فقط روی خدا حساب باز کن - صفحه 3

به نام خداوندی که همیشه شنواست به آنچه در درون ماست.

سلام استاد جانم،

امروز یه در دیگه برام باز شد برای فهم بهتر (چگونه فقط روی خدا حساب باز کنیم). فایل توحیدی هفت رو گوش دادم و خدا با من حرف زد و یادم آورد که اون چیزی که تو دل جا می‌افته، اول از قلب شروع می‌کنه و به ندرت روی زبان جاری می‌شه.

من خیلی اهل نصیحت کردن نیستم و به همین دلیل هم کمتر پیش میاد در معرض نصیحت قرار بگیرم، اما یه کم تو خودم دیدم که گاهی می‌خواستم موحد بودنم رو به دیگران نشون بدم. حالا با گوش دادن به اون فایل، خیلی چیزها یادم اومد و بهم تلنگر زد.

استاد جانم، چقدر زیبا دربارهٔ سپاسگزاری صحبت کردید. فقط تو همین یه ساعتی که فایل رو گوش کردم، حس سپاسگزاری‌ام خیلی بیشتر شد، حتی نسبت به وسایل خونه‌مون. همهٔ این‌ها کار خداست؛ من ازش می‌خوام و اون از طریق شما بهم پاسخ می‌ده.

باز هم از شما سپاسگزارم که فایل‌ها رو با این همه دقت و کامل در اختیارمون می‌ذارید و خطاهایی که ممکنه تو مسیر انجام بدیم رو پیش از وقوع بهمون یادآوری می‌کنید. حالا فهمیدم که باید فقط روی خدا حساب کنم، اما نسبت به آدم‌هایی که اطرافم هستند و در حال خدمت‌رسانی به من‌اند هم سپاسگزاری کنم. سپاسگزاری، همون‌طور که همیشه می‌گید، دروازهٔ ورود به نعمت‌هاست و یکی از همون نعمت‌ها هم همین روابط خوبه که به واسطهٔ سپاسگزاری به سمت ما روانه می‌شه.

من این رو دارم هر روز بهتر درک می کنم که هر روز با سپاسگزاری قلبم رو به خدا نزدیک‌تر می‌کنم و مسیر توحیدی‌م رو محکم‌تر نگه می‌دارم.

به نام خدایی که مهربونیش بی‌انتهاست

سلام استاد عزیزم

امروز هم یکی از همون روزایی بود که خدا با هزار جور نشونه بهم یادآوری کرد که فقط باید روی خودش حساب کنم. فقط باید به خودش اعتماد کنم. اونیه که مالک همه‌چیزه، اونیه که قدرت مطلق این جهانه، فقط خداست

ذهنِ نجواگرم می‌خواست جلو منو بگیره که کامنت ننویسم، ولی خدا دستمو گرفت و شد نویسنده‌ی تمام کلمه‌هایی که الان روی کاغذ اومده. انگار مدام بهم میگه این حرفا رو هی تکرار کن تا ملکه‌ی ذهنت بشه.

این جمله‌ی شما توی فایل خیلی برام پررنگ شد: «توحید یه‌شبه از دلِ تو نرفته که بخواد یه‌شبه و فقط با دیدن یه فایل دوباره برگرده.» چقدر این حرف این روزا داره نجواها رو برام کمرنگ‌تر می‌کنه.

و اینکه، تکامل خودتو با هیچ‌کس مقایسه نکن. چیزی که توی دوره‌ی احساس لیاقت دارم خیلی عمیق‌تر لمسش می‌کنم. چون مقایسه، خیلی ریز میاد و تو جاهایی که فکرشم نمی‌کنیم نفوذ می‌کنه و می‌خواد ما رو از ادامه‌ی مسیر باز بداره. شاید یه نفر شرایطی داشته که مسیر تکاملش رو زودتر طی کنه، حتی یه‌شبه، ولی خیلی کم پیش میاد. یکی دیگه ممکنه یه سال یا بیشتر براش وقت بذاره. مهم اینه که خدا بهم یادآوری می‌کنه: «فاطمه! همین که از دیروز بهتر تونستی این توحید رو توی قلبت زنده نگه داری، یعنی تویی توی مسیر.»

