درک عمیق‌تر قوانین خداوند | قسمت ۱

🟣🟢 وقتی هیچ چیز نداری، تازه میفهمی چی واقعا مهمه

یه مدته به این فکر میکنم که انگیزه واقعا ازکجا میاد.

نه اون انگیزه های هیجانی که با یه ویدیو یا یه جمله قشنگ راه میفته وفرداش میخوابه؛

بلکه اون انگیزه ای که حتی وقتی اوضاع داغونه، تو رو سرپا نگه میداره… یجور انگیزه ای که به آگاهی چسبیده .

از همونایی که محتاج تشویق نیستن

محتاج فشار نیستن ، حتی محتاج امیدهای بزرگ نیستن.

انگیزه ای که از معنا میاد.

راستش این فکر، بعد از دیدن یه عکس تو ذهنم قفل شد.

عکسی که خیلی زود تو آلمان پخش شد.

یه عکس معمولی؛ دو نفر نشستن کنارهم تو قطار.

بدون لبخند خاصی، بدون ژست عجیب، خالی از داستان عاشقانه.

ولی یه چیزی تو اون عکس بود که آدم رونگه میداشت.

چند وقت بعد فهمیدم مجله معروف «در اشپیگل» هم روی همین عکس مکث کرده.

شروع کرده بودن به تحقیق. درباره بازیگرمعروف نه،

درباره اون پسر جوونی که کنارش نشسته بود؛

یه مهاجر هندی.

ردش رو گرفتن، رسیدن به مونیخ.

و اونجا فهمیدن این پسر، غیرقانونی زندگی میکنه.

اقامت نداره. کار درست حسابی نداره.

هر روز بااسترس سوار قطار میشه. باجیب خالی. با آینده نامعلوم.

یه خبرنگار ازش پرسید: «میدونستی کنار کی نشسته بودی؟

اون دختر، میزی ویلیامزه. ==>> قهرمان یه سریال جهانی.

میلیونها نفرحاضرن فقط یه سلفی باهاش بگیرن.

تو چرا هیچ واکنشی نشون ندادی ‼️‼️»

پسرخیلی ساده جواب داده بود: «وقتی اجازه اقامت نداری،

وقتی حتی یه یورو تو جیبت نیس، وقتی هر روزت با ترس رد میشه، دیگه مهم نیس کی کنارت نشسته.»

این جمله رو که خوندم، یه چیزی تو دلم وول خورد.

ازجنس ترحم ؟؟؟ نـــــه . از جنس شناخت.

این آدم، انگیزه ش از بیرون نمیومد.

از تحسین… از مقایسه… از دیده شدن … هم نمیومد. اون فقط داشت زندگی میکرد؛ در حد توانش، درحد هماهنگی با واقعیت ==>> و اینجور موقع هاست که مفهوم «معنا» خودش رو نشون میده.

ما خیلی وقتها فکرمیکنیم انگیزه یعنی: هدف بزرگ

رویاهای درخشان‌… نتیجه های هیجان انگیز ‼️

ولی توی یکی از مقالات میخوندم : پایدارترین نوع انگیزه،

از پاداش بیرونی نمیاد، و ازفشار درونی و بیرونی هم نمیاد،

بلکه از همخوانی درونی با معنا و ارزشها، میاد. یعنی وقتی کاریکه میکنی، با واقعیت زندگیت، با شرایطت، و با قوانین جهان هماهنگه.

استاد عباسمنش اینو با یه کلمه ساده تر میگن: مشیت.

مشیت یعنی قانون کلی و بــــــــــدون تغییرِجهان.

نـــــه آرزو، نـــــه دعاهای صرفا زبانی،

نه «ان شاءالله»هایی که فقط برا دل خوشیه.

ان شاءالله یعنی: اگه با قوانین خـــــداهماهنگ باشه.

