تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۲

سلام به خدای دلبرِ هدایتگر

سلام به استاد عزیزم و مریم جان نازنین

و به همه ی هم کلاسی ها و هم پروژه ای های عزیز

خدایا بازم هزار مرتبه شکرت برای هدایتت و برای این فایلِ سراسر درس و آگاهی و بشارت و هدایت

شکرت که بالاخره در مدار گام دوم قرار گرفتم و تونستم این فایل رو گوش بدم و آگاهی هاش رو ببلعم:)

درسا و یادآوری هایی که از رزا جان گرفتم:

++اولا تصمیم قطعی بگیر و مصمم شروع کن پروژه ی تغییر یا پیشرفت و ارتقا رو، بهتر شدن رو

دوما از همونجا که هستی، با هرچیزی به هر صورتی که میتونی شروع کن، فکر نکن حالا این کارو بکنم به چه ‌دردی میخوره، یا این کلاسو برم، این زبان، این دوره، این تمرین… تو از جاییکه میتونی و با چیزی که میتونی شروع کن، قدم اول رو بردار، خدا راهو باز میکنه، قدم های بعدی رو بهت میگه، بهترین پلن رو برات میچینه طوری که تو صدسال هم فکر میکردی نمیتونستی همچین برنامه ریزی بکنی

بعد اینکه شکرگزار باش، همش، همیشه، در همه حال، بابت کوچیکترین چیزها

و تسلیم باش، واقعا توکل کن، اگه یه جا به مشکل خوردی، یه دست انداز تو مسیر اومد، گیو آپ نکن فکر نکن ای وای شکست خوردم، نشد، نتونستم… بازم ادامه بده، خدا اونم درست میکنه

و به خودت غره نشو، همیشه خودت رو محتاج خدا بدون، همیشه از خدا بخواه

و زیاد هم بخواه، اصلا فکرشو نکن چطوری، از کجا… راهش باز میشه، خدا هرچقدر تو بخوای بهت میده، «نه بیشتر»

به کمبودهات هم فکر نکن، با زبان دست و پا شکسته هم اگر میتونی حرف بزنی، حرف بزن و سمت خودت رو انجام بده

برای خودم اگر بخوام مثال بزنم چندتا موضوع تو ذهنم میاد که از خدا میخوام بهم کمکم کنه و خودش به ذهنم و قلمم (دستم درواقع) جاری بشه تا بتونم مثالای خوب و درستی بزنم

یکیش برمیگرده به اون اوایلی که اومده بودم کانادا، من توریستی اومدم و برنامه م این بود که بعد از ورود، از روش اینساید کانادا برای ویزای ویزای تحصیلی اقدام کنم و درس بخونم تا بعد بتونم اجازه کار بگیرم (اونموقع هنوز این قانون اجازه کار ایرانیا نبود که انقدر همه چیزو راحت کرد، و تنها راه این بود که هزینه کنی و زمان بذاری و درس بخونی تا بعد بتونی اجازه کار بعد از تحصیل بگیری)

خلاصه… میخوام بگم که اونموقع اجازه کار هم نداشتم، از همون ماه اول شروع کردم کارای اپلای کردن برای کالج و پذیرش گرفتن و بعد هم اپلای برای استادی پرمیت یا همون ویزای تحصیلی.

بعدش شروع کردم تو گروهای تلگرامی و اینا دنبال کار گشتن، با این عنوان که بزودی ویزای تحصیلیم رو میگیرم و اجازه کار پاره وقت دارم.

یه مشاور رسمی ویزا و مهاجرت بود که از تو ایران میشناختمش و اون هم تقریبا به تازگی اومده بود کانادا و مشاور رسمی شده بود، خیلی امید داشتم که با اون بتونم کار کنم، چون به شناخت نسبی هم از من و دانشم داشت، بهش پیام دادم و باهاش صحبت کردم ولی دیدم نه، نیرو برای انجام کارای ویزا نیاز نداره، فقط میگه اگر کیسی داشتین میتونین که معرفی کنین و انقدر درصد بهتون میدم.

