تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۱۸

به نام خدای توانا

سلام به استاد بزرگوار و خانم شایسته ی لطیف و مهربان

سلام به دوستان عزیزم در این سایت الهی

سه تا موضوع هست که خیلی دوست داشتم درموردش بنویسم.

موضوع اول:

تحسین میکنم شکیبا کیانی فر عزیزم، اینهمه موفقیت تا روزی که این گفتگو ضبط شده، و ایشون یه کامنتی در دستورالعمل پروژه «تغییر را در آغوش بگیر» نوشتن، که الان پیدا می کنم، اینجا لینکش رو میزارم، که خیلی عالیه…

https://abasmanesh.com/fa/instruction-of-embrace-change-project/comment-page-115/#comment-1811066

یعنی ایشون بعد از این گفتگو بازم هم موفقیت های عالی داشتن و این ورودی به مغز من داده میشه: شدن ها!

️️️️

موضوع دوم، اینکه جهان مثل آینه عمل می کنه، خیلی جالبه برام، با اینکه صدها بار قبلاً اینو شنیده و گفته بودم، اینبار برام عجیب اومد، یعنی این احساس که واقعاً؟ مثل آینه؟ همون لحظه یعنی؟ من واقعاً فکر می کردم جهان آینه هست، ولی نه همون لحظه! چقدر جالبه واسم که الان شاخکام نسبت به این موضوع تیز شدن… و برای منطقی شدن و تایید این نگرش، یه کامنتی حدود 5 سال پیش خونده بودم که یادم اومد، و کاملاً هم درستِ. گفتم برای یادآوری خودم و منطقی کردن، اینجا هم بنویسم، البته تحقیقات بیشتر انجام دادم:

مراحل تشکیل و چیدن میوه:

1- Bud جوانه

2- Bud break / Bud burst باز شدن جوانه

3- Blossom / Flowering شکوفه دهی

4- Fruit set تشکیل میوه

5- Fruit development / Fruit growth رشد و رسیدن میوه

6- Harvest چیدن و برداشت

مدت زمان شروع از مرحله ی 1 تا رسیدن به مقصد و هدف یعنی مرحله ی 6، در کمترین حالت، توت: حدود 2 تا 3 ماه است.

در بیشترین حالت، گردو: حدود 5 تا 7 ماه و مرکبات حدود 8 تا 14 ماه است. (بعضی مرکبات، عملاً یک فصل کامل روی درخت می مانند. پرتقال والنسیا 12 تا 15 ماه و گریپ فروت حدود 10 تا 14 ماه)

حالا جالبیش اینجاست که وقتی ما، امروز رفتیم پای درخت و یک شکوفه دیدیم، فرداش هم بریم بازم همون شکوفه است، و از نظر ما و از نظر ظاهری، هیچ تغییری نکرده، شاید حتی عکس هم بگیریم و با شکوفه ی روز قبل مقایسه کنیم، یا حتی یک هفته بعد بررسیش کنیم، شاید از نظر ظاهری، کمتر از یک میلیمتر تغییر داشته، ولی بازم اونطور که ما خواستیم نبوده، و میوه نشده، ولی واقعیتش اینه اون جوانه از درون، به نسبت دیروزش فرق کرده، رشد کرده! و در طولانی مدت، وقتی از بیرون، نگاه می کنیم، بعد از مدتی میتونیم تغییرات رو مشاهده کنیم….

(اصلاح کنم، نه نسبت به دیروز، بلکه نسبت به ثانیه ی قبل، نسبت به لحظه ی قبلش، یعنی یک رشد پایدار و پیوسته داره.)

حالا جهان ما و آینه هم همینه، ما از درون رشد پایدار داریم، و چرخ زندگیمون روان شده، حالمون خوب شده و خوب مونده، بعضی میوه ها مثل توت، زوتر اتفاق افتاده و چیدیم و داریم استفاده می کنیم، ولی بعضی میوه ها، هنوز اتفاق نیوفتاده! پس جهان دقیقاً مثل آینه است، من، مثل شکوفه ی روز اول، یک میلیمتر تغییر کردم، جهان/آینه هم همین یک میلمتر نشون میده! چون اون یک میلیمتر رو مشاهده نمی کنم، فکر می کنم، جهان/آینه تغییری نکرده، ولی قطعاً همون شکوفه رو ببریم آزمایشگاه، و زیرذره بین، اونجا متوجه تغییراتش میشیم.

حالا هدف چکاب فرکانسی هم همینه! وقتی در یک بازه ی زمانی، خودم و تغییراتم و میوه های حاصله از این نگرش و مسیر رو بررسی می کنم، میبینم جهان/آینه/خدا دقیقاً قدم به قدم با من و افکار و باورهام، تغییرات رو ایجاد کرده…

️️️️️

موضوع سوم:

ما خالق زندگی خود هستیم. چطور؟ منطقی؟ مثال؟ قسمت من و قسمت خدا؟

این موضوع هم امروز داشتم، روی یکی از فایل های هدیه کار می کردم، از nowhere بهم الهام شد، گفتم اینم بنویسم..