اون پسر هندی ==> نه شعار میداد، نه حرف قشنگ میزد،

نه وانمود میکرد حالش خوبه. اون فقط واقعیت رو پذیرفته بود. این پذیرش ==>> همون قدم اول هدایت بود:

پذیرفتن عجز، پذیرفتن نیاز.

نه به شکل ناله، بلکه به شکل صداقت.

اشپیگل ، تحت تاثیر همین صداقت قرار گرفت.

دلشون نسوخته بود ؛ فقط دیدن این آدم، داره بدون نقاب زندگی میکنه.

🟣 بهش پیشنهاد کار دادن. یه شغل ساده: پستچی.

حقوق ماهی 800 یورو. رویایی و لاکچری هم نبود .

ولی همون قرارداد کاری، براش اقامت قانونی آورد.

یعنی زندگی ==> دقیقـــــااز همونجایی که فکر نمیکنی،

راه باز میکنه . وَمَنْ یَتَّقِ اللَّهَ یَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجًا | وَیَرْزُقْهُ مِنْ حَیْثُ لا یَحْتَسِبُ وَمَنْ یَتَوَکَّلْ عَلَی اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ إِنَّ اللَّهَ بَالِغُ أَمْرِهِ قَدْ جَعَلَ اللَّهُ لِکُلِّ شَیْءٍ قَدْرًا .

اینجا یه نکته خیلی مهمه ==> خـــــدا برای هیچکس تصمیم نمیگیره. خدا مسیر رو گذاشته. قانون رو گذاشته.مشیت رو مشخص کرده. این ما هستیم که یاباهاش هماهنگ میشیم، یا مدام باهاش دعوا میکنیم.

اون پسر، با شرایطش هماهنگ بود. نه جنگید، نه نقش بازی کرد ==> مسیر هم ، جوابش رو داد.

⭕️ این داستان یه هشـــــدار هم داره.

دامی خیلی خطرناک به اسم: «فقط حرفهای قشنگ زدن».

اینکه آدم بگه: همه چی خوبه ؛ انرژی مثبتم بالاست ؛ ایمان دارم ؛ ولی در عمل، نه واقعیت رو بپذیره، نه قدم واقعی برداره.

معنا، تو عمل شکل میگیره؛ نـــــه تو جمله ===> اول خودت بهش عمل کن.

■ اون پسر، هیچ چیزآموزش نمیداد؛ ولی زندگیش، پیام بود.

و این میرسه به یه اصل دیگه: ابلاغ پیام مهمه، نـــــه فهموندن به بقیه.

● لازم نیس کسی روقانع کنیم. اگه آماده باشه، خودش میشنوه… اول خودمون باید رهــــــــــا باشیم .

وقتی به این داستان فکرمیکنم، میفهمم انگیزه واقعی،

اون انگیزه ای هست که حتی تو بی نوری هم خاموش نمیشه.

چون از معنا تغذیه میکنه | از هماهنگی | از صداقت با خود.

● از هیجان و از وعده هم نه ==>> شاید به همین دلیله که بعضی آدما، بااینکه هیچ ندارن،، نمی شکنن . و بعضی، با اینکه همه چی دارن، از درون خالی هستن.

🟢 من اینو بعنوان یه قصه الهام بخش ننوشتم، بعنوان یک توصیه هم همینطور . نوشتم چون باور دارم: وقتی آدم با مشیت هماهنگ میشه ===>>> حتی قطارهای شلوغ، حتی جیب خالی، میتونن سکوی شروع باشن.

