توجه به داشته ها، راهِ رسیدن به خواسته ها - صفحه 27 (به ترتیب امتیاز)

در گروه های استاد شب خیز و همزمان استاد عطار روشن و در محضر استاد عباس منش بودن به شدت حالم را دگرگون کرد و من پله های ترقی را یکی یکی اما به سرعت طی میکردم. همه چیز عالی و در تکامل با یکدیگر بودند . چند دفعه در سایت استاد عباس منش برنده شدم که همه ، نشانه هایی بودند که می‌خواستند خبر از رشدم بدهند.

بسته ی عشق و مودت و فایلهایی از قانون آفرینش استاد را نیز دریافت کردم و چون در حال کار بر روی بسته ی تناسب اندام بودم و در کنارش بسته ی راز ثروت الهی را نیز کار می کردم،توانستم فقط دو تا از فایلهای اول بسته ی عشق و مودت را بنویسم و بعد تصمیم گرفتم که تمرکزی کار کنم و تا بسته های قبلی را تمام نکردم به سراغ این بسته نروم.

دقیقاً در همین زمان بود که روابطم با همسرم تیره و تار شد . بهتر است بگویم ، یخ زد. روزها و شبها می گذشت و ما هیچ حرفی برای گفتن با یکدیگر نداشتیم و روز به روز سردتر و سردتر می شدیم. بدون هیچ دلیلی از بودن با یکدیگر لذت نمیبردیم . با خودم میگفتم ، خدایا ! چرا حالا که همه چیز دارد به خوبی پیش میرود و دارم تو را به وضوح میبینم این طور شده است؟

دیگر بچه هایم نیز، کاملا متوجه این موضوع شده بودند و سردی و بی تفاوتی رفتار ما ، آنها را هم اذیت می‌کرد و کسل و غمگین شان کرده بود.

می دانستم که نباید غمگین باشم. می دانستم که باید امورم را به خدا بسپارم و سعی کنم حالم را خوب نگه دارم ، اما چطور می توانستم ؟ تصمیم گرفتم که بنشینم و دوره ی عشق و مودت را ببینم و منتظر فرصتی برای نوشتن مطالب نباشم. هر شب، لب تاپ را برمی‌داشتم و تا نیمه های شب می نشستم و بجای اینکه زانوی غم بغل بگیرم و از بی اعتنایی همسرم ناراحت و غمگین شوم ، فایل‌ها را نگاه می‌کردم و وقتی این کار را می‌کردم کلاً از این دنیا جدا می‌شدم. و در تمام مدت سعی می کردم که طبق گفته های همان فایل ها عمل کنم و روابط خود را با همسرم به زیباترین شکل تصور کنم و حتی آنقدر به خودم جرات دادم که در تصوراتم همسرم را بدون چهره تجسم می کردم و با خودم می‌گفتم که یک همسر خیالی در نظر می گیرم ، چون وقتی میخواستم با همین همسر، این تجسم را داشته باشم ، همه چیز بهم می‌ریخت و نمی‌توانستم خوشحال باشم و این را به خدا سپرده بودم و می گفتم که من نمی‌دانم این چهره ، متعلق به چه کسیست و نمی‌دانم که آیا این همسر، همین همسراست یا فرد دیگری که هم فرکانسم است ؟! اما زیاد نمی خواستم به این قضیه فکر کنم ، چون هر دفعه که فکر می‌کردم و ناخودآگاه با وضعیت موجودم مقایسه می کردم حالم خراب می شد و می دانستم که این یعنی به شدت به او وابسته شده ام و می دانستم که اگر خدا را می خواهم باید ثابت کنم که به هیچ کسی جز وابسته نیستم . بنابراین در تمام مدتی که دوره را می گذراندم به خودم و به خدا قول دادم که تسلیم محض باشم و باز هم به او اعتماد کنم و سعی کردم غم و غصه را به خود راه ندهم و با خودم وخدا رابطه ای عاشقانه و شاد ترتیب دادم و از تک تک لحظه ها لذت می‌بردم.

به طور کامل رابطه ی عاطفی من و همسرم گسست. در ظاهر در یک خانه بودیم اما در باطن ، به اندازه یک قرن فاصله گرفتیم.

طوری که یک روز به خدا گفتم که خدایا ، خودت بگو چه کنم ؟ فرزندانم را چه کنم ؟ من به تو تسلیمم و امورم را به تو میسپارم و قلبا منتظر پیام خدا بودم. در اتاقم دراز کشیدم و خسته از روزهای طولانی ای که هر روزش برایم درس جدیدی بود، ناگهان از تلویزیون که در حال پخش برنامه ی کودک بود و فرزندانم در حال تماشا بودند جملاتی شنیدم که من را منقلب کرد.سکوت عجیبی حکمفرما بود و فقط صدای شخصیت های کارتون را می‌شنیدم . می‌گفتند ، از جدایی می‌ترسی؟ این که ترس ندارد . در نهایت یکی از بچه‌ها با تو میماند و یکی با پدرش. انگار من را برق گرفته باشد به سرعت از جا پریدم و به سمت تلویزیون آمدم و دیدم کلا مسیر برنامه ی کارتون عوض شد و برنامه با شادی ادامه پیدا کرد و به اتمام رسید . بند دلم پاره شد و با خودم گفتم که خدا جون، داری با من چیکار می کنی؟ اما من قول داده بودم که تسلیم باشم و ناراحت نباشم.

