تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۲ - صفحه 57

بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

«وَإِذْ بَوَّأْنَا لِإِبْرَاهِیمَ مَکَانَ الْبَیْتِ أَن لَّا تُشْرِکْ بِی شَیْئًا وَطَهِّرْ بَیْتِیَ لِلطَّائِفِینَ وَالْقَائِمِینَ وَالرُّکَّعِ السُّجُودِ»

(ﻭ [ ﻳﺎﺩ ﻛﻦ ] ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺟﺎﻱ ﺧﺎﻧﻪ [ ﻛﻌﺒﻪ ] ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻛﺮﺩﻳﻢ [ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﮔﺮﻓﺘﻴﻢ ] ﻛﻪ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺷﺮﻳﻚ ﻣﻦ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﺪﻩ ﻭ ﺧﺎﻧﻪ ﺍم ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﻃﻮﺍﻑ ﻛﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﻭ ﻗﻴﺎم ﻛﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﻭ ﺭﻛﻮﻉ ﻛﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﻭ ﺳﺠﺪﻩ ﻛﻨﻨﺪﮔﺎﻥ [ ﺍﺯ ﭘﻠﻴﺪﻱ ﻫﺎﻱ ﻇﺎﻫﺮﻱ ﻭ ﺑﺎﻃﻨﻲ ] ﭘﺎﻙ ﻭ ﭘﺎﻛﻴﺰﻩ ﮔﺮﺩﺍﻥ)

(26 حج)

———————————————————————————

«الهی ای حجت را یاد و انس را یادگار، خود حاضری ما را جُستن چه کار ؟!»

«الهی چه شود که دلم را بگشایی و از خود مرهمی بر جانم نهی، من سُود چون جویم که دو دستم از مایه تهی، مگر که بفضل خود افکنی مرا در روز بهی»

«یا رب ز شراب عشق سر مستم کن ؛ در عشق خودت نیست کن و هستم کن»

«از هرچه ز عشق خود تهی دستم کن ؛ یکباره به بند عشق پا بستم کن»

(مناجات‌های خواجه عبدالله انصاری)

———————————————————————————

سلام و درود به استاد عزیزم و خانواده توحیدی و نورانی و هم‌فرکانسیم در این سایت توحیدی. امیدوارم که حالتون خوب و مثبت و عالی باشه و همواره از نور بینهایت و فضل بیکران رب العالمین متنعم باشید.

خدا رو صد هزار بار شاکر و سپاسگزارم که باز هم موهبت صلات و بندگی خداوند بهم عطا شد.

بقول حافظ شیرازی: «من اگر کامروا گشتم و خوش‌دل چه عجب؟؟ مستحق بودم و اینها به زکاتم دادند»

———————————————————————————

نمیدونم فایل صحبتهای رزای عزیز رو چند بار گوش دادم، حتی توی این فایل که بخشی از صحبتهای ایشون کات شده بود و گوش میدادم یادم میومد توی فایل قدیمی جمله بعدی چیه… من بارها و بارها با این فایل هدایت شده بودم و قطب‌نمای مسیرم رو تصحیح کرده بودم.

وقتی رسیدم به اونجایی که رزا خانم گفتن من یه یادداشت زدم به لپتاپم و نوشتم من نمیدونم تو دستمو بگیر، تو بهم بگو.

یادم اومد من هم مدتها قبل این جمله رو نوشته بودم و چسبونده بودم به در کمد محل کارم.

نوشته بودم : نگران بودن رو متوقف کن و اجازه بده خداوند در زندگی تو جاری شود ، خدایا من هیچی نمیدونم، تو بهم بگو چیکار کنم.

———————————————————————————

حوصله دارید یه قصه براتون تعریف کنم که ذره به این فایل می‌تونه ربط داشته باشه… ؟ ماجرای یه ترس ساده ست.

ممنونم از جواب مثبت و همراهی تون.

