آرامش در پرتوی آگاهی | قسمت 6 - صفحه 17 (به ترتیب امتیاز)

سلام و درود فراوان به استاد عزیز و بزرگوارم و مریم جان عزیز و تمامی دوستان گرامی.

قضاوت رو میشه از دو بوعد نگاه کرد یکی زمانی که خودت کسیو قضاوت میکنی و دیگری زمانهایی که از سمت دیگران قضاوت میشی .

در هر دو صورت در فرکانس خوبی نیستی چرا که قضاوت شدن و قضاوت کردن ریشه در عدم اعتماد به نفس و عزت نفست داره .

به میزانی که اعتماد به نفس و عزت نفس بالایی داشته باشی کسیو قضاوت نمیکنی و در مقابل قضاوتهای دیگران حالت بد نمیشه چون دیگران انقدر برات اولویت ندارن که نظر و انتقادها و قضاوتهاشون باعث به هم ریختگی ذهنت بشه .

اول باید بدونیم که کی و چ وقتایی دیگران رو قضاوت می‌کنیم یعنی چ عاملی باعث میشه که دیگران رو قضاوت کنیم ؟!

زمانی که کسیو به هر دلیلی از خودم برتر می‌بینم .

که میتونه رشد و موفقیت دیگری باشه می‌تونه برتری به لحاظ زیبایی باشه و هر چیز دیگه‌ای !

زمانی این اتفاق میفته موقعه هایی که دیگران رو کنترل می‌کنم و تمرکز و توجهم روی کارها و عملکردهای بقیس و توانمندیها و مهارتها و زیباییها و نقاط مثبت خودمو نمی‌بینم .

یا وقتایی که به هر دلیلی نتونستم از خودم دفاع کنم ، جاهایی که باید احساساتم رو بیان میکردم بیان نکردم و جاهایی که باید می‌بخشیدم و رها میکردم این کارو نکردم و کم کم تو وجودم از اون شخص مقابل رنجش بوجود اومده و اون رنجشها و دردها کم کم به خشم و کینه تبدیل شده .

جاهایی که دیگران رو مقصر می‌دونم و اتفاقات بد زندگیمو گردن این و اون میندازم مثل آدمهایی که خودشونو نمی‌بینن و از بقیه طلبکارن ! و به جای حل مسائل زندگیم دنبال آدمهایی میگردم که به خیال خودم ون‌ها مقصر هستن.

مهم کردن وآدمها و بولد کردن اونها هم عامل خیلی مهمی در قضاوتهای من هستش.

کسانی که باورهای کمبود دارن دیگران رو بیشتر قضاوت می‌کنن چون فکر می‌کنن خودشون نمیتونن بدست بیارن .

یا وقتایی که از تغییر می‌ترسیم و پذیرش خیلی از اتفاقات رو نداریم و مثل آدمای ترسو تو جایگاه خودمون می‌مونیم در حالی که می‌بینیم دیگران دارن رشد می‌کنن مورد قضاوت قراراشون میدیم .

جاهایی که می‌ترسیم و جرات و شهامت و جسارت به خرج نمیدیم به خاطر حس حسادت کسانی که شجاع هستن رو به جای تحسین کردن با لحن و بیان بد قضاوت می‌کنیم .

جاهایی هم که مورد قضاوت قرار می‌گیریم و به خاطر قضاوت بقیه حالمون بد میشه دقیقاً اینجا هم از اعتماد به نفس و عزت نفسی برخوردار نیستیم.

چرا که اگه اعتماد به نفس عزت نفس داشتیم از قضاوت دیگران ترس و هراس و واهمه‌ای نداشتیم کسانی که پذیرش اشتباهاتشون رو دارن و خطاهای خودشونو می‌پذیرن و موقعه انتقاد دیگران پذیرای انتقادهای بقیه هستن البته اگه انتقاد سازنده‌ای باشه آدمهای قوی‌ای هستن و خودشونو ضعیف نشون نمیدن که به خاطر قضاوت بقیه حالشون بد بشه که از دیگران به خاطر قضاوتهاشون رنجش بگیرن.

کسی که اعتماد به نفس عزت نفس خوبی داشته باشه نه تنها دنبال تایید و تحسین و تشویق بقیه نیست و هیچ وقت نگران قضاوتهای بقیه هم نیست .

اگه کسی هستیم که جای کسی بهمون چیزی میگه زود به هم می‌ریزیم و یا زود واکنش نشون میدیم به خاطر اینه که اون نقص رو تو وجودمون می‌بینیم.

اگه خودمونو قبول داشته باشیم به هیچ وجه از حرفا و قضاوتها و نظرات دیگران حالمون بد نمیشه .

کسی که خودش آگاهی به نقاط مثبت و زیبایی‌ها و توانمندیها و مهارتهای خودش داره منتظر نظر بقیه نمی‌شینه .

بنابراین متوجه شدیم که چ قضاوت کردن و چ قضاوت شدن هر دو مرتبط به هم هستن و در هر دو مورد داشتن اعتماد به نفس‌های عزت نفس خیلی مهمه .

هیچ وقت فراموش نکنیم وقت گذاشتن برای توجیه قضاوتهایی که میشیم و قضاوتهایی که خودمون می‌کنیم که منجر به غیبت و تهمت دیگران میشه نه تنها اتفاقات خوبی رو برامون خلق نمیکنه بلکه باعث از دست دادن و هدر دادن وقت و انرژیمون میشه طوری که خیلی محسوسانه و موزیانه فرصتهای خوب رو از دست میدیم .

راهکارهایی که برای قضاوت نکردن و قضاوت نشدن وجود داره اینه که اولاً اگر کسی قضاوتمون کرد سریع گارد نگیریم شاید پیامی باشه برای پیدا کردن نقصی از وجودمون اگه اشتباهی داریم بپذیریم و اگه انتقاد سازنده ای بود حتماً در پی رفعش باشیم .

سعی نکنیم با غرور و توجیهات بی مورد سرپوش روی اون موضوع بزاریم . کاری کنیم که برای همیشه حل بشه . اگرم انتقاد و قضاوت طرف ، سازنده نبود با بی‌اعتنایی و بی‌توجهی و حتی با سکوت میشه ازش گذشت.

فراموش نکنیم که دیگران به اندازه ی فهم و درک و آگاهیهای خودشون با ما صحبت می‌کنن و از اونجایی که نمی‌تونیم کسی رو تغییر بدیم بهتره با بی‌توجهی ازش بگذریم.

و اما در مورد قضاوتهای خودمون بهتره یاد بگیریم اول از اینکه درک متقابل نسبت به دیگران داشته باشیم و بد نیست گاهی خودمونو جای بقیه بزاریم شاید بهتر درکشون کردیم و کمتر قضاوتشون کردیم.

بهتره یاد بگیریم دست از کنترل و تغییر دیگران برداریم و تمام توجه و تمرکزمون روی خودمون باشه

یاد بگیریم نقاط مثبت و ویژگی‌های مثبت و خوب دیگران رو ببینیم و اگه می‌تونیم چ پیش خودشون، چ وقتایی که نیستن مورد تایید و تحسین و تشویق قرار بدیم که حس خوبی دریافت کنیم .

اگه رشد و موفقیت و پیشرفتی در کسی می‌بینیم سعی کنیم به جای حسادت ورزیدن ، اون شخص رو الگوی خوبی برای خودمون قرار بدیم .

اگه از خودم بخوام بگم خیلی وقتا قضاوتها و انتقادهای دیگران باعث بهبود شخصیتیم شده .

شاید تو لحظه حالم بد شده اما تو خلوت خودم وقتی که فکر کردم متوجه شدم اون انتقادی که طرف کرده درست و به جا بوده اون درد کشیدنهای لحظه‌ای باعث شده امروز روی خیلی از نقصهام کار کنم و تغییرشون بدم .

وقتی زندگیمو مرور می‌کنم متوجه میشم همین دیگرانی که خیلی قضاوتشون کردم و خیلی قضاوتم کردن باعث خیلی از رشد و پیشرفتها و موفقیتهای فردیم شده و بابت این از خداوند و حتی تو خلوتم از خودشون سپاسگزاری می‌کنم .

ولی یاد گرفتم دیگران رو بهتر درک کنم و کمتر قضاوتشون کنم خیلی وقتا به خاطر قضاوتهایی که کردم آسیب روحی و روانی خوردم به همین جهت تا جایی که می‌تونم سعی می‌کنم آگاهانه اینکارو انجام ندم وقتایی که آگاهانه کسیو قضاوت کنم بعدش خیلی حالم بد میشه برای اینکه این حال بدی رو نکشم سعی می‌کنم تو اون لحظه کنترل ذهن داشته باشم.

با نزدیکان و دوستانم طوری برخورد و رفتار می‌کنم که کسی به راحتی پیشم غیبت و تهمتی در مورد کسی نزنه .

امروز آگاهانه این کارو انجام میدم چون به اندازه ی کافی آسیب خوردم .

امروز آگاهانه با قضاوت نکردن و بودن در فرکانس مثبت خالق روابطهای بهتری میشم .

خدا رو شکر میکنم از قضاوت و غیبت کردن لذت نمی‌برم. هرجاییم که اشتباه کنم سعی می‌کنم جبران خسارت کنم .

اگه کسی قضاوت دیگری رو پیشم کنه اگه نتونم بحث رو عوض کنم فقط به عنوان شنونده ، شنونده‌ای که تو ذهنش اعتنایی به حرفاش نداره حرفاشو گوش میدم سعی می‌کنم هیچ وقت حرفهای اون شخص در مورد شخص ثالث روم تاثیر منفی نزاره .

خدا رو شکر می‌کنم امروز به آگاهی و فهم و دردکهای بهتری از روابط رسیدم و روابط خوب و سالمی با همه ی اطرافیانم دارم و تو این زمینه با کسی مشکلی ندارم ..