«موفقیت»‌، مسیر رسیدن به خواسته است‌ نه مقصدِ آن - صفحه 91

سلام اقا وحید ممنونم بابت کامنت فوق العاده شما. اینگار ارسال دیدگاه برای این قسمت بسته شده است. بخاطر همین من تصمیم گرفتم دیدگاهم را اینجا ارسال کنم.

سلام‌به شما استاد توحیدی و تغییر نگرش و خانوم‌شایسته عزیز

عجججب فایلیییی بود استاد. خداروشکرت که بهم یاداوری کرد که ازاده مسیر موفقیت فقط مقصد نبین الانم تو خیلی رشد و تکامل داشته ای و هر روزم نشونه هاشو در زندگیت میبینی. این حرف شما انگار یکی با بیل تو مغز منو زیر و رو میکرد انگار داشتین به من میگفتین که ازاده تویی که اینقدر رفتار ادمهای روابطت باهات عالی شده اینقدر داخل خونه جایگاهت بالا رفته بهت احترام میگذارند. حرفتو میگی برات ارزش قایلند. مگه یادت رفته از ده سالگی که مادرت فوت کرد چقدر ارام شده بودی حتی گاهی باخودت فکر میکردی که نکنه من صحبت کردن یادم برود. این تغییرات اگر تغییر باورها و تغییر ارتعاش من نیست که باعث حس بهتر من و عزت نفس در من میشود پس چیه. من فقط باید خودمو باخودم مقایسه کنم من نسبت به دیروزم پیشرفت کردم. نسبت به دیروزم برای حرف و نظرم ارزش بیشتری قائلم.

من الان اینقدر ازاد و رها شدی که دست از کنترل و قضاوت افراد برداشتم خدا رو محافظ عزیزانت میدونی و همه عزیزانت رو به خدا سپردی. دست از احساس گناه برای اونا برداشتم. من اینقدر قوی شدم که دارم برای مستقل شدن خودم گام برمیدارم. با اینکه شاید افرادی مخالف این مطلب باشند. اما من براساس علاقه خودم گام برمیدارم. حرف مردم در زندگی من تاثیری ندارد. اخه خدا اینقدر بزرگه که کنترل صد در صد زندگیمو به خودم داده ازاده ای که از ترس اینکه بقیه ناراحت نشدند خیلی ارتباطات قطع کرده بود الان طبق میل خودش برای استقلال داره گام برمیدارد. ازاده ای که دیگه به پدر و مادرش وابسته نیست و همه افراد دستی از دستان خدا میدونه که به کمکش میان. این تغیرات اگر پیشرفت نیست پس چیه. چرا ما خودمونو به یک هدف خاص گره میزنیم. موفقیت همون بهبود پله به پله هر روزه منه.

که من باید هر روز ببینمشون تاییدشون کنم تابه اون جایگاه هم برسم.

واقعا چقدر شخصیت من بهتر شده.

چقدر تعریف خدا تو ذهنم عوض شده چقدر صبورتر شدم چقدر باورهام بهتر شد. الان همه نعمت ها و همه انسانها دستی از دستان خدا میدونم. مالک هر چیز خدا میدونم که اونم میخواد بی حساب به من ببخشه. نگران بودن یا نبودن افراد، تایید یا عدم تایید اونا، و همراهی یا عدم همراهی افراد نیستم، چون میدونم که دستان خداوند که من به هدفم برسونند زیادند. میدونم من ممکنه با خانوادم همفرکانس نباشم باید باخودم باشم اما در درونم چیز دیگری تجربه کنم.

چقدر با بقیه با احترام و عشق بیشتر رفتار میکنم

چقدر جرات پیدا کردم که تو جمع راحت حرف بزنم چقدر جرات پیدا کردم با جنس مخالف حرف بزنم و ارنباط بگیرم چقدر خودمو بیشتر شناختم و بیشتر دوس دارم چقدر خودمو پیدا کرد. استاد در روابط دیکه معیارم برد خودم نبست من معیارمو حال خوب خودمه اگر این موفقیت نیست پس چیه

استاد به خدا همین احساس ارامش و یقین و همین وعده های احابت که خدا به ما میده برای حال خوبمون کافیه. ما در مسیر به صلح رسیدن باخودمان باشیم لاجرم همه چیز دریافت میکنیم.

اینکه در مسیر هستیم و با امید ادامه میدهیم همون نشاندهنده لذت ما از زندگیه.

استاد مرتب و هر روز اصل را به خودمان یادآوری میکنیم اصل همان توحید و یکتا پرستی است. توحید و هماهنگی با قوانین که برای ما کافیه.

اصل اینه که تمام اتفاقات زندگی ما حاصل باورها و فرکانس هامونه. هر شرایطی که تجربه میکنیم حاصل فرکانسها و ارتعاشاتمونه

استاد در واقع عملکرد ما حاصل باورهامونه به جای اینکه بخواهیم فقط یک سری اطلاعات فراوان گوش کنیم ما باید یاد بگیریم که بیشتر عملگرا باشیم.

یاد بگیریم

روی هیچ کس جز خدا حساب نکنیم.

ادمها و اشیا مارو از سفرمون دور نکنند کاملا ازاد و رها باشیم.

توجه طول روزمون به خواسته هامون باشه. درموردش باخودمون و افرادی که مقاومتی ایحاد نمیکنند حرف بزنیم. ادمهایی که حتی یکی از خواسته های مارو هم دارند تحسین کنیم. اینا نشون میدند که خواسته ما هست و وجود دارد.

یادمون باشه که اعتبار هر انچه داریم به خدا بدیم. حتی همین کامنتی که من الان مینویسم اعتبارش با خداست.

یاد بگیریم به یک اگاهی و یک باور اینقدر توجه کنیم که کامل یادش بگیریم. تا اینکه بخواهیم مرتب ذهن خودمان پر اگاهی هایی کنیم که درش عملی هم نبست.