چند هفته بود توی سایت کامنت نذاشته بودم و خداییش خودم میخواستم از دلتنگی دق کنم. آخرش هم خداوند با این پروژه جدید دستانش رو بکار گرفت و من رو نجات داد. این چند هفته درگیر تعمیرات اساسی پالایشگاه بودیم. من هم بعنوان یه عضو بسیار کوچیک از یه مجموعه بسیار بزرگ یه سری وظایف داشتم که باید علاوه بر شیفت کاریم 7 روز اضافه کاری میموندم. خدا رو شکر که 21 روز کاری و هر روز 12 ساعت شیفت به خیر و خوشی و در سلامت کامل همه پرسنل به اتمام رسید و تا شنبه شب همه واحد‌های پالایشگاه وارد مدار تولید شدن. به حدی کار سنگین بود که یه وقتایی کارهای تعمیراتی پالایشگاه عقب می‌افتاد. چرا؟ چون کارش High Risk بود و حضور تیم آتش‌نشانی الزامی بود. ما که توی شرایط عادی به سختی 2 تا تیم بودیم، الان با کلی نفرات اضافه کاری شده بودیم 4-5 تا تیم و همه تیم‌ها درگیر بودن و دیگه کسی نبود سر استندبای‌های بعدی حاضر بشه.

یکی از این استندبای‌ها خورد به من. و من باید بعنوان Rescue man تیم نجات از ارتفاع میرفتم استندبای بالای چیزی به نام Stack همراه با یه تیم برقکار… استک همون دودکش‌های بلند صنعتیه، حدوداً 120 متر ارتفاع داره… همه تیم ها درگیر بودن و هیچکس نبود.‌ و من باید میرفتم…

توی پرانتز یه قانونی رو براتون توضیح بدم، که استاد توی فایلها هم اون رو به شکل های مختلف توضیح داده، اینکه باید همیشه روی پاشنه های آشیلت کار کنی ، و اگه یه مدت روشون کار نکنی، بازم ترسها میاد سراغت.

وقتی توی ارتش بودیم ، نفراتی که آموزش چتربازی دیده بودن اگر به مدت زمان مشخصی پرش نداشتن دچار ترس از ارتفاع میشدن و نیاز به بازآموزی داشتن. طرف توی 24 سالگی چندین پرش موفق داشته، حالا توی 32 سالگی که کلی باتجربه تر شده توی رمپ خروجی هواپیما فریز شده نمیتونه بپره باید با زور پرتش کنن پایین. میگفتن چتربازی که از پرش ترسیده باشه، قبل از اینکه ترس بخواد وجودش رو فرا بگیره باید بپره. چراش هم مشخصه، چون اگر ترس ماندگار بشه تبدیل به فوبیا میشه.

یا نفراتی که آموزش کار در ارتفاع حرفه ای میبینن هر دوسال یکبار مدرک شون منقضی میشه و باید دوباره برن مدرک رو تمدید کنن و …

یا خلبان‌هایی که به ساعت پروازی مشخصی رو پر نکنن، اکسپایر میشن.

همین اتفاق برای منم افتاد. توی شرایط نیمه عملیاتی و ارجنت من باید میرفتم توی ارتفاع، و چون مدتها بود من بالای ارتفاع نرفته بودم، ترس از ارتفاع اومده بود سراغم. و باید تلاش میکردم بر ترسم غلبه کنم. ناگفته نماند اونجایی که داشتم میرفتم بالا بسیار ناایمن بود. و ما هم بشدت کمبود تجهیزات داشتیم. در حین بالا رفتن توی یکی از پله ها یه کیف بسیار سنگین وسایل تیم برقکاری از ارتفاع بالا رها شد و خورد دقیقاً روی پلتفرم بالای سر من. ترس از ارتفاعی که داشتم تلاش میکردم بهش غلبه کنم با این شوک جدید تبدیل شد به یه حالت پنیک و ترس ناشی از حادثه، و من وسط راه فریز شدم. و دست و پام می‌لرزید و زانوهام سست شد که نزدیک بود پله رو رها کنم. همش پایین رو نگاه میکردم… به سختی برگشتم پایین و به همکارم گفتم من دچار ترس از ارتفاع شدم، و سریعاً به یکی دیگه از بچه‌ها گفتم فلانی تو ترس ارتفاع نداری؟ بیا جای من برو بالا تا من به افسر شیفت بگم یه نفر رو جایگزین کنه. تماس گرفتم و ماجرا رو گفتم. و بعدش رئیس ایستگاه روی بیسیم بهم گفت با تلفن زنگ بزن به اتاقم. ازم پرسید حمید حالت چطوره مشکلی داشتی، چون فکر میکرد من دچار ضعف یا گرمازدگی شدم. گفتم نه حال جسمیم خوبه ولی دچار ترس از ارتفاع شدم و الان نمیتونم کنترل ذهن کنم و بشدت احساسم منفی شده. (منی که به بقیه آموزش میدادم و خودم الان اینجوری پنیک شده بودم. بشدت احساس شرمندگی میکردم که توی شرایط ارجنت و عملیاتی به یه آدم بی مصرف تبدیل شده بودم، ذهنم از درون داشت منو میخورد).