عنوان: من به عنوان یک انسان، اون بخشی که در حیطه ی کاری و تواناییِ منه، انجام میدم، اون بخشی که در حیطه ی توانایی من نیست، سیگنال میفرستم به سیستم مرکزی، و ایشون محبت می کنن، به واحد مربوطه میسپارن و کارم انجام میشه و خواسته ام محقق میشه! دقیقاً مثل سیستم بدن! چیز عجیب و غریبی نیست، و درحال حاضر هم در حال انجامه…

سیستم جهان هم مثل سیستم بدن، یک سیستم متمرکز و یکپارچه، که همه ی بخش ها به هم وصله، و توسط سیستم مرکزی (قانون، خدا، جهان، …) داره اداره میشه…

درمورد سیستم بدن، خیلی این موضوع هیجان انگیزه که کبد، جریان خون رو مانیتور میکنه، وقتی قند از یک مقداری بیشتر شد، سیگنال میفرسته به مغز، و مغز به بخش دیگه ای یسری فرمان میده…

یا قصد داریم، خواسته داریم، چیزی بنویسیم، و سیگنال میفرستیم، و مغز فرمان میده (میسپاره) به دست و انگشتان و شروع می کنیم به نوشتن!

ما هم یکسری خواسته ها داریم، اون بخشی که درحیطه ی توانایی یا وظیفه ی منه، مثلاً کنترل ذهن، مثلاً تمرکز روی نکات مثبت، مثلاً سپاسگزار بودن، مثلاً رشد خودم در زمینه های کاریم یا اعتماد به نفسم یا کاهش اهمیت نظر مردم و رها شدن از باورهای محدود کننده ی قبلی، یا کارکردن مداوم در این مسیر و باورهام و …. اینها از دست من برمیاد، انجام میدم، بعد اتفاقی که می افته، برای اجابت خواسته هام، سیگنال/فرکانس میفرستم به سیستم مرکزی، و سیستم مرکزی، هرجا لازمه یه آدم رو برای من تغییر میده، هرجا لازمه یک آدمو دلشو نرم میکنه، یا روش ها و ایده های متفاوت میاره، یا طبق قرآن (ما با مال و فرزندان یاری می کنیم) با پول و ثروت و کالای حسنا، متاع حسنا، و با بی نهایت راه و روش فیزیکی و متافیزیکی…. اجابت میکنه!

خلاصه، ما:

1- وظایف سمت خودمون رو انجام میدیم.

2- خودمون در فرکانس سپاسگزاری و بالا و فرکانس خداوند نگه میداریم.

3- سیگنال و فرکانس به سیستم مرکزی میفرستیم.

4- سیستم مرکزی با دید کلی و جزئی که به همه چی (شدن ها و ممکن ها) داره، اون خواسته رو اجابت میکنه.

اینطوری میشه که ما بخشی از این جهان و خداوند هستیم، که خالق زندگی خودشه!

اینطوری میشه که طبق قرآن: ما اجابت می کنیم درخواست درخواست کننده را!

تا درودی دیگر، بدرود!

سلام سمیه ی عزیزم…

دوست خوبم…

این کامنت شما، اشک منو درآورد، چقدر قشنگ توصیف کرده بودی، داستان هایی که قبلش بود و درخواست هایی که داشتی و حتی علم و دیدگاهی که به نحوه ی یادگیری زبان دوم داشتی از قبل، و چقدر قشنگ استمراری داشتی… بهت افتخار می کنم دوست خوبم و خیلی خوشحالم که باهات آشنا شدم و دوستی مون بیشتر شده و با نیلا گلی قشنگم هم بیشتر ارتباط دارم…

و یک دنیا مرسی که اینطوری از من یاد کردی، و حرفایی که در موردم زدی، کلی ذوق کردم قوربونت برم، مرسی… انشالله هزاران برابر دلت شاد بشه و کلی بازخورد مثبت بگیری…

چقدرم خوشم اومد، حتی تاریخ دیدارمون رو هم یادت بود، نوشتی، یعنی این قسمت دیگه دلمو برد…

اتفاقاً من در ارتباطاتم با آدم های جدید یکم معذب هستم، و با اینکه همیشه دلم میخواست دوستانی از این سایت و مسیر داشته باشم، ولی هنوز اونطور که باید موفق نبودم، و با پیگیری های شما، این خواسته ی منم اجابت شد… و همیشه افرادی رو که توی ارتباطات راحت هستند و به راحتی جوش می خورنُ تحسین می کنم، و این ویژگی ارزشمند شما واقعا عالیه، واقعاً اون فرکانس صادقانه و خالصانه و دوستی و راحتی رو همون روز توی پارک ملت که نشسته بودیم و صحبت می کردیمُ دریافت کردم و بعد از اون خیلی راحتتر شدم…

راستی در مورد اون حرفی هم که بهم گفتی خواستم بازم تشکر کنم، اگه بدونی چقدر مفید بود برام… اینکه گفتی، زبان یه چیزیه که حتماً نباید حضوری باشه، آموزش شنا نیست که حتماً باید بری توی آب، زبان میشه غیرحضوری باشه و اتفاقاً بهترم هست… درواقع نگرش واقعی، کاملا درست و منطقی شما بود، که یک باور مهم برای من شد که انگار زدی به هدف…

و در آخر آرزو میکنم که بازم بیشتر و بیشتر این چنین کامنت ها ازت بخونم که به خواسته هات رسیدی و مسیر رسیدن بهشون رو برامون توضیح میدی…