست. فکر کردم یعنی چی؟ یعنی یه آدمی میتونه حتی وقتی همه چیز علیه ش باشه، هنوز امیدش به خدا قطع نشه؟‼️

□ تـــــازه فهمـــــیدم “اوج ایمان” یعنی چی!

نه اون وقتی که زندگیت رو رواله و توی حساب بانکیت عددها برق میزنن، نه وقتی همه تحسینت میکنن و میگن: «دمت گرم!» ==>>> ایمان یعنی همون شب لعنتــــــــــی که هیچکس کنارت نیست، اما یه گوشه ی دلت هنوزصدا میزنه: «خدایا من هنـــــوز بهت اعتماد دارم.»

⭕️ من اون شب، برای اولین بار، با خدا معامله نـــــکردم.

قبلاهمیشه رابطه مون معامله ای بود. مثلا میگفتم: «خدایا اگه این کار درست بشه، من دیگه نمازمو اول وقت میخونم.» یا «اگه فلان موقعیت پیش بیاد، من صدقه میدم.»

اما اون شب فقط نشستم و گفتم:

«خدایا، اگه منو با زنـــــجیر ببندی، اگه حتی رســـــوا کنی، من دیگه بهت شک نـــــمیکنم. چون هر چی هم بشه، تو خود عشقی.»

اشک از چشمام سرازیر شد. نه از ترس، نه از حس شکست… از یه جور درک تـــــازه… یه درکی که با هیچی تو دنیا عوضش نمیکردم.

اون لحظه حس کردم چقدر عمیقه حرف مولانا که میگه:

«گر هزاران دام باشد در قدم / چون تو با مایی نباشد هیـــــچ غم.»

آره… انگار واقعا هیچ غمی نیست وقتی اون باهاته.

چون توی اون حضور، حتی درد هم رنگ عجیبی میگیره.

یه جور معنا پیدا میکنه.

صبح که بیدار شدم، انگار یه بخش تازه از روحم متولد شده بود.

نه اینکه همه ی مشکلاتم حل شده باشه؛ هنوزم همونا بودن. ولی یه فرق ظریف بود:

■ من دیگه نمیـــــترسیدم. آخه کسی که ایاک نعبد و ایاک نستعین میگه => اگه میخواد توحید عملی داشته باشه ، ترس ینی چی !؟؟!؟!؟!؟!؟ ینی فقط چیزی مثلِ کف روی آب اقیانوس عمیق.

اون صبح به خودم گفتم: «محسن، شاید خدا نمیخواست اون موقعیتها برات بمونن، چون قراره یه مسیر دیگه برات باز کنه. شاید نمیخواست تو اون دنیای محدود موفق بشی، چون قراره به یه فراوانی بی قید برسی.» ؛ مـــــگه استاد نگفت خدا رو هرجور باور کنی خودشو اونجوری بهت نشون میده!؟ مـــــگه نگفت رفتار خداسیستمی هست؟!‌ مـــــگه نگفت مثل آب و ظرف آب ؟!

از اون روز تصمیم گرفتم هروقت زندگی منو میذاره سر دوراهی، بجای ترسیدن، فقط یه جمله بگم: «حتی اگه همه چیز ازم گرفته بشه، امیدم از خـــــدا قطع نمیشه.» [ فقط خودِ خدا میدونه الان دارم با چه دلی این یک‌ جمله رو مینویسم]

چند ماه بعد، یه اتفاق جالب افتاد. یکی ازپروژه هایی که فکر میکردم نابود شده، به طرزغیرمنتظره ای برگشت. دقیقترش اینکه یه دوستی که مدت ها خبری ازش نداشتم، زنگ زد و گفت یه فرصت کاری داره دقیقا همونجایی که همیشه آرزوشو داشتم. خوراک مهندسای صنایع.

همون موقع حس کردم این همون وعده ای هست که خدا به اهل اعتماد میده. نه زودتر، نه دیرتر ؛ دقیقاوقتی که باید.

از اون ببعد، هروقت کسی ازم میپرسه: «چطوری هنوز آروم و مطمئنی با این همه اتفاق؟» ==>> میخندم و میگم: «چون من با خدا معامله نکردم. من عاشقش شدم.»

🪶 محبتی که ازش حرف میزنم، یه حس معمولی نیس. یه عشقه که حتی وقتی ازت میگیره، بازم مطمئنی که برا رشدته. حتی وقتی سکوت میکنه، مطمئنی داره گوش میده. وحتی وقتی به ظاهر روشو ازت برمیگردونه، توهنوز دلت براش میتپه.