رئیسمون …. که واقعاً چقدر این انسان فوق العاده ست، بی نظیره، هر چقدر بیشتر میشناسمش، بیشتر شیفته شخصیتش میشم. چقدر سخاوتمند و بزرگ‌منشه، چقدر انسان عزیز و حمایتگریه، چقدر دنیا دیده و با تجربه ست با اینکه فقط 3-4 سال سنش از من بیشتره… چقدر مدیریتش عالیه… بیش از اون که ریاست کنه، یه لیدر حمایتگره…

بهم گفت حمید نگرانش نباش، اشکالی نداره، من شجاعتت رو تحسین می‌کنم که نقاط ضعفت رو میشناسی و کار ناایمن انجام نمیدی، نگرانش نباش، اصلا به خودت حس منفی نده، الان هم برگرد ایستگاه. رفتم ایستگاه، بازم کلی بهم دلداری داد و گفت بهت حق میدم. منم فلانجا یه ماجرایی رو تجربه کردم و دچار این وضعیت شدم ولی میدونم این وضعیت با تمرین حل میشه.

روزهای بعد روال برنامه های تعمیراتی ادامه داشت. ولی این خودخوری درونی منم ادامه دار بود. این ماجرا تبدیل شد به سوژه غیبت همکاران و پشت سرم کلی حرف زدن. حرفهای اونها اصلا پشیزی اهمیت نداشت من نیاز داشتم بخاطر خودم با ترسهام روبرو بشم و قبل از اینکه این اتفاق تبدیل به فوبیا بشه درمانش کنم. حرفهای بقیه مهم نبود، تایید بقیه مهم نبود. تنها چیزی که مهم بود برام این بود که چطوری درمانش کنم.

هم‌زمان با این ایام تعمیرات اساسی، یه تیم کار در ارتفاع بسیار حرفه ای هم از تهران اومده بودن که شرکتشون یه پیمانکاری تعمیرات فلر HP پالایشگاه رو گرفته بود (مشعل اصلی) توی ارتفاع حدود 160 متری. بسیار افراد حرفه ای و با تجربه، بسیار مهربان و خوش برخورد و محترم. مخصوصاً لیدر دسته که مربی سطح 3 بین‌المللی بود، از همه متشخصتر و بسیار سخاوتمند در ارائه اطلاعات و بسیار فروتن. هیچ ادعایی نداشت. توی تیم شون 3 تا مربی سطح 3 بین‌المللی داشتن.

یه نجوایی اومد سراغم که پاشو برو از آقای فلانی بپرس برای ترس از ارتفاع چیکار کنی و چطوری تمرین کنی و ازش بپرسی آیا کارآموز میگیره یا نه. یه حسی بهم گفت یه هدایت بگیرم از قرآن. آیه 73 سوره حج اومد. «یَا أَیُّهَا النَّاسُ ضُرِبَ مَثَلٌ فَاسْتَمِعُوا لَهُ ۚ إِنَّ الَّذِینَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ لَنْ یَخْلُقُوا ذُبَابًا وَلَوِ اجْتَمَعُوا لَهُ ۖ وَإِنْ یَسْلُبْهُمُ الذُّبَابُ شَیْئًا لَا یَسْتَنْقِذُوهُ مِنْهُ ۚ ضَعُفَ الطَّالِبُ وَالْمَطْلُوبُ» (ای مردم؛ مَثَلی زده شده است؛ پس به آن گوش فرا دهید، یقیناً کسانی که به جای خدا می‌پرستید، هرگز نمی توانند مگسی بیافرینند اگر چه برای آفریدن آن گرد آیند و اگر مگس، چیزی را از آنان برباید، نمی‌توانند آن را از او بازگیرند، هم پرستش کنندگان و هم معبودان ناتوانند.)

