دستورالعمل پروژه « تغییر را در آغوش بگیر » - صفحه 78

به نام خالق عشق و شادی و زیبایی

درود و خداقوت به استاد عزیز و همه همراهان خوب سایت

خداروشکر می‌کنم در جمعی هستم که همواره به‌دنبال پیشرفت و بهبود هستند، اون هم به پیشوایی استادی که توقف‌ناپذیر در مسیر رشد و تعالی حرکت میکنه.

همین دیشب که داشتم بازی پرتغال و علی‌الخصوص رونالدو رو نگاه میکردم حقیقتاً خیلی لذت بردم که دارم الگوهایی رو میبینم که همیشه به‌دنبال پیشرفت هستند و هرگز متوقف نمی‌شوند چون به نظرم تنها در این حالته که انسان اون احساس زنده بودن و شادی حقیقی رو تجربه میکنه و ادامه دادن به این شکل و بودن در یک همچین مسیر همیشه در حال پیشرفت و حرکت تنها از مسیر داشتن باورهای صحیح و ارزش‌های بنیادین امکان‌پذیره.

وقتی به پرسش‌های مطرح شده این فایل فکر می‌کردم متوجه شدم به‌اندازه‌ای که من باورهام تغییر کرد اشتباهاتم کمتر شده و هوشیارتر عمل کردم یعنی از زمانی که با استاد و قوانین جهان آشنا شدم صادقانه در هیچ موردی کارم به‌جایی نرسیده که بخوام جز دسته اول یا حتی دوم باشم هیچ‌وقت و خوشبختانه یا جز گروه سوم بودم یا چهارم، البته که در مورد موضوعات مختلف این دسته‌بندی متفاوته.

اما در مورد سوال اول باید به اتفاقی که همین چند روز پیش و تصمیم شجاعانه‌ای که گرفتم رجوع کنم. یه فعالیتی رو من مدتی بود تو بحث کاری خودم انجام میدادم که به‌شکل دائمی نبود اما با وجود تلاش فراوانی که برای کنترل ذهن و احساساتم انجام میدادم متوجه میشدم که انگار جریان قرار نیست بهبود پیدا کنه و هرچقدر که میگذشت رفته رفته داشت اوضاع بدتر میشد و به همین منوال تمرکز من رو هم به خودش درگیرتر می‌کرد تا اینکه من تصمیم گرفتم و خداوند هم خیلی زیبا هدایت کرد که کلاً اون فعالیت رو کنار بگذارم و خیلی متمرکزتر روی سایر فعالیت‌های اصلی خودم تمرکز کنم. به‌محض اینکه من این تصمیم رو گرفتم چنان انرژی در من ایجاد شد که تنها تو مدت یک هفته کلی اتفاق مثبت کاری و مالی برام رخ داد و قشنگ حس می‌کردم که انگار من این انرژی را حبس کرده بودم.

وقتی فکر کردم به اینکه من چرا شجاعانه این کارو انجام دادم متوجه شدم که باورهای من خیلی قدرتمندتر از قبل شده به‌ویژه در مورد خداوند، احساس لیاقت و بحث فراوانی و با اون فعالیتی که من انجام میدادم انگار داشتم یک تضاد فرکانسی با دستای خودم ایجاد می‌کردم، یعنی از یک طرف من کلی زمان و انرژی میذاشتم برای کار کردن روی خودم از طرف دیگه اون فعالیت جلوی ایجاد نتایج مدنظرم رو میگرفت.

البته که نباید از نقش تکامل در این باورها هم چشم‌پوشی کرد و اینطوری نبود که من شب روی خودم کار کنم انتظار داشته باشم فردا همه چیز عوض بشه.

درخصوص پرسش دوم شاید بهترین مثالی که به خاطرم رسید که فکر میکنم مشکل افراد دیگه‌ای هم باشه در بحث مدیریت مالی بود.