یه کم تو ذوقم خورد و قطعا ناراحت شدم، ولی نه اینکه خودمو ببازم

به چند دلیل

یکی باور فراوانی اینکه میدونستم و برای خودم تکرار میکردم که خب فقط همین یه مشاور نیست که… هزار تا دیگه هستن، به اونا هم درخواست کار میدم

دوم اینکه اونموقع فایلای دوره دوازده قدم رو گوش میدادم و داشتم یاد میگرفتم که هرچیزی رو هرکاری رو حتی جزیی ترین کارها رو میشه به خدا بسپریم و از خودش بخوایم درستش کنه

ینی درواقع باید اینکارو بکنیم، بنابراین یه حس توکل و اطمینانی داشتم ته قلبم

و سوم اینکه اونموقع من در وضعیتی بودم که کار پیدا کردن یه «آپشن» نبود، من «باید» کار و منبع درآمد پیدا میکردم، هرچی میتونستم تبدیل به پول کنم کرده بودم آورده بودم برای هزینه ی کالجم، چند ماه هم که خونه خواهرم بودم، دیگه باید درآمد جاری میداشتم

این حس الزام و urgency البته به شرطی که درست هدایت و مدیریت بشه، میتونه نیرو محرکه ی خیلی خوبی باشه

دیگه جایی برای بهانه و تنبلی نمیذاره

خلاصه من تو گروها گشتم چندتا مشاور مهاجرت پیدا کردم بهشون پیام دادم برای اعلام آمادگی به همکاری، خدا هم سمت خودش رو به قشنگترین شکل انجام داد و یک مشاوری که هنوزم بعد از 3-4 سال میگم بهترین و کار درست ترین مشاوری بود که تو این ده سال سابقه کار ویزا و مهاجرتم دیدم، جواب داد و شرایطش رو گفت، که هروقت پرونده ای داشت میده کاراشو من انجام بدم و در قبال هر پرونده هم یه مبلغ مشخصی رو گفت میده بهم

که زیاد نبود ولی خب من بال درآوردم از خوشحالی:)

خیلی حرف بود هنوز چندماه از اومدنم نگذشته بود اونم به صورت توریستی و من تونسته بودم به منبع درآمد ولو جزیی پیدا کنم، اونم تو حیطه کاری تخصصی خودم

خدایا هزار بار شکرت هنوز وقتی یادش میفتم لبریز از حس سپاسگزاری میشم

این خودش خیلی به من کنم کرد که تو چالش های بعدی هم بگم همون خدایی که اون کارو کرد و اونموقع منو تنها نداشت بازم هوامو داره

گذشت تا دوره ی تحصیلی یکساله ی من تموم شد و من برای اجازه کار بعد از تحصیل اقدام کردم، ولی خب چون دوره تحصیلیم یکساله بود، اجازه کار هم فقط بک سال بهم تعلق میگرفت، ولی خب من از نظر مالی توانایی بک سال دیگه درس خوندن و شهریه دادن رو نداشتم و از اول هم به خودم و به خدا گفتم من انقدر از دستم برمیاد، فعلا همینی که میتونم انجام میدم…

که اینجا هم یکی از بزرگ‌ترین معجزه های زندگی من رقم خورد و در همون گیر و دار، دولت کانادا اعلام کرد به ایرانی هایی که درحال حاضر تو کانادا هستن اجازه کار سه ساله میده:)

این برای من یه مزه و کیف دیگه ای داشت

انگار مستقیم از خود خدا پاداش گرفته بودم

و خیلی راحت و شیک و مجلسی هم من هم پسرم اپلای کردیم و اجازه کار سه ساله گرفتیم.