طبق وعده ای که داده بودم سعی کردم بهم نریزم و باز هم گفتم که من به تو اعتماد دارم. همان روز همسرم به منزل آمد و گفت که باید به ماموریت 10 روزه برود و بلافاصله وسایلش را جمع کرد و صبح خیلی زود رفت . من مانده بودم و کلی افکار عجیب و غریب . سعی کردم که حال خوب را وارد زندگی خودم کنم و مدام با خودم تکرار می‌کردم که این فرشته ها (فرزندانم) خدایی دارند که بهتر از هرکسی مراقبشان است و مرتب داستان حضرت موسی به یادم می آمد.

دوباره روند تناسب اندامم را ادامه دادم و هر روز داشتم نتایج زیبا و خوشحال کننده ای را از این دوره کسب می کردم. یک روز که دراز کشیده بودم و داشتم فایل گوش می‌کردم و با حلقه ی انگشتری ام بازی می‌کردم با کمال تعجب دیدم که به راحتی از انگشتم بیرون ‌آمد. انگشتری که به خاطر چاق شدن به شدت به دستم فشار می‌آورد و چند بار تصمیم گرفته بودم که آن را ببرم و راحت شوم اما الان می‌دیدم که به راحتی از انگشتم خارج می شود خیلی خوشحال شدم.

از خوشحالی تصمیم گرفتند که دیگر انگشتر را بدست نکنم و از طرفی روابطم نیز از بین رفته بود و مصمم شدم که حتما این کار را انجام دهم و همان موقع به خداوند سفارش یک حلقه ی جدید را برای روابط جدیدم دادم وخوشحال بودم اما ، مانده بودم که چطور می توانم به همسرم این موضوع را بگویم حتی اگر قرار است روابطمان درست شود باید چه دلیلی برای تعویض حلقه های ازدواج بیاورم؟ اما دلم نمی خواست اصلا به این موضوع فکر کنم بنابراین رهایش کردم.

در تمام مدت سفر همسرم ارتباط تلفنی کمی با هم داشتیم ، انگار نه انگار که 14 سال با هم زندگی کرده بودیم و سکوتی عجیب بین ما حکمفرما شده بود ، سکوتی که هر دوی ما را می ترساند و هیچ کدام جرات حرف زدن نداشتیم . یک روز همسرم پیامکی برایم فرستاد که من دیگر خسته شدم ، بیا تمامش کنیم .حرف بزنیم .و این شروع پیامک‌های ما بود . تمام حرف‌هایی که در این 14 سال اذیتمان میکرد و تصور می‌کردیم که طرف مقابل خودش باید بفهمد مطرح کردیم . مسائلی که مطرح می‌شد برایمان خیلی سخت بود . مسائلی که اصلاً فکر نمی‌کردم ناراحت کننده باشد و برای ایشان هم همینطور بود. این را هم بگویم که ما در تمام مدت زندگی مشترکمان حتی در تاریک ترین روزهای روابطمان هیچ وقت به خودمان اجازه ندادیم از حرف های رکیک و الفاظ زشت استفاده کنیم و هیچ وقت هم در بین ناراحتی هایمان پای خانواده‌ها وسط کشیده نشده بود.و همیشه بحث روی خودمان بوده و مسئولیت تمام اشتباهاتمان را خودمان می پذیرفتیم.

کم کم وقتی حرف هایمان را زدیم دیدیم که ما نه تنها همدیگر را دوست داریم که عاشق یکدیگر هستیم و در طی این ده روز، ورق برگشت و حرفهای انتقادی جای خودش را به برنامه ریزی برای زندگی بهتر داد و از آن زمان تا کنون به فضل خداوند مهربان ، مرتبا عشقی را دریافت میکنیم که در زندگیمان بی سابقه است و شکر خدا ، هر روز هم دارد بهتر و بهتر می شود.

از ماجرای حلقه برایتان بگویم. یکی از روزهایی که همسرم در مأموریت بودند با تماس گرفتند و با ناراحتی گفتند چند روز پیش می خواستم وسیله ای را جابجا کنم دیدم که انگشتر به دستم فشار می‌آورد و انگشتم را میخواهد ببرد، آن را از دستم خارج کردم و در جیبم گذاشتم تا بعدا دستم کنم اما هرچقدر که میگردم پیدایش نمی کنم. تمام طلافروشی ها را رفتم و نتوانستم مشابه آن را پیدا کنم حتی عکسش را کشیدم که برایم بسازند اما گفتند که اینگونه نمی‌شود. من فقط سکوت کرده بودم و با خودم فکر می کردم هیچ وقت همسرم انگشتر شان را از دستشان خارج نمی کردند و درست ، زمانی که من این موضوع را از خدا خواسته بودم این کار انجام شد . خندیدم و گفتم که اشکالی ندارد ، خودت را ناراحت نکن. همسرم آنقدر که از واکنش من متعجب شده بود از گم شدن انگشتر تعجب نکرده بود و خودش پیشنهاد خرید یک حلقه ی جدید را داد و من ماندم و خندیدن به راه حل بی نظیر خدا . تا چند روز مرتب می خندیدم و با خود تکرار می کردم که خدا جون ، تو بی نظیری .سپاسگزارم سپاسگزارم سپاسگزارم.

صفحه ی چهارم