تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۲

سلام به استاد عزیز و خانم شایسته دوست داشتنی

« هدف : استقلال مالی و رسیدن به ثروت بیشتر ، میخوام دستم بره توی جیب خودم .میخوام از زیر پوشش دولت بیام بیرون. چیکار کنم؟

حاضری از زیر صفر شروع کنی؟ حاضری کارگری کنی ؟

آره حاضرم

اون کاری که الان فکر میکنم میتونم و هیچ پیش نیاز خاصی هم نداره ، میرم انجامش میدم.

خدایا تو به من بگو »

داشتم پیاده روی میکردم و گام دوم از پروژه تغییر را در آغوش بگیر رو هم گوش میکردم و همزمان نت برداری هم میکردم و اینا رو توی نت گوشیم نوشتم :

خدایا من میخوام به استقلال مالی برسم. تو به من بگو چیکار کنم. میخوام از زیر پوشش دولت بیام بیرون. میخوام کسب و کار خودم رو راه بندازم. حتی حاضرم کارگری کنم.

شب یکی از خانمهای ورزشکار سالن قبلی زنگ زد بهم.

که مسئول بسیج اون محله هم بود .

گفت سانس خالی برای سالن جور شده. شما وقت دارین بیاین؟

اونجا که سانس خالی داشت. اداره یک سانس برای ورزش عصرگاهی به من داده بود. ولی چون من دو جای دیگه کلاس ورزش صبحگاهی هم میرفتم،حقوقی نمیدادن. میگفتن چه یک کلاس بری چه ده کلاس یک حقوق میدیم. از تهران اینطوری دستور دادن. اونم ماهی یک و چهارصد

منم هدفم کسب تجربه بود .گفتم تجربه رو از همین دو کلاس به دست میارم. چرا زمان و انرژیمو بذارم برای کلاس سوم؟

گفتم برام به صرفه نبود که بیام.

گفت خانمها حاضرن پول بدن. چقدر میگیرین؟ خانمها خیلی شما رو دوست دارن.

آیا این نشانه ای هست از سمت خداوند برای شروع کسب و کارم؟

اما چرا اونجا؟

اصلا از اونجا خاطره خوبی ندارم. جایی که زمستون ها بخاری رو روشن نمیکردن و تابستون ها کولر نداشتیم.بدون هیچ امکاناتی. جایی که خانمها به حرف من گوش نمیکردن. وسط کلاس میرقصیدن و نظم کلاس رو به هم میریختن. و من نمیدونستم چه برخوردی باید باهاشون بکنم. خانمها بچه هاشون رو میاوردن و بچه ها توپ بازی ، اسکیت سواری ، طناب بازی ، دوچرخه سواری میکردن و از بین ما رد میشدن، و حواس ما رو پرت میکردن. و هر چی بهشون میگفتم گوش نمیکردن. حتی توپ رو از بچه ها میگرفتم ، مادرها میگفتن ولشون کنین بذارین بازی کنن. و جلسه بعد دوباره همون مسائل . یک محیط شلوغ و بی نظم و پر تنش که باید داد میزدم تا صدام برسه. اصلا به خاطر کلاس من نمی آمدن. به خاطر بازی بچه ها شون میامدن.

و حتی بعضی وقت ها خود مادرها ته سالن با بچه ها توپ بازی میکردن.

بعضی ها خیلی مذهبی بودن به آهنگ ها گیر میدادن.

وسط انجام حرکات هر کدوم جداگانه میگفتن خانم نگاه کنین ببینید من درست میرم حرکت رو ، حرکت اون رو اصلاح میکردم ، باز بعدی … ، کل تایم کلاس میرفت و توی دلم میگفتم پول هم ندادن انتظارات زیادی هم دارن ، در اصل من حرکت رو باید انجام بدم و اونها با توجه به اجرای من و توضیحات من حرکت رو برن. نه اینکه دونه دونه بخوام چکشون کنم. اگه اشتباه بود خواهم گفت دیگه .

درسته پرجمعیت ترین کلاسم بود و همه تعجب میکردن که چه جوری خانمها 2 تا 4 توی اوج گرما میان ورزش ، اونم سالن بدون کولر .

اما یه فضای سمی و پر تنش و پر از انرژی منفی بود برام . که وقتی تعطیل شد من خوشحال شدم. یعنی خودم تعطیل کردم به بهانه اینکه حقوق نمیدن و برام نمیصرفه.

هم انرژی و هم زمانم رو میذاشتم و از آخر باید کلی ذهنم رو آروم میکردم و ذهنم رو کنترل میکردم که در مقابل این رفتارها خونسردی خودم رو حفظ کنم.

حالا در همون محیط پیشنهاد کار به من شد. که به صورت خصوصی و پولی کار کنم اونجا.

باید قبول میکردم یا نه؟

این چه نشانه ای برای من داره؟ چه درسی برای من داره؟

من مقصر بودم که فضای کلاس به اون شکل بود.

من فرکانس مناسب ارسال نکردم.

به قول استاد من چه فرکانسی ارسال کردم که اونها این رفتار رو داشتن؟

من باید درس های بیشتری رو یاد بگیرم.

درس مدیریت کلاس ، مدیریت خانمها.

همیشه ابهت مربی ورزشی خودم که 15 سال پیشش یوگا میرفتم رو تحسین میکردم. بیرون از کلاس و خارج از تایم کلاس شوخ و خوش برخورد و خوش رو. ولی توی تایم کلاس ها طوری برخورد میکرد که کسی به خودش اجازه نمیداد حتی با کلامش فضای کلاس رو به هم بریزه.یا حرف بی ربطی بزنه. و کسانی که توی کلاس ها بودن از تمام تایم کلاس استفاده مفید رو میکردن.

علت اینکه من این رفتار رو نداشتم :

ترس از ناراحت شدن خانمها بوده. نکنه اگه بگم ساکت باشین یا کمی جدی باشم و کمی ابهت داشته باشم ، ناراحت بشن و دیگه نیان .

من رو به عنوان یک مربی مهربون میشناسن و بارها گفتن که ما لبخند مهربونت رو دوست داریم که همیشه لبخند به لب داری .

در کل کلاس به همه نگاه میکنم و به همه لبخند میزنم. و چه انرژی هم از من میگرفت

من ریشه شرک خفی رو در وجود خودم پیدا کردم.

( من به خاطر حفظ دوست داشتنی بودن از سمت دیگران ، همیشه به همه لبخند میزنم.

یه جایی خوندم این ویژگی به خاطر کمال گرایی هست و اینکه از کودکی گفتن اگر این کار رو بکنی دوستت داریم. و من همیشه در تلاش برای کامل بودن و در تلاش برای دوست داشتنی بودن از نظر دیگران (

یکی دیگه از علت هاش این بوده که میگفتم این کلاس رایگانه و نباید سخت بگیرم. خانمها پولی ندادن که بخوام سخت بگیرم بهشون . میان که خوش باشن و حال دلشون خوش باشه و لذت ببرن.پس نباید سخت بگیرم.

من شرک خفی داشتم. برای نگه داشتن اونها هر رفتاری رو تحمل میکردم و در واقع باج میدادم که فقط بیان و کلاس هام پر باشه از جمعیت. که نگن این مربی خوب نبود. بگن چه مربی خوبی که کلاس هاش پر از جمعیته.

جمعیت و شاگردها رو کی میاره؟ خداوند

این کلاس رو کی برام فراهم کرد؟ خداوند

پس خداوند هم شاگردهای مناسب رو سر راهم قرار میده. وقتی قدرت رو بدم به خداوند نه به انسان ها ، نه به شاگردها

یادت رفته روز اول با 6 نفر شروع کردی؟ و کم کم تعدادشون به 70 نفر هم رسید؟

پس چی شد که دوباره تعداد کم شد و در حد 10 نفر به زور میان؟

قدرت رو دادم به انسان ها ، به اینکه چیکار کنم که اونها راضی باشن؟

شرک ، شرک ، شرک

ریشه تمام مشکلات از شرک میاد.

و کاری که من باید انجام بدم اینه که ببینم از نظر خودم چه کاری درست هست. نظم و احترام در حین کلاس ها حفظ بشه.حرف نامربوط و شوخی اضافی وسط کلاس نباشه. تایم کلاس به صحبت های غیر مربوط نره. کسی حرکات رو مسخره نکنه. یعنی اجازه ندم کسی بخواد حرکت اضافی داشته باشه و فضای کلاس رو به هم بریزه.ابهت همراه با روی باز و عشق و محبت. ولی هر کدوم به جا و به موقع خودش.

در کل ترمزهای ذهنی من برای قبول این درخواست و این نشانه :

خاطره بدم از اونجا

( که بالا گفتم)

زمان و کم آوردن وقت برای کار کردن روی خودم.

( من تازه خوشحال بودم که وقتم آزاد شده که میتونم بیشتر روی خودم و آموزش دیدنم کار کنم. اگه این کار رو قبول کنم دیگه تایم و انرژی برای آموزش دیدن ندارم (

و مسئولیت پذیری :

چون اونجا رایگان بود ، خیالم راحت بود که هر حرکت و زنجیره ای کار بشه مهم نیست.اگه تعطیل کنم بعضی روزها اشکال نداره ، اگه دیر برسم اشکال نداره. اگه زود تعطیل کنم اشکال نداره. اونها که پولی ندادن که توقعی داشته باشن.

ولی اگر بخوام خصوصی کار کنم :

باید قبل از شاگردهام برم ، بعد از اونها بیام بیرون.

به تمام سوالاتشون جواب بدم. وقت کافی براشون بذارم.تعطیلی نباید داشته باشم چون پول اونها از بین میره.

طراحی تمرین های عالی انجام بدم. در حین انجام حرکات کامل چکشون کنم.

اگه خصوصی کار کنم باید این شرایط رو تحمل کنم. میتونم؟

اصلا ظرف وجودم آماده است برای برگزاری یک کلاس خصوصی؟ برای یک مربی خصوصی بودن؟

مربی خصوصی بودن همون طور که پولش بیشتره ، انرژی و زمان بیشتری رو هم میخواد.

یه جور ترس از قبول مسئولیت دارم انگار.

خداوند با این پیشنهاد کاری میخواست به من یادآوری کنه که برای پول بیشتر ، برای راه اندازی کسب و کار خصوصی آمادگی های بیشتری نیاز هست. و من هنوز درس های زیادی هست که نگرفتم.