حالا اگه اتفاقی میفته، اگه خطایی هم میشه، اینا همه نجواهای شیطانه. مهم اینه که بدونم همه اشتباه می‌کنن. فرق ما اینه که از اشتباهامون درس بگیریم و محکم‌تر و بهتر جلو بریم. چه بسا همین اشتباه باعث بشه قدم‌هام توی مسیر ثابت‌تر بشه.

خدایا شکرت هزار بار که منو گذاشتی توی این راه، و ازت می‌خوام همیشه کمکم کنی که توی همین مسیر بمونم و جلو برم

سلام به استاد نازنینم و همراهان عزیز

زندگی من اگه بخوام به دو بخش تقسیم کنم، می‌شه قبل از توحیدی شدن و بعد از توحیدی شدن. الان می‌خوام تفاوت‌هاش رو بگم تا ذهنم هم منطقی‌تر متوجه بشه و دیگه جم نخوره و اشتباه نره.

قبل از دوره توحیدی:

من پر از خشم بودم، هم خشم پنهان و هم آشکار. مدام گله و شکایت می‌کردم، از آدم‌ها و کارهایی که باید برام انجام می‌دادن و نمی‌دادن ناراحت بودم. همیشه چشمم به دهن همه بود که چی می‌گن، تا سریع جواب بدم، و اگه نمی‌تونستم، اون رو تبدیل می‌کردم به نشخوار ذهنی و مدام تو ذهنم چرخه می‌کردم. این باعث شده بود آرامش نداشته باشم؛ مدام گریه می‌کردم و هیچ زیبایی‌ای تو زندگی‌م نمی‌دیدم.

زندگی مشترکم در حال زوال بود، نمی‌تونستم با هیچ کسی خوب کنار بیام و مدام با همه سر جنگ بودم. شاید ظاهر من چیزی نشون نمی‌داد، اما درونم متلاشی بود و داشتم به سمت افسردگی می‌رفتم. با اینکه کلی نعمت و ثروت داشتم، چیزی رو نمی‌دیدم و فقط کمبودها رو داد و فریاد می‌زدم. مدام گذشته رو کنکاش می‌کردم و خودم رو سرزنش می‌کردم، احساس گناه داشتم و حس ارزشمندی و لیاقت تو زندگی‌م وجود نداشت. رابطه‌م با خدا هم ضعیف‌ترین بود؛ اصلاً هیچ رابطه خوبی نداشتیم.

من دائم درگیر مقایسه با دیگران بودم، دائم از نداشتن‌ها و کمبودها ناراحت می‌شدم، و همه چیز برام تاریک و بی‌رحم به نظر می‌رسید. هر موفقیتی هم که کسب می‌کردم، سریع دنبال عیب و ایرادش می‌گشتم و لذت واقعی ازش نمی‌بردم. ذهنم مثل یه ماشین خراب مدام چرخه می‌کرد و آرامش واقعی هیچ وقت دستم رو نمی‌گرفت.

بعد از هدایت خدا به زندگی توحیدی:

این مسیر خیلی آروم آروم پیش رفت و دوسالی طول کشید تا به اینجا برسم. حالا روز به روز حال و روزم بهتر شده. حتی کم‌ترین امکانات رو می‌دیدم و از تنهایی با خودم لذت می‌بردم. هر لحظه شاکر خدا بودم و آرامش عجیبی تمام وجودم رو فرا گرفته بود.

دیگه با آدم‌ها در جنگ نبودم و رابطه‌م با همسرم روز به روز بهتر شد. احساس لیاقت و ارزشمندی‌م بالا رفت، چون فهمیده بودم قلبم جایگاه پروردگارمه. حالم هر روز بهتر و شادتر شد، نه فقط ظاهری، بلکه از درون.

دیگه به آدم‌ها وابسته نبودم و هیچ انتظاری هم از کسی نداشتم، برای همین آدم‌ها خودشون دوست داشتن کنارم باشن و من هیچ زور و تلاشی برای نگه داشتنشون نمی‌کردم. نعمت‌ها و برکت‌هایی که به خاطر ناسپاسی از زندگی‌م رفته بود، برگشته بود.

