سریال زندگی در بهشت | قسمت 100 - صفحه 45

سلام به همه هم سفرهای گل

امروز خدا رو شکر روز سی و ششم سفرم رو میگذرونم بدون وقفه

استاد شما خیلی حرفهاتون درست و منتطقیه

اکثر تاجرهای تهرانی مربوط به شغل من که تو تهران برای کل ایران جنس میفرستند بچه شهرستانی بودند تازه نه بچه شهرستان بلکه دهاتهای شهرستان اراک / ساوه / اصفهان و الان شدن تاجر و صادر کننده محصول به کشورهای همسایه.

یکیشون که اون اول شروع کسب و کارم سال ۸۲ که برای اولین بار رفتم ازش جنس خرید کنم قشنگ یادمه معلوم بود تازه از خرده فروشی شروع کرده به عمده فروشی تو مغازش جنسی نداشت خودش تنهایی میومد جنسها رو بار میکرد تو ماشین

الان ماشاالله دست به سیاه و سفید نمیزنه همیشه کشورها رو میگرده برای تفریح و پیدا کردن بازارهای جدید

من خودم روند این آقا رو کاملا به چشم دیدم

یا یکی از کارخونه دارهای صنف ما (کلا ۷_۸) کارخونه تو ایران هست مربوط به کار ما الان به رحمت خدا رفته من این بنده خدا رو ندیدم راننده هاش میگفتن اولش با دوچرخه میرفتم وسایلش پشت دوچرخه میرفتم به صورت سیار تو اصفهان کار می‌کرده الان یک کارخونه ازش به جا مونده که همه برای گرفتن نمایندگی ازش سر و دست میشکنند آنقدر که کیفیت داره و متقاضی زیاده

راننده هاش میگفتن شعارش این بوده که من در این کارخونه را باز کردم که یاکریم ها و کفتر چایی ها هم ازش روزیشون دربیاد

استاد من خودم از اون کسانی هستم که امید دارم ولی چون راهی به ذهنم نمی‌رسه که چجوری می‌خوام برسم گاهی ناامید میشم

درحالی که اصلا به ذهنم هم نمی‌رسید چطور از مستأجری بیام بیرون ولی خدا رو شکر صاحب مغازه شدم

گاهی افکارم برام جهنم درست میکنند درحالی که زندگیم خیلی چیزایی دارم که دیگران ارزوشو دارن

♦️اگر در مدار درست باشم (حس و حال خوب / آرامش / امید به مدیریت خدا ) اونوقت به مداری هدایت میشم که همه چیز خوبه و به راحتی دریافتشون میکنم به طوری که به خودم میام میبینم نفهمیدم چیزایی که آرزو شو داشتم چجوری اومد تو زندگیم و برام عادی شد