تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۱۸ - صفحه 2

بارانِ عزیزم… سلامِ آرام، سلامِ نشسته بر دل، سلامِ ازجنس مهربانیِ خدا…

اجازه بده اول همینو بگم: همین که گفتی “اجازه نوشتن نداشتم و الان قلبم باز شد” خب یعنی کارت کاملا درسته.

دل وقتی اجازه میده، یعنی خـــــدا داره راهونشون میده.

پس هیچ عقب افتادگی ای درکار نیس، هیچ جا نموندی، هیچ چیزی خراب نیس.

باران جان… اون حالتی که گفتی “ایستادم، جلو نمیرم، عقبم نگاه نمیکنم” ==>> اسمش گم شدن نیس… اسمش وقفه ی رحمته.

خدا بعضی وقتا آدمونمیدوونه، نمیبره جلو، نمیذاره برگرده

فقط نگهش میداره ==>> برا اینکه یه چیزخیلی ظریف تو دل جا بیفته.

اون چیزی که حس میکنی “کم داره”

نه بیرونه ،‌نه تو فایل ، نه توی دوره ، نه تو نوشتن‌، نه تو انگیزه

اون چیز، آرامـــــشه

خودت بهتر میدونی که آرامش نه باتلاش بیشتر میاد ؛؛ نه با فشار ؛؛ نه با جواب پیدا کردن ==>> آرامش وقتی میادکه آدم بفهمه

🟢 الان لازم نیس کاری بکنه.

قرآن قشنگ این حالتتو گفته، خیلی نرم و دقیق:

أَلَا بِذِکْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ‌ / آگاه باش که دلها فقط با یادخـــــدا آروم میشن

دقت کن >>> نه با جلو رفتن ،، نه با عقب برگشتن ،، نه با کامل بودن

فقط با یاد ==> خودکنترلی = حفظ شادی = سپردن به خدا ‌؛ چون لایقی . اونم برای رسیدن ِ ساده و آسون ‌.

و یه آیه دیگه که مخصوص همین ایستادنه:

وَمَا تَشَاءُونَ إِلَّا أَنْ یَشَاءَ اللَّهُ

شما چیزی رو نمیخواین، مگر اینکه خدا بخواد =>> خداجون میگه :

🟣 اگه الان دلت نمیکشه… یعنی خدا داره یه “نکشیدنِ مقدس” رو میچشونه

خب معلومه که نه تنبلیه ؛؛ نه ضعف ؛؛‌ نه عقبگرد… یجور آماده شدنه.

حالا خودت بگو کدوم نوع ِ آماده شدنه که این ویژگی های اصیل و ناب رو داره !؟

باران جان… گفتی بهشت میبینی، سفرمیبینی، ولی یه چیزی خالیه

اون خالی بودن، دعوتِ خداست

دعوت بِ اینکه یه لحظه فقط “باشی” ، توی زمان حال

لارم نیس چیزی بسازی ،، چیزی بفهمی ،، بسمتی بدوی

فقط “باشی” و نفس بکشی و بگی:

خدایا من اینجام… “هر وقت خواستی”، خودت بگو قدم بعدی چیه…‌ من توی آغوش توحالم خوبه… بِ کسی هم ربطی‌ نداره‌.

درباره عکس هم خیلی ساده بگم:

وقتی دل اجازه نداده، یعنی هنوز لازم نیس دیده بشی

بعضی وقتا خدا آدم رو اول تو دل خودش میبینه

بعد میذاره بقیه ببیننش… .

اونایی‌ که‌ گفتی منم میخوام .

عزیزم آخرش اینو با دلت نگه دار:

هیچ چیزی از بیرون قرارنیس درستت کنه ، همه چیز از یه آرامش کوچیک توی درونت، خودش خود بِ خود ردیف میشه.

○تو درست ایستادی

○ درست حس کردی

○ درست اومدی به نوشتن ==>> همین یعنی راه بازه.

عزیزم ‌نگران ِ هرچی باشی پیش میاد ( جذبش میکنی). پس نگرانی و فکرِ غیرمثبت رو از وجودت حذف کن ‌.