با خودم رفیق شده بودم، با خدای خودم رفیق شده بودم. نشخوارهای ذهنی خیلی کم شده بود و آرام گرفته بودم. دیگه منتظر نبودم آدم‌ها با من همراه بشن؛ خودم مسیرم رو می‌رفتم. خودمو سرزنش نمی‌کردم و با خودم مثل یک دوست رفتار می‌کردم.

و مهم‌ترین تغییر، رابطه‌م با خدا بود. دیگه خودمو از او دور نمی‌دیدم. هر روز متواضع‌تر می‌شدم و به هیچ بودن خودم و همه بودن خدا نزدیک‌تر می‌شدم.

حالا دارم این زندگی رو زندگی می‌کنم و می‌خوام از همین تریبون به ذهنم بگم: ببین کجا بودیم و به کجا رسیدیم. ببین چقدر حال‌مون بد بود و حالا چقدر هماهنگ با روحمون شدیم. به نظرت این بهتر نیست؟ به نظرت به نفعمون نیست که توحیدی باشیم و هر روز در این مسیر پیشروی کنیم؟ همین که کمی توحیدی شدیم، ببین چه تغییر بزرگی ایجاد شده؛ حالا اگه بیشتر پیش بریم، چه ها که نمی‌شه!

زندگی من حالا پر از شکرگزاری، آرامش، لذت از هر لحظه و اتصال عمیق به پروردگارمه. دیگه وابسته به قضاوت یا تایید دیگران نیستم، دیگه نگران چیزهای کم‌اهمیت نیستم و هر روز بیشتر از قبل حس می‌کنم که همه چیز دست خداست.

استاد جانم، از شما هزار بار ممنونم و خدارو هزار بار شکر می‌کنم که منو به این مسیر هدایت کردین؛ قبل از اینکه بمیرم، منو زنده کردین. هنوز اول راهم و خیلی مونده که پیش برم، اما همین میزان کم هم ارزشمنده و تلاش می‌کنم هر روز بهتر از دیروز بشم. همین که کمی توحیدی‌تر شدم، خودش یعنی من در مسیرم.

و واقعاً باید از فاطمه جانم هم تشکر کنم که تو این مسیر موند و تعهدش به خودش و خدای مهربونش رو عملی کرد.

مهدیه نازنین، سلام عزیزم

حرف‌هات رو با تمام وجود تأیید می‌کنم. هر روز با فرکانس‌هایی که می‌فرستیم، دریافت‌مون هم از این فایل تفاوت می‌کنه — گاهی چیزهایی می‌بینیم که قبلاً بهشون دقت نکردیم. امروز با اتفاق‌هایی که گذروندم، داشتم این فایل رو جور دیگه‌ای می‌دیدم و یادم اومد چقدر خدا با نشونه‌هاش مسیر رو برامون روشن می‌کنه. فقط کافیه به پروردگار اعتماد کنیم و روی او حساب باز کنیم.

خدا رو شکر که تو این مسیر همراه هم هستیم و می‌تونیم با هم از این درک‌ها و تجربه‌ها لذت ببریم

سلام به فاطمه نازنینم

وقتی حرفاتو خوندم حس کردم داری از عمق وجودت با خدا حرف می‌زنی. این جملات دقیقاً همون چیزیه که خدا با دل آدم‌ها میگه: «فاطمه از هیچ چیز نترس… از هیچ کس انتظار نداشته باش… تو توی زندگیت فقط منو داری… من تنها قدرت این جهانم… فقط روی من حساب کن.»

این پیام‌ها مثل دست نوازش خداست که میاد روی شونه‌هات و بهت اطمینان میده همه‌چیز در امنیته و هیچ کمبودی نیست.

ممنونم ازت دوست نازنینم که حرف‌های دلت رو نوشتی و گذاشتی منم بخونم. همین کامنت تو شد مثل یه هدایت الهی که دقیقاً در لحظه‌ای که باید، به دستم رسید و خوندمش.

وقتی حرف‌های دل رو با عشق به اشتراک می‌ذاریم، خدا از طریق همون‌ها ما رو هدایت می‌کنه.