سریال سفر به دور آمریکا | قسمت 250 - صفحه 18

سلامی دیگه به استاد عزیز جناب سید حسین عباسمنش و تک تک دوستان عزیزم در این جمع بزرگ و گرم و دوست داشتنی.

استاد برای من خیلی طول کشید تا بلاخره مفهوم و معنا و احساس هدایت های خداوند و جهان هستی رو درک کنم به صورت کامل.

یه دورانی این موضوع هدایت برای کمی گنگ و نا مفهوم بود همیشه منتظر اتفاقات عجیبی بودم یا یک ندایی که به وضوح بشنوم صداش رو و من رو هدایت کنه. اما آرام آرام هدایت رو درک کردم. هدایت میتونه یک جمله در یک زمان خاص از یک نفر باشه.

میتونه مسیر حرکت یک پرنده باشه.

میتونه زنگ خوردن موبایل باشه.

میتونه به موقع رسیدن یا حتی نرسیدن به یک قرار یا کار اداری یا هر چیز دیگه باشه.

حتی پنچر شدن ماشین.

حتی بین راه دیدن یک دوست و کمی توقف.

یک پیشنهاد.

یک موزیک در لحظه ای خاص.

یک ویدیو یا یک فیلم که پیامی واضح داره.

ممکنه قرار گرفتن در مسیری جدید باشه.

هر کدام از اینها پیامی دارن…

هدایت میتونه در جز به جز این جهان و از طریق هر کسی و هر چیزی اتفاق بیوفته، حتی از طریق آب و هوا

شاید برای بیشتر دوستان حرف های من عجیب باشن اما اجازه بدید چند نمونه ی جالب از داستان هدایت و حتی نجات جونم رو براتون بگم.

روزی از مسیر روستا بر میگشتم برای اومدن به شهر لازمه که مسیری رو از روستا به یک منطقه ای که وصل میشه به جاده اصلی و به سمت شهر میاد بریم. میشه از روستا بیای روی جاده ماشین سوار بشی و به اون منطقه برسی و بعد اونجا ماشین های گذری زیادن. یک روز که در حال برگشتن به شهر بودم و مجبور بودم بنا به دلیلی با ماشین مسیری برگردم، رسیدم به اون منطقه و منتظر ماشین شدم و یک پژو مشکی 405 چراخ زد به این معنا که الان نزدیکت میشم بگو کجا میری خواستم مسیرم رو بگم که موبایلم زنگ خورد و دیدم مادرمه، از اونجایی که من همیشه تماس های مادرم رو جواب میدم در هر شرایطی چون بنده خدا کمی استرسی هست و نمیخوام اذیت بشه، در حین اینکه گوشی موبایل رو تماشا کردم و جواب دادم ماشن کمی کنار من سرعتش رو کم کرد و من یه حس عجیبی داشتم برای گفتن مسیرم کمی مکث کردم یه مکث کوتاه و بخشی از حواسم هم پیش مادرم و حرفهاش بود که راننده ی ماشین تصمیم گرفت بره و بیخیال بشه و منم یک لحظه بین جواب دادن و حرف های مادرم و اون مکث کوتاه موندم و تمام اینها کلا چند ثانیه اتفاق افتاد.

پس از پایان صحبت با مادرم خداحافظی کردم و پنج دقیقه بعد ماشین دیگه ای اومد مسیر رو گفتم و سوار شدم تا شهر حدود 30 دقیقه فاصله بود. توی جاده حرکت کرده بویدم حدود 10 دقیقه ای که توی ماشین بودم دیدم کمی جاده شلوغ شده و ماشین ها آروم تر حرکت میکنن. باورتون نمیشه بگم چه اتفاقی افتاده بود: همون 405 مشکی که من 10 دقیقه پیش خواستم سوارش بشم از جاده خارج شده بود به چندتا درخت برخورد کرده بود چون مشخص بود درخت های کوچیکی بودن شکسته شده بودن. به تپه ی بغل جاده برخورد کرده بود.. خدا رو شکر راننده سالم بود ماشین هم خسارت خیلی جدی ندیده بود ولی کاملا مشخص بود که قسمت هایی از ماشین داغون شده بود.

من معمولا به اتفاقات بد این چنینی توجه نمی کنم و تعریف نمی کنم اما این یکی فرق داشت چون ممکن بود اون اتفاق گریبان گیر منم میشد… در اون لحظه مات و مبهوت شدم، یاد تماس مادرم افتادم یاد حرف های استاد در مورد دستان خداوند افتادم که در اون لحظه مادر خودم دستی شد از طرف خدا… چشام پر اشک شد دیدم تار شد و دلم میخواست مثل یک بچه ای که با تمام وجودش برای چیزی گریه میکنه گریه کنم. در اون لحظه متوجه شدم گفتم ممکنه این اتفاق برای همه نیوفته ممکنه هم بیوفته. اما مهم اینه من آگاهم بهش و میدونم از کجا آب میخوره. مهم اینه من میدونم دستان خداوند یعنی چی…

یبارم رفتم کوه، یه کلاغ رو بالای درختی دیدم، پرواز کرد رفت قسمت پایین تر کوه، قبلش به چیزی فکر نکرده بودم در همون لحظه بدون اینکه دنبال نشونه باشم به خودم گفتم دنبال همون کلاغ میرم قسمت پایین تر… از همون مسیری که کلاغ پرواز کرد و ارتفاع خودشو کمتر کرد و از دید من ناپدید شد، منم گفتم همین مسیر رو کمی میرم پایین تر کنجکاو بودم، کمی که به پایین تر اومدم بیشتر کنجکاو شدم چون نشونه هایی از حضور قبلی انسان ها می دیدم و بیشتر مطمئن شدم اینجا حتما جای نشیمن گاه خوبی داره.

به پایین تر که رسیدم به یک کلبه ی چوبی کوچیک رسیدم که تقریبا سالم بود ولی کامل نبود. یک محوطه ی تخت بزرگ با یک منظره خارق العاده از طبیعت در ارتفاع حدود دو هزار متری… داشتم دیوانه میشدم از زیبایی و منظره و حسی که داشت. سریع موبایلم رو در آوردم و شروع کردم عکس و فیلم گرفتن بعدش نشستم روی تکه سنگی و انقدر اون منظره رو نگاه کردم و تحسین میکردم و خدارو شکر میکردم که غرق این احساس زیبا شده بودم و تصمیم گرفتم شب رو اونجا بمونم با اینکه خیلی ترسیده بودم تنها بودم و کلبه هم سالم بود اما در و پیکرش خیلی محکم و مطمئن نبود و کلبه ی کوچکی بود صرفا یک استراحت گاه کوچیک که با چوب و خلاقیت ساخته شده بود هر کی ساخته دمش گرم.

شب موندم ولی بیشتر ساعات شب رو بیدار موندم کنار آتیش کمی از حیوانات وحشی میترسیدم چون اون منطقه حیوانات وحشی زیاد داشت.. تجربه ای بود که هم ترس توش بود هم هدایت هم عشق و سکوت و تنهایی و آرامش و طبیعت.

خواستم بگم در موضوع هدایت دنبال چیز عجیب و غریب و ماورا طبیعی نباشید، کمی دقت کنید و رها باشید و توجه کنید، میفهمید در ساده ترین اتفاقات روز مره هدایت وجود داره، هر لحظه…