تو کل اون یکسال تحصیل من همچنان با ه‌مون مشاور کار میکردم و یه درآمدی داشتم

و اتفاقا یکی دوماه قبل از تاریخ اتمام درسم ایشون گفت که اون شخصی که تو دفترش کار میکنه (دفتر کوچیکی داشت و فقط یکنفر اونجا کار می‌کرد) از آخر دسامبر میره برای مرخصی بارداری و زایمان و من اگر مایلم برم اونجا تمام وقت کار کنم؛

خب منم که طبیعتا مایل بودم و خیلیم خوشحال، البته محل کار تو یه شهرکی بود که با ما 40 دقیقه فاصله داشت ولی بهرحال کار بود و کار خوبی هم بود، گفتم یه جوری مدیریت میکنم

که اینم داستانشو تو کامنتای دیگه تعریف کردم که یه روز یه دفه ای ایشون گفت متاسفانه شرایط کار خوب پیش نمیره و حساب کتاب کرده دیده نمیتونه حقوق ثابت بده و عملا کار کنسل شد

من اینجا خیییلی شوک شدم، ینی خیلی خبر بد و تو زمان بدی بود، وسط امتحانای فاینالم بود و مثلا یکی دو هفته بعدش قرار بود من کارم رو شروع کنم

ولی بازم به هم نریختم، آخر زمان نشد برام، نه اینکه ناراحت نشدم، خیلیم شدم، ولی نموندم تو ناراحتی،

بازم پناه بردم به قوانین و باورها و همون خدایی که دفه ی قبل هم تنهام نداشته بود

همون خدایی که موقع جا به جایی از خونه ی خواهرم به تورنتو، درحالیکه هنوز هیچکدوم نه من نه پسرم کار ثابت نداشتیم، تنهام نذاشته بود و هر ماه تا اونموقع اموراتمون گذشته بود

سریع مشغول شدم اپلای کردن برای کار، و ظرف یک یا دو هفته مصاحبه گرفتم و مصاحبه ی دوم و شروع به کار از 30 ژانویه

یکماه بعد از فارغ التحصیلی مشغول کار تمام وقت و تخصصی شدم

خدایا هزار مرتبه شکرت

چقدر تکرار این موفقیت ها، باورها، هدایت ها

چقدر حال آدمو خوب میکنه

چقدر انرژی و انگیزه به آدم میده

استاد یک دنیا سپاسگزار بابت اینکه ابراهیم زمانه شدین

مریم جان یک دنیا سپاسگزار برای وجودت که تداعی باورها و آموزه های استاد هستی

آقا ابراهیم عزیز، خانوم فرهادی جان یک دنیا ممنون از همه زحمتایی که برای این سایت بی نظیر، این غار حرا، این بهشت مجازی میکشین

رزا جان خدا خیر دنیا و آخرت بهت بده همیشه و روزافزون که انقدر قشنگ قوانین رو انجام دادی و تجربه کردی و به زیباترین نحو ممکن با شیواترین کلام با ما به اشتراک گذاشتی

و از همه ی دوستانی که با عشق، با جون و دل کامنت مینویسین و به بهتر جا افتادن مطالب کمک میکنین یک دنیا سپاسگزارم

و سَنَجزی الشّٰاکرین

روز 14

سلام سلام سعیده ی عزیزم

سعیده ی نورانی پروردگار

تولد تولد تولدت مبارررررک

هوراااااااااا تولدت خیلی مبارک باشه دوست قشنگم

چقدر خوب که خدا تو رو آفرید

چقد خوب که اومدی تو این بهشت زیبامون یا به قول خودت غار حرا، و اینجا رو بهشتی تر و نورانی تر کردی

چقد خوب که منم تو مداری بودم که به اینهمه نور و زیبایی دسترسی داشته باشم

خدایا هزار مرتبه شکرت

امیدوارم تولدت خیلی بهت خوش بگذره و امسال بهترین سال زندگی بشه تا به الان، و سال‌های بعد هم یکی از یکی بهتر

امیدوارم خیلی تندتر از اونی که فکر میکنی پله ها و مدارهای موفقیت رو طی کنی و به همه خواسته هات به بهترین شکلشون برسی

همیشه رو دوش خدا باشی دوست قشنگم