live | معجزه تمرکز 100 درصد بر هدف - صفحه 17 (به ترتیب امتیاز)

درود بر استاد بزرگوارم جناب عباس‌منش گرامی و بانو شایسته‌ی عزیز و یکایک شما هم‌فرکانسی‌های گلم

فکر کنیم که هزار سال پیش از این ما را فریز کردن باشند و الان دوباره به دنیا آمده باشیم. ولی تی چشم‌مان باز می‌شود، احتمالا فکر می‌کنیم که یک سری موجودات فضایی و عجیب دور و برمان هستند و یا این‌که شیاطین بر دنیا حاکم شده‌اند. چرا؟ چون، چیزهایی می‌بینیم که هزار سال پیش، حتا فکر کردن به آن‌ها هم کفر به حساب می‌آمد. مردم آن دوران حتا دوچرخه ندیده بودند، چه رسد به اتومبیل‌های پیشرفته‌ی امروزی، موبایل، ماهواره، تلویزیون، رادیو، لامپ‌های برق، جاده‌ها و خیابان‌های امروزی، تکنولوژی آی‌آر، هوش مصنوعی و …

احتمالا یا دوباره سکته می‌کردیم و می‌مردیم و یا این‌که به کوه و جنگل قرار می‌کردیم و مانند حیوانات زندگی می‌کردیم. زیرا که دیدن این همه عجایب برای ما ناممکن و باورناپذیر می‌نمود! این‌که وقتی با مسائلی و خواسته‌هایی که تاکنون به آن‌ها فکر هم نمی‌کردیم به‌عنوان ممکن‌ها برخورد می‌کنیم، جا می‌خوریم و متوقف می‌شویم و در برابر آن‌ها ایستادگی می‌کنیم و آن‌ها را غیر ممکن می‌دانیم و به جای اعتماد به خالق یگانه‌ی جهانیان، به ذهن محدودمان اعتماد می‌کنیم و از ترس به گوشه‌ای می‌خزیم و نمی‌خواهیم باور کنیم که هر چیزی در این جهان امکان، ممکن است، یک امر طبیعی است. اتفاقاً، فکر کردن به ناممکن‌ها و اعتماد کردن به آن‌ها و شدنی بودن آن‌ها، یک امر غیرطبیعی و نادر است که کار هر کسی نیست! و این است که تعداد کسانی که جهان را دگرگون می‌سازند، بسیار کم است! این است که تعداد سید حسین عباس‌منش‌ها و ایلان ماسک‌ها، آرنولد شوراتزنگرها، اینشتاین‌ها و … کم است ولی، همین تعداد معدود هستد که جهان را دگرگون می‌کنند و زمانی که این‌گونه شد، همه در مورد آن سخن می‌گویند و کارشناس آن اموری می‌شوند که روزی آن‌را ناممکن می‌دانستند!

حکایت باور به نا دیده‌هاست! حکایت پیش کشیدن مسئله‌ی خدای نادیدنی برای مشرکینی است که عمری بت‌ها را به جای خدای یگانه‌ی نادیدنی پرستیده‌اند. برای همین است که شرک حتا در دل مومنین هم هست( همان که پیامبر اسلام گفت: شرک در دل مومن، چونان حرکت موری بر روی سنگ سیاه در دل تاریکی شب است). این است که سخن گفتن از ناممکن بودن کارهای بزرگ، برای همه شیرین‌تر از ممکن بودن آن‌هاست! من هم از این قاعده مستثنی نیستم. ولی حال که این را می‌بینم که همین موبایلی که دارم با آن و با یک اپلیکیشن ساده برای شما متنی را می‌نویسم، روزی حتا در رویاهای من هم نبود، باید ایمان بیاورم که هیچ ناممکنی در جهان نیست! به هرچیزی که در ذهن‌مان بپروریم، ممکن می‌شود!