راستی…

● دل از هرگونه ، تاکید میکنم “هرگونه” دلبستگی بکن

● با هیچ کسی در‌مورد مشکلاتت صحبت نکن… چون حرف زدن = تمرکز بیشتر روی‌ مشکلات = بیشتر شدنش . باشه ؟

خدا توی قرآن به پیامبر میگه حتی با منه خدا هم راجب مشکلاتت صحبت نکن … فقط بسپار به منه خدا و برو پی‌ کارت . باران خوشگلم تو لایق بهترین هایی اون دل جایگاه خداست… ما بایدحرمت بالایی براش قائل باشیم…. اونقدر‌که حتی اجازه عبور افکار و زمزمه های ِ غیر مثبت هم بهشون ندیم. خود ِ خدا ردیفش میکنه.

ما فقط یک ‌وظیفه داریم… : خوش بگذرونیم و لذت ببریم… فقط احیانا اگرچیزی به دلمون الهام شد ، اقدامش کنیم ونتیجه ی همون هم باز بسپاریم به خدای دلبر …‌ . و رهـــــا کنیم.

در پناه خدای مهربانی که بلده آدمو بدون عجله،

بدون فشار، به بهترین جا برسونه .

~~~~~~

● مسلمانان مرا وقتی دلی بود / که با وی گفتمی گر مشکلی بود… ==> اینم فال شب یلدات عزیزم ؛ بقیه ش رو خودت سرچ کن و تعبیرشو.

مجتبی جان سلام . از ته دل ممنونم که اینقدر شفاف نوشتی. نوشته ت پر از صداقته و همین حس و مومنتوم مثبت باعث میشه حرفات عمیق بشینه. اول بگم چیزی که تجربه میکنی اصلاعجیب نیس یا نشونه عقب رفتن هم نیس؛ اتفاقا خیلی وقتا نشونه اینه که آدم از یک لایه عبور کرده و داره وارد لایه عمیق تری میشه.

اون شور و شوقهای اول مسیرمعمولا برای کشوندن ما به راهه، ولی قرار نیس همیشه موتور حرکت ما باشه.

من خودم دقیقا همین توقف انگیزه رو تجربه کردم. دوره ای که فایلها روگوش میدادم، تمرین انجام میدادم، نتایج هم میدیدم، ولی یه جاهایی یهو همه چی سرد میشد. نه اینکه ایمان ازبین بره، نه اینکه مسیر رو غلط بدونم، فقط دیگه اون هیجان قبلی نبود.

مدتها فکر میکردم این یعنی من تنبل شدم یادارم عقب میرم، ولی بعدا فهمیدم ماجرا چیز دیگه ای هست.

یه جایی ذهن از “انجام دادن” خسته میشه و روح تشنه ی “بودن” میشه.

یعنی دیگه قرارنیس با زور تمرین و فایل جلو بری ===>> دعوت میشی به سکوت، مکث و هضم.

خیلی وقتا ماهنوز تمرینهای قبلی رو زندگی نکردیم، ولی میخوایم تمرین جدیدشروع کنیم.

اون چیزی که منو برگردوند، اتفاقا شروع دوباره و با قدرت نبودااا ؛؛؛ برگشتن باسادگی بود.

یه مدت همه چیز رو گذاشتم کنارجز یک چیز: حضور در زمان حال .

نه نشستم به فایل گوش دادن ، نه اینکه تمرین خاص انجام بدم؛ سعی میکردم تو روزمره ببینم واقعنی کجادارم زندگی میکنم و کجا دارم فرار میکنم.

🟣 کم کم فهمیدم اون توقف انگیزه، تنبلی نبود ==>> یه اعتراض درونی بود ب ِ شلوغ کاری ذهنی.

■ روح میگفت بس کن، بذار اول زندگی کنیم بعد دوباره تمرین.

یه نکته خیلی مهم اینه :

انگیزه واقعی از ” باید” نمیاد، از “صداقت با خود” میاد.

دقت‌ کن : تا وقتی داری فقط برای اینکه ذهنت نگه ول کردی، یه کاری میکنی، اون کار جان نداره.

ولی وقتی حتی به خودت اجازه بدی بگی الان حالشو ندارم، همین صداقت کم کم راه رو باز میکنه.

بنظرم الان لازم نیس برگردی به اون روزای پرشور؛

لازمه به این نسخه امروز خودت گوش بدی.