قیافه من اون لحظه دیدنی شده بود. گفتم خدایا حله، گرفتم ، چشم … یه حسی تو قلبم بهم گفت چرا از خودم کمک نمی‌خوای؟ گفتم خدایا پس خودت کمکم کن. خودت مربی کار در ارتفاع من باش. میخوام بر ترسم غلبه کنم. همون موقع بهم گفت تکاملی و ذره ذره برو توی ارتفاع.

روزهای بعد یه استندبای بهم خورد، تعویض خط فلر پالایشگاه روی استراکچر حدوداً 10-12 متری. نیازی هم نبود من برم بالا، چون تیم آتش‌نشانی پایین با ماشین ایستاده بود تا اگر موقع برشکاری چیزی دچار حریق بشه آب بزنن اطفاء کنن. چند نفر برشکار یه لوله 24 اینچی قدیمی رو برش میزدن و جرثقیل اونها رو جابجا میکرد، و بخاطر ضایعاتی که توی لوله بود هر چند وقت یکبار شروع میکرد به سوختن. (ضایعاتی که میگم بعد از 25 سال کار، حدوداً 50-60 درصد قطر لوله 24 اینچی رو گرفته بود)

ولی من میرفتم بالا. روی داربست فلزی توی ارتفاع روی خط لوله هایی راه میرفتم که توی ارتفاع حدوداً 12 متری از سطح زمین بود. با اینکه زیر پای من داربست فلزی بود ارتفاع من در واقع 2 متر از روی تخته‌های داربست بود ولی چون چشم من بکگراند اطراف خط لوله رو میدید حس ارتفاع 12 متری رو بهم میداد. بارها و بارها این کارو کردم. طی دو هفته آینده چند بار رفتم این استندبای و این کار رو تمرین کردم. منی که روز اول دستم رو به داربست می‌گرفتم و روی لوله راه میرفتم طی 2 هفته رسیدم به جایی که میرفتم جایی که داربست نداشت و من راحت روی لوله راه میرفتم و عمداً پایین رو نگاه میکردم که ارتفاع رو احساس کنم. تا اینکه دیروز (شنبه) استندبای فلر LP بهم خورد. ارتفاع حدود 80 متری. گفتم خدایا توکل بر خودت کمک کن انجامش بدم. خدایا من میدونم هر قدمی بردارم تو همراه منی. پس بزن بریم بالا.

تا یادم نرفته این نکته رو هم بگم که اون روز صبح رئیس نیومده بود سر کار و منم میگفتم خب خدا رو شکر رئیس نیستش که مانع من بشه. چون شنیده بودم گفته بوده فعلاً امیری رو برای کارهای کار در ارتفاع نفرستید. استندبای به این شکل بود که یک تیم جوشکاری باید چندتا نقطه رو جوشکاری میکرد و تیم بازرسی فنی جوشها رو تست میکرد و تاییدیه می‌داد. ما هم چهارنفر در قالب دو تا تیم دونفره نجات رفته بودیم بالا. یه تیم توی 70-80 متری و تیم دوم توی 30-35 متری.