و انگیزه، نه با فشار،

بلکه با معنا، برمیگرده.

~~~~~~~~

🪶 این نوشته دعوت به خوش خیالی نیس ، توصیه به صبر کورم نیست..

یادآوری اینه که وقتی آدم از دعوا باواقعیت دست برمیداره و بامشیت هماهنگ میشه، هدایت کم کم خودش رو نشون میده؛ نه لزوما اونطوری که ذهن ما میخواد، بلکه همونطوری که برای رشد ما لازمه.

🪶 من این مسیر رو نه از بالا، نه از دانستن، بلکه از زمین خوردن، مکث کردن و دوباره ایستادن نوشتم؛ با این باور که خدا راه رو پنهان نمیکنه، ماگاهی آماده دیدنش نـــــیستیم.

سلام و نور سکینه عزیز معلم خوب ِ سایت بهشتی . خیلی خوشحال شدم ازاحساسی که توی نوشته ت بود. با داستان اون پسره اشکت دراومده! ==>> یعنی متن همون جایی رو لمس کرده که باید = جایی که دل میفهمه، شاید ذهن بفهمه شایدم نفهمه. مهم نیس.

و آره… “پسره خودش بوده،” =>=> این موقع ها آدم میفهمه خدا با برچسبها وعنوانها کار نداره.

میدونی سکینه جان ، خدا نگاه نمیکنه کی هستی،

نگاه میکنه چقدر دلت حاضره.

اگه دل حاضرباشه، اگه یه ذره صدق باشه،

🟣 کار میده… راه میده… دستت میگیره :'(

ممنون که انگشتات رو تکون دادی ونوشتی “اینجا خدا روبهتر فهمیدم” ==>> بنظرم این بالاترین نتیجه ی ِ نوشته میتونه باشه.

منم شاکرم برای این آگاهی برای این اتصال

برای دلهایی مثل دل تو که راحت تاثیرمیگیره وجاری میشه.

ممنونم سکینه جان؛ و از ته دل برات آرامش، شادی

و فراوانی از جنس سبک خـــــدا روآرزو میکنم

هر جا هستی، در پناه الله آسمانها و زمین .

عارفه جان سلام… نوشته ت رو بادقت خوندم، چون معلومه از دلِ خسته اما آگاه اومده.

اول یه نکته خیلی مهم رو بگم که شاید همون کلیدماجرا باشه:

اون چیزی که اسمش رو گذاشتی “از دست دادن انگیزه”، لزوما عقب رفتن یاخاموش شدن نیس. خیلی وقتها نشونه تغییر مداره ، نه قطع مسیر.

تو مدت زیادی بافشار، با تلاش، با بایدها کار کردی؛

ذهن عادت کرده، فایلها پخش میشن، ساعت میگذره، اما دل دیگه همراهی نمیکنه.

اینجا کائنات معمولا انگیزه رو کم میکنه .‌ نه برای تنبیه، برای اینکه توجه آدم بره از “زیاد انجام دادن” بـــــه “درست بودن”.

ماجرای یلدا وسکوتت خیلی معنی داشت. اینکه جواب ندادی، قهر نکردی، واکنش نشون ندادی ==>> پس یه جای عمیق تری از تو بیدار بوده، حتی اگه خودت هنوزحسش نکردی.

اینا همون نشونه هاست دیگه. رشد همیشه پر سر و صدا نیس، بعضی وقتها بی صدا اتفاق میفته.

بنظرم یه جمله رو یادت بمونه:

انگیزه وقتی میره که روح خسته ست، نه وقتی مسیر غلطه.

🟣 شاید الان لازم نیس بیشتر کارکنی ===> لازم ِ کمتر فشار بیاری و بیشتر اجازه بدی آنچه فهمیدی “زندگی” بشه.

اینکه گفتی هربار قلبت آروم میشه، انگیزه کم میشه ==>>> نشونه خوبیه؛ یعنی روحت دیگه باجنگ جلو نمیاد، با آرامش جلو میاد…. . الحمدلله… این مرحله، عمیق تر از قبلِ.

پس با خودت مهربون باش. لازم نیس مثل قبل باشی؛

لازم ِ نسخه الانت رو بپذیری.

همین پذیرش 🩵 ، خودش دوباره حرکت روبرمیگردونه.

تو مسیرت قطع نشده عارفه جان،

فقط سرعت وشکلش عوض شده.

و خـــــدا همین جاها نزدیک تره.

درپناه خدای عالم به قلب ها .