● شاید مسیرت عوض نشده و نشه ، ولی مدل و شکل حرکتت باید عوض بشه.

اگر بخوام خیلی خلاصه بگم:

■○ روزی بیست دقیقه فقط وفقط فکر‌کن ، مدلِ حفظ مومنتوم مثبت.

□○ از خدا فقط و فقط سوالای خوب بپرس ( فایل صوتی ش توی سایت هست) و شک ‌نکن که بهت جواب میده. اما جواب اندازه ظرف‌ ت و اندازه مداری که داخلش هستی… ؛ پس دیگه خودت میدونی چجوری مستمرا جواب بهتر بگیری [ اگر در 10‌ مدار مختلفی ک ِ قرارمیگیری، یک‌ سوال ثابت رو از خداوند بپرسی ، 10جواب ِ مختلف و بهتر میگیری]

■○ از جایی شروع کن که هستی ==>> نه از جایی که فکر میکنی بایدباشی.

□○ با کم، با سکوت، با زندگی کردن همون چیزایی کِ بلدی.

جوشش وقتی برمیگرده که فشاربرداشته بشه. ( من دو سه تا کامنت مستقل در همین مورد نوشتم ، بنظرم باید کلمه به کلمه بخونی تا به جانت بشینه)

ممنونم از اعتمادت واین سوال عمیق.

یقین داشته باش این مکث، آخرش به وضوح میرسه، نه به عقبگرد.

در پناه خدای مهربـــــون ِ مهربون .

به نام خدایی که همیشه حاضر و مهربان ِ مهربانه.

ستاره عزیز سلام . گفتی نشونه دیدی و دلت قرص شده، فکر نمیکنی این خودش بزرگترین هدیه ست؟ چون وقتی دل آروم میشه، حتی دردهم دیگه دشمن نیس.

بسیار بسیار زیاد خوشحال شدم که باوجود کمر درد رفتی تمرین کردی وآموزش دادی ===> چون‌ هنوز زندگی داره ازت عبور میکنه، هنوزجریان هست، حتی اگه بدن خسته باشه.

گاهی همین حرکتهای کوچیک، همین ایستادن وسط درد، خودش دلجویی خدا از ما هست.

ازت ممنونم که اینقدر صاف و بی ادا مینویسی. جواب دادن به نوشته هات از سر وظیفه نیس، از سر دل ِ هم’نَوَردم هست.

و اگر حرفایی که نوشتم نوری داشته، مطمئنا ازخودم نیومده ؛ وقتی دلها به هم وصل میشن، نورخودش عبور‌میکنه.

یلدا گذشت، ولی گرمای دلهاش می مونه. چ ِ قشنگ که حافظ شیرازی رو دیدی و شنیدی… .

■ اون بیت اونشعر دعاست، امیدِ خالصه.

منم غزلش رو خوندم، با نیت سلامت دل وآرامش تو.

🟣 ستاره جان ، اگه این روزا بدنت درد داره یا دلت نازک تره، باخودت مهربون تر باش.

خدا از ما قهرمان نمیخواد، دل حاضر میخواد.

و دلت حاضره… کاملا حاضره. الهی شکر.

نور به دلت، آرامش به تنت واطمینان به مسیرت

در پناه خدایی که همیشه همین کنار دستته ومراقبته.

بارانِ دل… سلام به دلی که معجزه رومیبینه، سلام به قلبی که وقتی میتپه، اسم خدا توی ضربانشه.

باران جان، اون حسی ک ِ گفتی بعد از خوندن کامنتم اومده سراغت…

اون حس، مال من نیس.

اون دقیقا همون لحظه ای ِ که خـــــدامیاد وسط،

از یه مسیر ساده، از چند تا کلمه، ولی دل روعاشقانه هدف میگیره. این خدای ِ عاشق.

و اینو بدون، اگه نوشته ها به دلت نشسته،

بخاطرنوشته من نیس… بخاطر آمادگی دل نازنینت بوده.

دل تو آماده شنیدن بوده، و خـــــدا فقط یه بهونه خواسته :'( 🩵

از معجزه ها گفتی… از پول، از اتفاقای خوب، از بازشدن درها…

باران، اینا پاداش ایمان نیس ==>> اینها اثر ایمانه.

اثر طبیعی دل سپردنه. وقتی دل آروم میشه، جهان هم باهات راه میاد.

رسیدم بِ اونجایی که از ایوب جان نوشتی…