یادم میاد، زمانی که دانشجوی کارشناسی شیمی بودم و ما را برای دیدار از مرکز کامپیوتر دانشگاه برده بودند. مسئول محترم مرکز یک آقای مهندس بسیار ماهری بودند که داشتند هارد دیسک‌هایی را از درون مخزن آن‌ها بیرون می‌آوردند که به شکل هشت‌تایی در یک محفظه قرار داشتند. هر یک از مجموعه‌های هشت‌تایی به اندازه‌ی یک چمدان کوچک بودند و حافظه‌ی آن‌ها، تنها یک گیگ بود. تردید ندارم که اگر آن جناب مهندس به کما رفته بودند و امروز پس از تقریبا چهل سال از کما بیرون می‌آمده بودند، دیدن چنین پیشرفت‌هایی برایشان باور نکردنی بود! ولی، گذشت زمان نشان داد که همه‌ی آن ناممکن‌ها، ممکن بوده است. الان هم همین است. وقتی به داشتن چیزی که تاکنون یک صدم آن‌را هم نداشتم فکر می‌کنم، طبیعی است که آن‌را ناممکن می‌دانم. این نه به این دلیل است که آن چیز اصولاً ناممکن باشد، بلکه به این دلیل است که ظرف ذهنی من برای پذیرش آن کوچک است و من باید روی خود کار کنم و به جای درگیر کردن خودم با آن چیزی که اینک برای من بزرگ و ناممکن می‌نماید، اهدافم را خرد کنم و چون به‌دست آوردن اهدافی که برای من منطقی هستند ممکن می‌نماید، پس در برابر آن مقاومتی ندارم و آن‌را ممکن دانسته و با تمام وجود برای آن می‌کوشم.

بگذارید از خودم بگویم. من حتا برای اهداف کوچکی که آن‌ها را بارها به‌دست آورده‌ام هم ترس دارم. فکر می‌کنم که دلیل این مسئله این باشد که، نباید به راه و شیوه‌ی امکان‌پذیر شدن آن فکر کنم و آن‌را به خدای یگانه و تنها فرمانروای جهانیان واگذاری و به او اعتماد کنم که مرا به این دنیا آورده تا خواسته‌هایم را برآورده سازد و این کار را با دستان خودم و انسان‌های دیگر و دیگر عوامل( کائنات) بگذارم! تنها مسئله، مسئله‌ی اعتماد به خداست! همان خدایی که پیش از به دنیا آمدن من، شیر را در سینه‌های مادرم( خدای رحمتش کند) گذاشته بود. جالبه، من بچه‌ی کوچک خانواده و به قولی، ته تغاری بودم و خواهر بزرگ من که از دنیا رفته‌اند هم دو ماه پس از مادرم با دار شده بودند. مادر من شیر کافی برای خوراک من نداشتند ولی، خدای رحمان چنان در سینه‌های خواهر من شیر گذاشته بودند که برای من هم شیر کافی داشتند. خدایا پروردگارا وقتی به این مسئله فکر می‌کنم از این‌که خواسته‌هایم را ناممکن بدانم از خودم خجالت می‌کشم و به خودم می‌گویم که نگاه کن، این خدا همان خدایی است که آن چنان غذای تو را پیش از دنیا آمدنت فراهم کرده بود. پس، حق نداری که هیچ خواسته‌ات را ناممکن بدانی. بیا به جای این‌که به لطف و قدرت بی‌نهایت رب العالمین تردید کنی، اداقت را مطابق با اندازه‌ی ظرف ذهنی خودت خرد کن و هر بار یک بخش را پیگیری کن تا این که با برآورده شدن آن بخش، راه کم‌کم تو گفته شود. البته که مهم‌تر از این خرد کردن اهداف، احساس خود ارزشمندی است که آیا من آن اندازه در نزد خداوند یگانه ارج و قرب دارم که خواسته‌ای داشته باشم؟ آن‌گاه که به پاسخ مثبت این پرسش ایمان داشته باشم، می‌توانم اهدافم را خرد کرده، بر آن متمرکز شوم و طعم پیروزی‌های پیوسته را بچشم.

با پوزش از شما، چون موبایلم شارژش کمه، باقی را چند دقیقه دیگر می‌نویسم!

ارادتمند شما