لحظات هیجان انگیز مواجهه با ترس شروع شد. من عمداً رفتم برای تیپ فلر، توی 80 متری. تجهیزات کامل رو پوشیدم و یکی یکی پلت‌فرم‌ها رو رفتم بالا. ذهن انسان برای اینکه نذاره شما یه کاری رو انجام بدی اگه لازم باشه برات درد میسازه. من پله های عمودی (مانکی لدر) رو میرفتم بالا و از شدت خستگی عضلات دستم داشت می‌گرفت از بس پله ها زیاد بود. پله ها کاملا عمودیه. هر بار که روی پله میرفتم بالا تمرکزم رو میذاشتم روی پله ها که به اطراف نگاه نکنم که ترس بیاد سراغم. هر بار هم خسته میشدم چند لحظه روی پلتفرم استراحت میکردم، وقتی از بالای پلتفرم پایین رو نگاه میکردم میگفتم خدایا شکرت که انجامش دادم. امکان پذیر بود، وقتی که بالا رو نگاه میکردم میگفتم یه ذره دیگه مونده. یه مانکی لدر دیگه برو بالا روی اون پلتفرم استراحت کن، بازم میرفتم بالاتر، یه پلتفرم دیگه برو بالا، اینجا وایسا استراحت کن، خدایا ممنونم کمکم کردی ، یکی دیگه بریم بالاتر و بالاتر و بالاتر. و آخرین پلتفرم… همش همین بود….؟ اینکه ترسش از خودش سخت‌تر بود. ولی امکانپذیر بود. به راحتی انجام شد. الان دیگه عمداً میرفتم لبه وایمیستادم و پایین رو نگاه میکردم میگفتم ببین هیچ خبری نیست، تو در پناه خداوندی. همه چی اکیه.

این نکته رو تاکید کنم که من هیچ کار خطرناکی نکردم. و هیچوقت از دستورالعمل های ایمنی کار در ارتفاع تخطی نکردم ولی جاهایی که قرار میگرفتم به وضوح به ترسهام حمله میکردم. اینو بخاطر این میگم که این ماجرایی که گفتم بهانه ای نباشه که کسی بخواد کار ناایمن انجام بده و فکر کنه داره بر ترسهاش غلبه می‌کنه. من جایی بودم که ظاهراً زیر پام خالی بود. کاری میکردم که ذهنم فکر کنه هیچ محافظتی نداره و این درحالی بود که من کمربند کار در ارتفاع پوشیده بودم، ولی تمام توجهم رو میدادم به ارتفاع. دستم رو رها کرده بودم و گارد رو نمی گرفتم که ذهنم فکر کنه جاش امنه.

سازه هایی که ارتفاع بلند دارند، حتی باد هم تکونش میده. و من به وضوح تکون خوردن فلر رو احساس میکردم.

از بالا به زیبایی ها نگاه میکردم. امواج دریا، و درخشش نور خورشید روی دریا؛ درختها و درختچه‌های اطراف ، ماشینهای توی اتوبان. و خدا رو شکر میکردم که تونستم به ترسم غلبه کنم.

یکی از همکاران گفت رئیس اومده. من فکر کردم سوال می‌پرسه. گفتم نه امروز رئیس نیومده. چند دقیقه بعد روی بیسیم صدای رئیس رو شنیدم. گفتم عه این که فلانیه. گفت آره دیگه من بهت گفتم اومده. رئیسمون هر وقت بچه ها میرن توی سایت استندبای، وقت کنه حتماً بهشون سر میزنه، و شخصاً بهشون خدا قوت میگه و تشکر می‌کنه. اگه بتونه روی بیسیم یه گزارش شفاهی میگیره که کار چیه، و چطوری در حال انجام هست؛ از شوخی‌های روی بیسیمش دیگه نگم براتون که یه جمله میگه، ما میفهمیم منظورش چیه، میترکیم از خنده. به یکی از بچه ها گفت فلانی شیرموزی چیزی میخوای برات بفرستیم بالا، تعارف نکن. من بهش گفتم رئیس خیلی ممنون ما فعلاً «رجیم» هستیم.

چند دقیقه بعد دیدم خودش پای فلر وایستاده داره وضعیت کار رو ازمون می‌پرسه.

خلاصه اینکه از قبل از 9 صبح تا بعد از 3 بعد از ظهر نامبرده بالای فلر بود به جهت مقابله با ترسش و اگه همین الان بهم بگن آیا بازم میری بالای فلر میگم آره بازم میرم بالا.