اونجا که گفتی وابستگی رو دیدی،

شناختی، و شجاعانه ازش عبور کردی.

این کارکوچیکی نیس باران.

خیلیا سالها توی همین نقطه گیر میکنن و اسمشو میذارن عشق، در حالی که ترسه.

⭕️ تو فرقشو فهمیدی. فهمیدی که وابستگی،

حتی اگه قشنگ باشه===>>> آدم رو ضعیف میکنه.

و ایمان چیکار میکنه؟ آدم رو آزاد.

«من نمیام، تو برو» ==>> بنظرم اون لحظه،

تو از ایوب جدا نشدی، تو به خـــــدا نزدیکتر شدی. ( دل من داره میترکه و این جملات رو برات مینویسم و اسم خدا رو میارم. اصلا یه حالیم این ساعتا)

اون نجواهای شیطان…》 درود خدا بهت که شناختیش.‌ آفرین که نذاشتی حالتو بد کنه. اونجاکه گفتی: “من فقط به خدا وابسته م” ==>> این یعنی بلوغ ایمان = یعنی قدرت = یعنی آرامش واقعی.

○ باران جان… تنهایی ای که ازش نوشتی،

اون تنهایی نیست. اون خلوتِ پره.

خلوتی که خدا توشه. جایی که آدم خودش رو پیدا میکنه،

صدای دلشو میشنوه، و بدون ترس، میخنده، زندگی میکنه، رشد میکنه.

خدا رو شکر که این امتحان رو سربلند رد کردی.

این امتحانا برای زمین زدن نیستااا، برای بالا بردنه.

🟣

عزیزدلم ؛ اون همه مهری که ریختی توی کلماتت…

قربون دل صاف و بی ادعات.

بدون باران، من فقط می نویسم،

این دلهای مثل دل تو هستن… که نوشته ها رو زنده میکنن.

من کنارتم… نه بعنوان تکیه گاه، بلکه به عنوان شاهد.

شاهد اینکه خدا چطور داره، زندگی یه بنده شو قشنگ میسازه.

منتظر باش…

نشونه های بعدی خدا در راهن. باور‌کن .

دلت آروم ، راهت روشن … و خــــــــــدا

همیشه جلوی راهت و حامی ت.

ستاره جان سلام . نوشتی که یه جایی گفتم “دستشو از گلوی مسئله برداره” ==> بنظرم همونجاهاییه که جوابها نفس میکشن و میان. گمونم تو دیگه اینو بادل فهمیدی… که کائنات به چشمات هدیه ش دادن.

حرکتهای کوچیکی ک ِ گفتی = همون نشونه های لطیف خداست. خدا ما رو شارپی هل نمیده، هل میده ولی با مهربونی؛ فقط یه ذره، که نیفتیم تو ترس و درجا زدن.

وقتی باد نمیوزه، تو باز تو فرکانس خدا می مونی و ادامه میدی = این یعنی ایمانه. ایمانِ زنده، نه نمایشی.

حالت که بهتر شده و بدنت رو به بهبوده، دلت نازک شده = اینا همه نشونه حساس شدن قلبه. حساس به ناخواسته ها . بعضی وقتا دل باید نازک بشه تاصدا رو واضح تر بشنوه. خوشحالم که سایت، فایلها، خوندن و دیدن درختا، حرف زدن با خدا، دوباره حالت رو جا آورده.

اون جمله… “خدا از ما قهرمان نمیخواد، دل حاضر میخواد”

انگاری همسو با این آیه ست سوره آل عمران

رَبَّنَآ ءَامَنَّا بِمَآ أَنزَلْتَ وَٱتَّبَعْنَا ٱلرَّسُولَ فَٱکْتُبْنَا مَعَ ٱلشَّـٰهِدِینَ پروردگارا! به آنچه نازل کردى ایمان آوردیم و از این پیامبر پیروى کردیم؛ پس ما را در زمرۀ گواهان [که پیامبران تو اند] بنویس .

🟢 یعنی چی؟ یعنی خدایا ما نیومدیم ادعا کنیم، نیومدیم قهرمان بازی دربیاریم، فقط دل آوردیم، ایمان آوردیم، همراه شدیم. همین.

□ دلِ حاضر، همون دل شاهدِ ==>> تو الان توی همون حالتی.

ستاره نور الهی به زندگیت ؛ آروم و مستمر ادامه بده ،خدا خوب بلده چطور دست آدمو بگیره