مصاحبه با استاد | فرهنگ ناب «لا اِکْراهَ فِی الدّین» - صفحه 29 (به ترتیب امتیاز)

به نام خداوندبخشنده ی مهربان

سلام به استادعزیزم وسلام به مریم بانوی مهربانم

وسلام به تک تک دوستانم

روز نوزدهم،روزشمارتوانایی تشخیص اصل از فرع!

یکی از بزرگترین شکرگزاریهای زندگیم بابت اینه که فهمیدم درک کردم ویقین دارم که هرکسی فقط وفقط خودش مسئول صد در صد زندگیش هست وخودش بافرکانسهای پی درپی(یعنی توجهاتش) شرایط واتفاقات رو به زندگیش دعوت میکنه.

از وقتی این قانون رو درک کردم خب به طبع بیشتر سعی می کنم که کنترل ذهن داشته باشم اونم نه از روی اجبار وسختی، بلکه فقط کافیه تمرکزم رو روی داشته هام بذارم، چیزیکه خیلی بهم تو کنترل ذهن کمک میکنه سپاسگزاری وقدر دانی هست…

مثلا دارم ظرف میشورم تنهام هستم ذهنم شروع میکنه به یادآوری خاطرات تلخ، یا اتفاق بدی که در گذشته تجربه کردم و یا هر نجوای بد دیگه ای،تا حس میکنم کنترل ذهنم از دستم خارج شده،آگاهانه شروع میکنم قدردانی وسپاسگزاری کردن از دست کشی که تو دستم هست ودارم باهاش ظرف میشورم، میگم خدایا شکرت که این دستکش‌های تولید میشن تا دستامون آسیب نبینن ، بعد میرم سراغ ظرف و ظروف و شیر آب و قابلمه ها و غذاهایی که خوردیم و کل آشپزخونه وخونه و…..انقد همینطور ادامه میدم که انقدر حسم خوب میشه که می بینم مثلا یک ساعته دارم بابت داشته هام سپاسگزاری میکنم…در هر شرایطی وهر مکانی و در برابر هر کسی که کنترل ذهنم از دستم خارج بشه سریع از این راهکار استفاده می کنم و حالم سریع عالی میشه…

اینارو گفتم که بگم ، استاد جانم حق کاملا باشماست، ما مسئول زندگی کسی نیستیم ما اومدیم به این جهان که خودمون رو تجربه کنیم تا به شناخت خودمون و خداوند برسیم، حالا تو این مسیر افرادی مثل همسر وفرزندان وپدر مادرو خواهر وبرادر ودوست و….کنار ماهستیم واین باعث نمیشه که من به سمت اهدافم قدم برندارم و تجربه نکنم از ترس اینکه نکنه تجربه های من به اطرافیانم یا عزیزانم آسیب بزنه،چون اینو میدونم که همونطور که من با تجربه های خودم والگو گرفتن از دیگران و درس گرفتن از تجربه هاشون دارم زندگی می کنم ورشد میکنم، نزدیکان من هم در کنار من رشد می کنند.

اگه قرار بر این باشه که من بترسم وشروع نکنم هیچوقت نمی تونم پیشرفتی هم داشته باشم، کافیه شروع کنم اقدام کنم توکل کنم ایمان وامید داشته باشم و هوشیارانه هدایت‌هارو ببینم و در مسیرش قرار بگیرم تا با تضادی کمتری مواجه بشم.

چه بسا هممون تجربش رو داشتیم که تجربه هایی که برای ما خیلی سخت و شاید دردناک هم بودند که در بچگی تجربه کردیم یا تو نوجوانی به واسطه شکست‌های عاطفی ومالی و اعتباری و….که از سمت خانوادمون بوده، اما از ما انسان قدرتمندتری ساخته…

من از وقتی دارم با آموزه های شما زندگی می کنم اتفاقا از اون آدم کله خراب وغد و ریسک پذیر بی فکرتبدیل شدم به کسیکه میره تو دل ترسهاش باعقل واندیشه و هوشیاری توکل بر الله مهربان ، با انجام سهم ونقشی که بازم از هدایت خداوند به انجام میرسونم و با صبر وامید وانگیزه، ودر اکثر موارد با نتایج مثبت روبرو میشم.

و اتفاقا الان برای پسرم الگو شدم که همیشه بهم میگه مامان شما خیلی شجاع هستی قوی هستی اگه هدفی داشته باشی تا آخرش میری، خیلی فعال هستی من میخوام مثل تو باشم….

من مطمئنم که اگه آدم دو سال قبل بودم نه نویسندگیمو ادامه میدادم، نه کتاب چاپ میکردم نه میرفتم سراغ شغل مورد علاقم وازش پول می‌ساختم و نه آنقدر شاد و اکتیو و در آرامش نبودم.

چون وقتی جهان آدمو میخونه برای اینکه بلندتره و بره سراغ اهدافش واون حس وانگیزه که میاد سراغ آدم ، اگه نره دنبالش، اگه بترسه، کم کم افسرده وبی ذوق میشه، کم کم همه چیز براش عادی میشه، کم کم میشه یه آدمیه مدام داره بهونه میاره وگله وشکایت میکنه و هیچ کار مفیدی انجام نمیده و مثل مردابی میشه که گندیده و به باتلاق تبدیل شده …

دیگه واقعا اگه سر سوزن هرکسی با آموزه های شما آشناشده باشه اینو باید بدونه که مسیر موفقییت از مسیر بهانه ها نمیگذره!!!

هیچ بهانه وتوجیهی برای درجا زدن، به اهداف نرسیدن، به دنبال خواسته وآرزوها نرفتن، توی مکتب شما وبرای شاگردان شما پذیرفته نیست…

اصل یعنی من باید هر روز کار مفیدی انجام بدم که منو به سمت بهتر شدن سوق بده، وفردا فرد موثرتر ومفیدتری از امروز، برای خودم وعزیزانم وجامعه ام و برای جهانم باشم.

استادقشنگم اینهمه شوق زندگی در من، از عشقی هست که شما توی تک تک فایلهای زندگی سازتون به من دادید..

دوستتون دارم