بعد که برگشتم پایین رفتم ایستگاه، رفتم اتاق رئیس ، بهم خدا قوت گفت و بهم گفت حمید بهت تبریک میگم نمیدونی چقدر خوشحال شدم این کارو انجام دادی ، مطمئن بودم بیکار نمیشینی و درستش می‌کنی. خیلی خوشحال شدم، نه بخاطر ایستگاه ، بلکه به خاطر خودت. چون تو یکی از بهترین نفرات Rescue هستی حیف بود بخاطر ترس از ارتفاع کنار گذاشته بشی. وقتی بچه ها گفتن امیری بالاست خیلی خوشحال شدم و فکرشو نمی‌کردم اینقدر زود بتونی درستش کنی. عمداً تو این مدت در مورد اون موضوع چیزی ازت نپرسیدم که آیا براش کاری انجام دادی، چون میدونستم تو آدمی هستی که دست به کار میشی و تا درستش نکنی بیکار نمیشینی…

این حرفهای رئیسمون ، مخصوصاً این جمله‌ «خیلی خوشحال شدم برات…» برای من چیزی بیشتر از رابطه رئیس و کارمندی بود. حسی که داشتم این بود که یه رفیق از موفقیت رفیقش خوشحاله.

و من ممنونم از شما دوستانم که تا اینجای قصه منو همراهی کردین.

این ماجرا صرفاً یکی از تجربیات این دو سه هفته کاری من بود، که طی مدت حدود 2 هفته تونستم به صورت کاملی بر یکی از ترسهام غلبه کنم. و میدونم این نیاز به چند بار دیگه تمرین داره که تثبیت بشه.

راستی یبار هم رفتم داخل رآکتورهای شیمیایی که اون هم داستان خاص خودش رو داشت. هم خطرناک بود و هم ترسناک و هم تاریکی مطلق، با علم به اینکه چند سال قبل یه نفر همونجا حادثه داده بود و …

———————————————————————————

وقتی داشتم به این فایل گوش میدادم اونجایی که به صحبتهای استاد عباس منش رسید یه نکته به ذهنم رسید که استاد عباس منش چقدر شنونده خوبیه. چقدر با دقت گوش میده، با اینکه توی فایل کلابهوس استاد نکته برداری نمیکنه، ولی دقیقاً تمام مباحثی که خانم رزا بیان کرد ، استاد هم در موردشون صحبت کرد.

ازتون متشکرم استاد که اینقدر ویژگی مثبت دارید و اینقدر فوق العاده هستین.

خدا رو صد هزار مرتبه شکر بخاطر نعمت این سایت و این قوانین و این درس‌هایی که یاد میگیریم که بتونیم توی زندگی واقعی اجراش کنیم و بر ترسهامون غلبه کنیم تا ایمان مون قویتر بشه.

شاید این یه تجربه من ظاهرش چیز خاصی نباشه. ولی برای من بسیار موضوع مهمی بود، که باعث شد ایمانم قویتر بشه. بدونم که میشه به صورت تکاملی هر کاری انجام پذیر کرد.

یه مثال از صحبتهای استاد یادم افتاد، توی دوره دوازده قدم در مورد کاهش وزنشون صحبت کردن زمانی که توی بندرعباس روی کشتی، سوپروایزر شرکت نفتی بودن، و میگفتن بعد از این ماجرای وزن کم کردن من دفترها پر کردم که منی که تونستم این کار رو انجام بدم هر کار دیگه ای رو هم میتونم به سر انجام برسونم.

———————————————————————————

خدا رو صد هزار مرتبه شکر بخاطر یکبار دیگه فرصت صلات و بندگی.

«رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا ۖ إِنَّکَ أَنْتَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ»

از همه دوستان نازنینم ممنون و سپاسگزارم.

از همه دوستان عزیزم که هنوز کامنتاشون رو جواب ندادم هم عذرخواهی میکنم.

در پناه رب العالمین همواره شادکام و ثروتمند و سلامت و تندرست و پاینده باشید.

«فَاللَّهُ خَیْرٌ حَافِظًا وَهُوَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِینَ»