زیبایی ها را ببینیم - صفحه 166

سلام.

خیلی از خداوند عزیزم، جانِ دلم، ممنونم که هدایتم میکنه به بهبودهام.

به قدم بعدی که باید بردارم.

به اینکه هر لحظه چه کاری باید انجام بدم.

– اینکه کامنت بنویسم.

– اینکه پاسخ بنویسم برای دوستانی که بهم محبت دارن و منم همینطور.

– نوشتن ایمیل و ارسالش در لحظه برای دوستان عزیزم.

– نوشتن پیام یا ارسال پیامک قلب برای عزیزانم در لحظه.

و …

همون موقع یا بعدش از دیگران عشق دریافت میکنم و مطمئن میشم اون هدایت کاملا به موقع بوده از طریق خداوند.

اولین نکته ی مثبتش هم همون حسِ خوب خودمه موقعِ انتقال یه حس خوب یا عشق، به دیگران.

من قسمتِ خودمو انجام میدم، خدا هم قسمت خودشو انجام میده.

یه عالمه رزق و برکت رو از طریقِ اجرایِ همین هدایت ها، وارد زندگیم میکنه.

الهی شکر.

چند وقت پیش یکی از دوستانم ازم سوالی پرسیده بود که اون موقع پاسخ مناسبی نداشتم براش.

صبر کردم.

در بهترین زمان، خدا خودش هدایتم کرد که براش پاسخ بنویسم با ارامش و حس خوب.

این بهبوده برای من.

قبلا شتاب داشتم برای پاسخ دادن.

و الان که به عملکردم نگاه میکنم، میبینم بهبود دارم تو این قسمت هم.

اینم یه نتیجه ی دیگه.

آفرین سمانه خانومِ عزیزِ من.

آفرین سمانِ جانِ دلم.

آفرین عزیز جانِ من.

وقتی به عزت نفس، فکر میکنم، ذهنم منو میبره سراغِ تمرین اگهی بازرگانی…

هنوز برام سخته…

اشکال نداره، به لطف خدا اماده میشم، انجامش میدم…

مثل تمامِ تمرین های عزت نفسی که خدا هدایتم میکنه برای انجامشون و منم چشم میگم اقدام میکنم.

سمانه جان

به وقتش

یادت باشه

همه چیز تکامل داره.

عجله، حست رو بد میکنه.

تو رو از خودت، ناامید و مایوس میکنه.

تو رو وارد مقایسه و قضاوت میکنه.

تو داری جلو میای.

تو داری با پویایی هر روز روی بهبودت کار میکنی.

خدا هم که همراه و هدایتگرته.

دیگه چی بهتر از این.

پس فقط مسیر رو جلو ببر و لذت ببر از تغییرات و بهبودهات.

گاهی بهبودها انقدر ریز و نرم وارد زندگیم میشن، که متوجهشون نمیشم.

برام عادی میشن، فکر میکنم همیشه همینطوری بوده، یعنی نه اینکه بخوام ناسپاس باشم، نه.

درک و حسشون نمیکنم چون خیلی مورچه ای و ریز ریز ولی مستمر، وارد زندگیم شدن که باهاشون روز به روز جلو اومدم و متوجه نشدم.

برای همه ی بهبودهای اشکار و پنهانم ممنونم از خدایِ عزیزم و بعد سمانه جانِ دلم.

این روزها کاملا بوی بهبودِ عزت نفسم به مشامم میخوره.

بهتر از قبلم شدم.

مخصوصا اقدام کردنم خیلی فرق کرده.

چون از خدا خواستم و میخوام که بهبودمو روزانه بهم بگه تا انجام بدم، خدا هم لطف میکنه بهبود رو میذاره جلوی راهم…

منم به لطف خودش برمیدارمش، میذارم رو چشم هام و میگم چشم…

قشنگیش اینه من تکامل رو بلد نیستم، خدا خیلی خوب بلده.

مثال هایی برای تمرینِ بهبود شخصیتی میذاره سر راهم که با توانِ اون لحظه ام سازگاره، و فقط چشم میگم و انجامش میدم.

گاردی وجود نداره.

ترس و اضطراب به سمتم نمیاد، یا اگه میاد کنترل شده است، میتونم مدیریتش کنم.

آمادگیِ ذهنی، خیلی کمک میکنه به ادامه دادنِ مسیر.

و هدایت های تکاملی و تدریجی، دقیقا اون ارفاقی هست که خدا بهم میکنه برای آمادگیِ بهتر ذهنم برای بهبود خودم.

خوشحالم و سپاس گزار که ذهنم ساکت تر شده، تا بتونم هدایت ها رو بشنوم.

خوشحالم و سپاس گزار که کنترل ذهنم بهتر از قبل شده.

الحمدالله.

فَاللَّهُ خَیْرٌ حَافِظًا وَهُوَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِینَ

الهی شکرت

سلام.

الان یادِ یه رزقِ زیبا افتادم خونه ی مامانم …

تو گفتگو با خواهر نازنینم، یه یاداوریِ ناب داشتم از زبانِ خواهرم.

اینکه من، یه کاری رو با قلبم، با عشق، با نیتِ خالص، انجام میدم برای یه عزیزی.

من سمت خودمو انجام میدم و تمام.

دیگه کاری ندارم به پاسخِ فرد.

به اینکه اونم جلو میاد یا نه.

به اینکه تشکر میکنه یا نه.

هیچی، هیچی.

اون کار توسط من، با عشق انجام شده و تمام.

بقیه نداره.

اگه داشت که خیلی هم عالی خوشحال میشم.

اگه نداشت هم فرقی نداره، من همچنان خوشحالم.

چون کارِ درست به نظر خودم رو انجام دادم.

اگه هم فرکانس باشیم، که در لحظه انرژی مضاعف میشه و برمیگرده سمتِ خودم.

اگه نباشیم هم فرقی نمیکنه، من در جهتِ بهبود و تعالیِ روحم قدم برداشتم.

نکته همینه.

اصل همینه.

اینجا همون جاییه که استاد میگن، وقتی کار خوبی انجام میدین، فراموشش کنین.

رزق ها سرشارن.

رزق برای من معنی و هویتشو گسترش داده.

برای من.

یعنی اینکه قبلا این رزق، این اگاهی رو نداشتم، و الان تازه به دستش اوردم از فضلِ خدا، از تغییرِ فرکانس هام، از تغییر مدارم.

همه ی رزق ها، همیشه هستن مثل خورشید.

این منم که کم کم چشمم به وجودشون باز میشه.

خدایا ممنونتم که چشمِ قلبم کم کم داره باز و بازتر میشه.

ممنونتم که درکم نسبت به جهانِ فراوانی، رفته رفته باز و بازتر میشه.

من همونی هستم که تا چند سال پیش متوجه نبودم حتی کلمه ای به اسم فراوانی وجود و مفهوم داره.

بعدش که شنیدم گارد داشتم بهش که نه بابا، من ندارم که!

بعد رفته رفته. ریز ریز، نرم نرمک، تو مسیر جلو اومدم و درکم بهتر شد.

الانم جای کار زیاد دارم برای درک بهترِ فراوانی.

اما خوشحالم از بهبودم.

اینکه از زیر خطِ صفر اومدم بالاتر و صفر رو الحمدالله رد کردم.

به قولِ استاد (که سعیده جان چند روز پیش نقل قول کرد از استاد جان- کیف میکنم تو گفتگو با بچه های سایت دایم اگاهای های فایلهای استاد رو با هم مرور میکنیم)، ثروت فقط پول نیست.

ثروت، زمان هست، سلامتی هست، آسان شدن بر آسانی هاست.

اینکه دسترسیِ من به پزشکِ متخصصِ اطفال، بسیار آسانه، یعنی اینکه کاملا نزدیک خونه مونه، این ثروته.

پیاده هم میشه رفت.

اینکه پزشک متخصصِ فوق العاده ای رو خدا گذاشته سر راهمون، برای چکاب های منظم حافظ، این ثروته.

اینکه اقای دکتر فرهادی، بسیار خوش اخلاق و ماهره، ثروته.

اینکه منشیِ مطب دکتر، خانم زارع، فوق العاده است، انسان شریفیه، ثروته.

تازه بهتر دارم درک میکنم، ثروت شاخ و دم نداره.

ثروت دور و سخت و عجیب نیست.

ثروت همین الان تو دستمه، تو مشتمه، تو خونه ام هست، کنارمه، دارمش…

خدایا شکرت که خودت به یادم میاری تا بنویسم، تا ایمان و باور و توکلم عمیق تر شه.

سپاس گزارتم جانِ دلم.

فَاللَّهُ خَیْرٌ حَافِظًا وَهُوَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِینَ

الهی شکرت