الان که دارم اینو مینویسم، یادم میافته چقدر اون شب تاریک برام مقدس بود.

چون همونجابود که فهمیدم ایمان واقعی اون چیزیه که از دل شک، از دل شکست، از دل بی پناهی بیرون میاد. اون لحظه ای که دیگه حتی دعا هم برات حکم عادت نداره، بلکه میشه ناله ی عاشق به معشوق. [ هرچند توی یک متن دیگه نوشتم خجالت میکشم بگم عاشق خدام ، حداکثر بتونم بگم معشوقم؛ به این درک رسیدم که کاری که خدا داره عاشقانه و دمادم برام میکنه در تصور هیج مخلوقی تاابد نمیگنجه]

بعضی وقتا زندگی طوری میچرخونتت که انگارداری توی گردباد میچرخی، ولی وسط اون گردباد، یه نقطه ی ساکت هست… اون نقطه، همون جاییه که خداایستاده. و اگه بتونی اون نقطه روپیـــــدا کنـــــی، دیگه هیچ طوفانی نمیتونه متزلزلت کنه.

بنظرت اون نقطه ای خداایستاده کجاست ؟؟؟

اوج اعتماد به خدا، اون لحظه ای هست که بهش میگی :

«خدایا، من نمیخوام ازت فرار کنم، حتی اگه آتشم بزنی. چون حتی اون آتشم از عشقه توئه.»

⭕️ و من با همه ی وجودم باوردارم که هیچ عشقی تو دنیا، بی قیدتر، عمیق تر و لطیف تر ازعشق او نیست.

او که در خفا میپوشاند، درآشکارا میبخشد، و در دل رنج، لبخند امید میکارد.

اگه امروز خسته ای، تنها، یا فکرمیکنی خـــــداساکته،

یاد اون بیت بیفت:

«گر هزاران دام باشد در قدم / چون تو با مایی نباشد هیچ غم.»

با صدایی آروم بگو: «خدایا، حتی اگه با زنجیرم ببندی، دست از عشق تونمیکشم.»

~~~~~~

محسن ؛ (یک رهگذر در مسیر اعتماد، که فهمید خدا همیشه هست… حتی وقتی همه چیز نیست)

سلام نورای عزیز، دوست همفرکانسی و همراهِ نورانی

چقدر پیام پرمهرت زیبا وآرامبخش بود… حقیقتا حس کردم نورت از لا به ‌لای واژه هات جاری شد ومستقیم نشست روی این صفحه لپتاپ. وقتی آدم ازتجربه‌ ی واقعی حضور خدا مینویسه، از اون لحظه هایی که دل باعقل یکی میشه وصداش میپیچه تو وجود… فقط دلهایی مثل دل تو میتونن اون موج رو بگیرن وباهاش همراه بشن.

خوندن تجربه ت از اون شب پرنور، اون تپشهای همزمان بافریاد درونیِ دعا… منو برد به خیلی ازلحظه های خودم، همون لحظه هایی که قلب دیگه فقط یه عضو نبود، بلکه ترجمان حضوربود، زبان خاموش خدا در درون انسان.

و بسی زیبا گفت ابراهیم خسروی عزیز… بله، اون تپش یعنی همسویی کامل، یعنی قلب داره بامنبع هماهنگ میشه. ینی شکر … ینی اشتیاق…

خدا همیشه نزدیکتر ازهر احساسیه که حتی تصور میکنیم؛

وقتی میگیم «حسبی الله»، در واقع داریم اعتراف میکنیم که مادیگه تنها نیستیم، هیچوقت نبودیم، فقط یادمون میره.

نورا جان،

از لطفت، ازپیامت، از انرژی عاشقانه ت ممنونم. نوشتنت پر از ایمان، پر از حس زنده بودن و تسلیمِ عاشقانه ست.امیدوارم حضور خدا درتمام لحظه های زندگیت جاری تر بمونه،

همونطور که در اون شب جاری شد.

الهی همیشه دربهترین زمان، در بهترین مکان، در آرامش، ثروت وسلامتیِ کامل باشی .

با عشق و سپاس ، رفیقت محسن.

فیروزه عزیز سلام ؛ یه موج نور فرستادی 2000 ولت که از عمق عشق به خدا بلند شده بود… از کجا آورده بودیش ؟؟

جملاتت بوی سجده میده، به به . بوی دلدادگی مطلق، به‌ به. بوی اون لحظه ای که دیگه فاصله ای بین عاشق و معشوق نمیمونه… چی بهتر از این .

آره فیروزه،

اون لحظه ای که گفتم «اگر منو با زنجیرها ببندی امیدم رو از تو نمیبرم»، خدا خودش از آسمون خم شد تا ببینه یه بنده چطور بندگی رو معنی میکنه.

همونجا بود که زمین سکوت کرد وعشق فریاد زد: «آزادی یعنی تسلیم خدا بودن.» اولویت من واقعا آزادیه… ،

اصلا بخاطر آزادیه که هر ثانیه رو میلیون ها تومن میخرم که بتونم رهـــــا بشم از روزمرگی عوام و با خداجان توی خلوت بشینم پای صحبت و دلدادگی.

خدا عاشق بنده هاییه که حتی وقتی همه چیزشونو از دست میدن، هنوز میگن: «عشق، عشق، عشق…» =>> و تو همون عشقی. اصلا تو خود اون جوش و خروش نوری هستی که از درون محسن رها به آسمون برخاست و به رب ش پیوست.

اون لحظه که سکو شد محراب، و خورشید شد موذن، و حیاط شد عرش… خدا از نگاه تو خودش رو تماشا کرد.

حواس ت هست چی ‌میگم ؟ دیگه نه زمینی موند نه آسمونی، فقط عشق بود که خودش رو صدا میزد.

فیروزه، خدا از درون تو مینویسه، از زبان تو حرف میزنه، و با دست تو لبیک میگه.

در آغوش اون نور، همیشه رها بمون…

رب با توئه، چون تو با عشق با اویی.

فیروزه دل مهربون… سلام خوشگل بانو.

راستش رو بخوای چند بار خوندمش… هر بار یه مدل دیگه نشست تو عمق دلم.

این 555 روز… – منو که دیگه یه جورایی شناختی – … برا من یه عدد نیست که فقط . یجور «اشاره»ست… یه نشونه از اون نزدیکی خدایی که تو همیشه از جنسش حرف میزنی.

حس کردم خدا، همون لحظه ای که تو نوشتی «نرگسهای وجودت»… یه لبخند گوگولی آروم زد. انگار گفت: «دیـــــدی گفتم نزدیکم؟»

با این چند خط، یه کاری کردی که من انگار دوباره از اول وارد وعده گاه عشق شدم. این بار اما با چشمهایی که بیشتر میبینن… با دلی که سبک تره… و باقدردانی عمیقی که نمیدونم چطوری برات توضیحش بدم.

شبِ وصل است و طی شد نامهٔ /هَجر سلامٌ فیهِ حَتّی مَطْلَعِ الفَجْر

انگار بعد از یه مدّت مدید نیاز داشتم بگم : امشب بارانی حالم خیلـــــی خوبه…. منه عاشق بارون 🩵🩷️ . روم نمیشه وگرنه یک بیت از تمامِ شعرایی که دوسش دارمو اینجا مینوشتم … چون شب بارونی من خواب ندارم .

باور دارم اگه خدا میخواست اینجور شبها بخوابم… بارونش رو روز میبارید. حتما کارم داره که شبشو بارونی کرده… امشب شب نشینی داریم 🩵🩷️

حافظ یه جایی حرفی زده که انگار دقیقا برای همین لحظه ست، برای همین حس بین من این مسیر نورانی:

یا رب از ابرِ هدایت بِرَسان بارانی / پیشتر زان که چو گَردی ز میان برخیزم

عمیق که فکر‌میکنم … حقیقتش هم همینه… هرچی تو این مسیر داریم، همین عشقه… همین نزدیکی… همین نوری که بی منّت میریزه.

تو الان با پیامت، یجور شاهـــــد تـــــازه گذاشتی روی این حقیـــــقت🩵 .

یهو بهنام بانی زبان خـــــدا میشه الان و یه گفتگو دلبرانه نقش میبنده :

یادم نمیره اون شبو با تو گفتی همیشه دارم هواتو

من که به جز دل چیزی ندارم بیا عزیزم اونم برا تو

ممنونم فیروزه عزیز دلم …

از مهرت، از نگاه لطیفت، از اینکه کنارم بودی تو این 555 روزی که هر کدومش یه قدم بوده سمت خدا… و ممنون که امروز، با چند تا جمله آبی رنگت، دوباره یادم آوردی که «او نشسته در نظر، من به کجا نظر کنم…»

خدا پشت و پناه دل روشن تو…

و وعده گاه عشق همچنان روشن تر از قبل…