من آدمی هستم که همیشه خوب پول می‌سازم و خوب هم هزینه می‌کنم اما انگار تغییری در وضعیت مالی به‌شکلی که من رو به احساس آزادی برسونه ایجاد نمیشد(فارغ از اینکه من چقدر پول دارم یا ساختم) و همیشه یه احساس نگرانی در مورد مسائل مالی وجود داشت. این هم در شرایطی بود که من واقعاً زمان و انرژی خوبی میذاشتم برای کارکردن روی مباحث مالی و به‌ویژه دوره‌های روانشناسی ثروت و انصافاً پول‌های خوبی هم ساختم تا به حال اما خوب اون احساس آرامش به‌شکل مستمر که من به دنبال تجربش بودم هیچ‌وقت ایجاد نمی‌شد.

البته شکرخدا هیچ‌وقتم شرایط به‌شکلی پیش نرفت که من بخوام به دردسر عجیب و غریبی بیفتم اما خب گاهاً به جایی میرسید که من احساس میکردم اصلاً عرضه ندارم پول بسازم و احساس کنم اصلاً به من نیمده ثروتمند بودن. غافل از اینکه این احساس نتیجه یک اشتباه رفتاری در مورد هزینه کردن من و مدیریت پولم بود، با اینکه بارها و بارها تصمیم می‌گرفتم که درستش کنم اما فایده نداشت و خیلی زود وسوسه میشدم که پولم رو هزینه کنم.

بعد متوجه شدم که دلیل اینکه من خیلی راحت وسوسه میشم اینکه کاملاً به فراوانی باور ندارم.

یه نکته‌ای را قبل از اینکه صحبت رو ادامه بدم خوبه که مرور کنیم اینکه در مورد باورها باید قضاوت رو به نتیجه سپرد و کمی صبور بود، یعنی نه کمال‌گرایانه فکر کنیم که تصور داشته باشیم ما می‌تونیم بهترین باور رو از فراوانی در وجودمون بسازیم نه عجول باشیم برای زود نتیجه گرفتن و نه اینکه خودمون رو گول بزنیم زمانی که نتیجه خاصی نیمده باشه. باید یه تعادلی باشه و قلب ما خیلی راحت میتونه به ما بگه وضعیت ما دقیقاً در کدام مرحلست.

من انقدری به فراوانی باور پیدا کرده بودم که تونستم به لطف خدا پول‌های خوب بسازم اما این وسوسه پنهان که باعث میشد من تمام پولم رو برای یک چیز خاص هزینه کنم ناشی از این ترس بود که معلوم نیست فرصت بعدی پولسازی چه زمانی باشه و تا وقته از پولت استفاده کن و بمیری دیگه این پول به درد نمیخوره و این باور باعث شده بود که من از یه طرف خوب پول بسازم و از طرف دیگه تمام پولم رو خرج کنم، یه مدت بهم خوش بگذره اما بعدش دوباره برم تو حالت نگرانی درباره پول.

درصورتی که ما اگر درست روی باور فراوانی کار کرده باشیم باید به این نتیجه برسیم که همیشه فرصت برای پولسازی هست و از اون زمان من تصمیم گرفتم هر چیزی که می‌خوام بخرم (تاکید میکنم هر چیزی) حتماً باید چند برابرش تو حسابم پول باشه و بعد من اون چیز رو بخرم.

به قول استاد کسانی که میگن خرج کن خدا میده، اون چه خدایی که اول نمیده تا بعد تو خرج کنی؟

البته که واقعاً باورهای محدود کننده خیلی بهم وصل هستند چون بسیاری از هزینه‌هایی که من می‌کردم گاهاً به این خاطر بود که بخوام خودم رو قوی نشان بدم از نظر مالی و اعتبارم رو حفظ کنم. هرچقدر که روی احساس ارزشمندی خودم کار کردم این رفتارهای اشتباه هم شکرخدا کمتر شد.

در پاسخ به پرسش سوم و چهارم یه نکته جالب به نظرم رسید اون هم اینکه ذهن ما درباره به تعویق انداختن کارهای درست ماشالا خوب به فراوانی باور داره یعنی همیشه میگه حالا بعداً وقت هست اشکال نداره اگر هم به این مسیر اشتباه ادامه بدی اما در مورد چیزهای درست یکم مقاومت و وسوسه میکنه که تو مثال مدیریت مالی برای من که میگفت حالا الان اگر هزینه نکنی دیگه دیر میشه و اجازه نمیداد من طبق باور درستم رفتار کنم.

شاید اگر به عقب برگردم با تعهد بسیار بالاتری روی باورهام و مهم‌تر از اون عمل به شیوه باورهای صحیحم به‌ویژه ارتباطم با خداوند، احساس لیاقت و فراوانی کار کنم. کمتر خودم رو مقایسه کنم، کمتر عجله کنم، کمتر دنبال تایید طلبی و جلب رضایت همه باشم یعنی کار درست رو فارغ از اینکه دیگران چی میگن انجام بدم و به سبک شخصی خودم که باعث رضایت من میشه زندگی کنم، دیگران و هیچ پدیده‌ای رو تو ذهنم بزرگ نکنم، بیشتر سپاس‌گزار باشم چه نعمت‌هایی که تو زندگیم هست چه وجود خودم و رفتارها و اقدامات مثبتی که انجام میدم، از زمان استفاده مفیدتری داشته باشم و برای انرژی خودم ارزش قائل باشم که داره در چه مسیری استفاده میشه و در نهایت زندگی رو هم آسون بگیرم.

نوشتن و مدیتیشن هم 2 ابزاریه که واقعاً خیلی خیلی خیلی زیاد به من کمک میکنه که باورهای خودم رو بشناسم چون خیلی از ماها فکر می‌کنیم که داریم روی باورهامون کار می‌کنیم و منتظر نتایج هستیم، بعد از یه مدتی که نتایج دلخواهمون نمیاد به‌جای اینکه به عملکرد خودمون شک کنیم به قانون شک می‌کنیم و دیگه به حرکت در مسیر درست ادامه نمیدیم اما اگر توجه داشته باشیم که باور درست حتماً باید احساس درست اون هم به شکل پایدار حتی در برخورد با موانع ایجاد کنه، در خیلی اوقات ما متوجه میشیم جاهایی که ما نتیجه نگرفتیم برخلاف تصورمون حسمون خوب نیست، مثلاً میگیم به فراوانی باور داریم اما به شدت حس کمبود هم داریم، به‌ویژه وقتی یه مسئله مالی برامون به‌وجود میاد.

من به‌شخصه به کمک نوشتن و مدیتیشن کردن خیلی خیلی خوب می‌تونم احساس واقعی خودم رو مشاهده کنم و به سمت دلخواهم تغییرش بدم. حتی به طور قاطع میتونم بگم من با اینکه در دوره‌های ثروت در مورد باور فراوانی کار کرده بودم اما تا قبل از فایل مراقبه فراوانی دوره هم‌جهت با جریان خداوند درک کامل و کابردی درخصوص این موضوع نداشتم و جای تعجبی نبود که اوضاع تغییر خاصی نکنه چون احساسه که مهمه و احساس از باور میاد.

فارغ از اینکه ما در چه شرایطی هستیم وقتی قلبمون آرومه یعنی داریم باورهای خوبی رو ایجاد می‌کنیم و نوشتن و مدیتیشن به من خیلی کمک میکنه که قلبم آروم بشه.

بازهم سپاس‌گزار خداوند هستم که من رو به سمت استادی هدایت کرد که به این دقت روی بهبود خودش و شاگردانش کار میکنه و از شخص استاد و تمامی عزیزان گروه تحیقیقاتی عباس‌منش هم نهایت تشکر و قدردانی رو دارم.

پیش به سوی پروژه جدید

برای خودم و همه عزیزانم در سایت بهترین لحظات و ناب‌ترین تجربیات رو آرزومندم