اگر به دنبال مشکل باشی، حتماً پیدایش می کنی

سلام به روی ماه استادقشنگم و مریم جانم و همگی دوستان خوبم

بی حاشیه و اضافه گویی میرم سراغ اصل مطلب

استادجان این فایل رو که گوش کردم ی جاش خیلی واسم آشنا اومد درصورتی من تا بحال به همچین موضوعی دقت نکرده بودم و اصلا برام قابل توجه هم نبود.

اونجایی که شما گفتید وقتی خاطرات گذشته رو مرور میکنید ممکنه به تصاویری توذهنتون بر بخورید که حتی واقعی نباشه و اون تجربه رو و خاطره رو شما نداشتید ولی ذهن ومغز از اونجایی که میتونه خیلی خوب تجسم کنه اون تصویر رو برای شما میسازه.

من میشه گفت ی مدل دیگه که به شدت به صحبت شما شبیه رو تجربه کردم.

من گاهی ی سری خاطرات گذشته ی جوری یادم میاد که خودم انصافا به حقیقی بودنش اطمینان ندارم.همیشه به این دسته خاطرات با شک وتردید نگاه میکردم و با خودم میگفتم نکنه اصلا همچین اتفاقی واسه من نیفتاده و من دارم اینو میگم مدیون شخصی بشم که دارم میگم مسبب اون اتفاق تلخ و خاطره بد منه؟نکنه خواب دیدم واین اتفاق حقیقی نیست؟

همیشه این دسته از اتفاقات برای من میفتاد حتی حین تعریف کردن اون خاطره بد برای شخص مقابلم.

الان اولین باره و شما و دوستان عزیزم نفرات اولی هستید که من جرات کردم واینها رو واستون میگم.چون همیشه میترسیدم اگر به کسی بگم شک دارم این خاطره ام واقعی یا واقعی نیست یا تهمت دروغگویی بهم بزنه یا مسخره ام کنه.

نمیدونم کسی هست که تجربه ای شبیه به تجربه من داشته باشه اینجا یانه؟که اگر دارید ممنون میشم برام بازگو کنید.

من ذهنم به شدت خلاق و قدرت تجسم زیادی دارم.حس میکنم این موضوعم بی تاثیر نباشه در گول زدن مغز.

استاد عباسمنش جانم ی موضوعی رو هم یادم اومد که اگر مطرحش کنم شاید بد نباشه درسته که ربطی به موضوع فایل فعلی نداره.ولی موضوعیه که ذهن منو چند وقته درگیر کرده.ندیدم کسی هم توسایت ازش صحبتی کرده باشه و شاید صحبت شده و من ندیدم.

استادجان دیدید ی باور مخربی توی ما ایرانیا سالهاست موج میزنه اونم اینه که بعد خنده زیاد گریه هست.

همشم میزارن به پای حضرت محمد بنده خدا.میگن حدیث داریم زیاد وباصدای بلند نخندید که پشت خنده زیاد گریه هست.

یادمه ی دوستی داشتم هر وقت دور هم جمع میشدیم با بقیه دوستان و خیلی خوش میگذشت و مدام ریسه میرفتیم از خنده(ومنی که همیشه پخش زمین بودم)اون یهو وسط خنده میگفت وای خاک بر سرم چقدر خندیدیم خدا شرش رو از سرمون کم کنه.وشروع میکرد چندین بار ذکر اَللهم لا تَمقُتنی گفتن.

ما چقدر ساده بودیم اون موقع وناآگاه.

بعدها که بزرگتر شدم و عاقلتر همیشه میگفتم آخه این چه معنی داره؟مگه خدا برا بنده هاش بد میخواد؟مگه خدا به بنده هاش ظلم میکنه؟یعنی خدا لذت میبره که شادی زیاد یکیو تبدیل به غم کنه؟مگه میشه همچین چیزی؟

بقول شما نمیدونم چرا ما اونموقع ها(زمان جاهلیت خودم) فکر میکردیم رستگاری در غم و غصه واشک

شخصیت وشعور وادب داشتن به ساکت ی گوشه نشستن و تخلیه انرژی نکردن

همیشه نهایت ی لبخند ملیح گوشه لبمون باشه و از خنده زیاد و بلند واز ته دل دوری کنیم یوقت نگن دختره چقدر سبک و بی ادب.

خلاصه که استاد جان بازم دری از درهای پرنور بهشت رو مجددا برامون بازکردید.از شما وخانم جهانگیری عزیزم خیلی ممنونم که باعث شد من کمتر خیی کمتر کمتر کمتر به مرور خاطرات تلخ گذشته برگردم.

درپناه خدا باشید.آمین