تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۳

بسم الله الرحمن الرحیم

سلام و ارادت

الهی شکر برای یک روز دیگر آگاهی

در مورد دخترم ترانه میخوام بنویسم.

ترانه جان الان 6 سالشه و کلاس اوله. زمانی که 3 سالش بود دوره معروف لجبازی 3 سالگی رو بصورت خیلی شدید گذروند و اون اوایل من هنوز قبول نکرده بودم که من باید منعطفتر بشم.

نمی دونستم که این یک دوره چندماهه گذراست و فقط با نرمخویی و بازی و پذیرش خواسته های بچه تعدیل میشه و این لجبازیها در واقع دلرن سنگ بنای اعتمادبنفس و عزت نفس بچه رو تشکیل میدن.

دو سه ماه اول مقاومت می کردم و انتظار داشتم همچنان لباسهایی که من انتخاب می کنم رو بپوشه، زمانی که من میگم بخوابه، غذایی که من میدم به اندازه ای که من میگم بخوره و و و …

ولی نتیجه فقط بدتر و بدتر شدن اوضاع بود و ناآرومی بچه.

شبها از توی خواب جیغ میزد و با گریه بیدار میشد چون روحش در طول روز در عذاب بود.

من اون ماه ها دوره 12 قدم رو کار می کردم و به مرور خودم به آرامش بیشتری دست پیدا کردم.

یه روز از یک روانشناس در اینستاگرام شنیدم که لجبازی=لج+بازی. و اینکه این لجبازیها پایه و شالوده عزت نفس و اعتمادبنفس بچه هستند که اگر سرکوب بشن بچه بعدها در بزرگسالی دیگه قدرت «نه کفتن» رو نخواهد داشت.

دقت کنید وقتی من عاجزانه تسلیم شدم، آرامش درونی پیدا کردن و از خداوند کمک خواستم هدایت ها و جوابها از راه رسید.

یک هدایت دیگه این بود که ترانه رو بخاطر سرماخوردگی برده بودم مطب یک دکتر عمومی که اتفاقا متخصص طب سنتی هم بود. ایشون تا ترانه رو دید گفت بچه ات بچه شادی نیست و اعتماد بنفس نداره چون تو خودت بغض فروخورده داری. خودت رو شاد کن بچه خودبخود درست میشه.

دقیقا درست می‌گفت، من عصبی بودم ولی پرخاشگر نبودم، من آرامش درونی نداشتم و این در بچه بروز پیدا کرده بود. من با خودسازی و خداشناسی به آرامش نسبی رسیدم و به تبع من بچه ام هم آروم شد.

من دیگه گاردم رو باز کردم، عقب کشیدم و سعی کردم جبران کنم.

یادمه توی هوای گرم تابستون 1401 با لباس خونگی پاییزه ای که ترانه دوستش داشت با مترو بردمش رفتیم کلاس ماساژ. عرق می ریخت ولی لباسشو دوست داشت. و من دیگه برام مهم نبود دیگران چه فکری در موردم می کنند.

یک دست لباس داشت که خیلی دوستش داشت و غیر از اون چیزی نمی‌پوشید. من دائم می شستم سریع خشکش می‌کردم و تنش می‌کردم. گفتم به جهنم بذار مردم فکر کنن ترانه فقط همین یک لباس رو داره، اونها چه می‌دونن جریان چیه. مگه من قراره همه رو راضی نگه دارم. مگه من برای اونها زندگی کنم که به بچه ام فشار بیارم و ناراحتش کنم تا مردم به به و چه چه کنن؟

من نشانه ها رو می‌دیدم، اذیت شدن بچه ام رو می دیدم اما دو ماه هیچ تغییری در روند رفتاریم نداده بودم و بچه ام اذیت میشد.

ولی وقتی سیلی ها رو خوردم دیگه تغییر موضع دادم و مسئله بعد از سه چهار ماه حل شد. خیلی زودتر از اونی که فکرش رو می کردم.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

حالا بریم سراغ حالتی که زود متوجه نشانه ها شدم و جلوی بد شدن اوضاع رو گرفتم.

وقتی دو سال پیش که ترانه 4 سالش بود گذاشتمش مهد، همون روزهای اول دیدم غصه میخوره و با نارضایتی میره.

دلیلش رو نمی گفت ولی بغض میکرد و دلش نمی‌خواست بره. سریع از مربی و مدیرش پیگیری کردم و دیدم بله هنوز ترانه کلی ترسها و عدم اعتمادبنفس کافی داره که باید با کمک و مداخله روانشناس حل بشن. منو معرفی کردن به یک مرکز گفتاردرمانی و من بدون هیچ مقاومتی پذیرفتم.

چندین ماه بردمش گفتاردرمانی و در طی اون مدت با هر ترفندی که به ذهنم می‌رسید راضیش می‌کردم بره مهدکودک تا از محیط امن خونه دربیاد و ترسهاش کم کم بریزه.

بچه ای که از دو سالگی غذا خوردن و دستشویی رفتن و خوابیدنش مستقل بود در اون برهه از تنها دستشویی رفتن می‌ترسید، من ماه ها و ماه ها همراهش می رفتم دستشویی. از تنها خوابیدن می‌ترسید من هرشب می‌آوردم کنار خودم تو تختم بغلش می‌کردم و با بازی و خنده می‌خوابوندمش، خلاصه تلاشمو کردم تا بالاخره یکی یکی ترسهاش از بین رفتن و اعتماد بنفسش ذره ذره بالا رفت.

پیش دبستانیش بهتر از مهدش بود و دیگه خبری از گریه های هر روزش نبود.

به لطف خداوند بچه ای که در یک برهه کارش به جایی رسیده بود که توی پارک نزدیک بچه ها نمی‌رفت و با هیچکس ارتباط نمی‌گرفت، رسید به اونجا که هر روز توی پارک دوست جدید پیدا می‌کرد و کاملا بچه نرمال و شادی شد.

انقدر خیالم ازش راحت شد که مدرسه دولتی ثبت نامش کردم و به لطف خداوند با رضایت و شادی و خنده هر روز از مدرسه برمیگرده و از شیطنتهاش و اتفاقات خوبش برام تعریف میکنه.

(یه روز اومده میگه مامان امروز با دوستم شیطونی کردیم رفتیم سیفون همه دستشویی ها رو کشیدیم کلی خندیدیم!!! من هم کلی ذوق کردم و خندیدم)

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

حالا تغییری رو بگم که قبل از اینکه اوضاع بخواد خراب بشه بهش فکر کردم.

قبل از اینکه ترانه نسبت به تکلیف نوشتن ضعف نشون بده و بخواد ازش در بره، یک قانون براش وضع کردم و گفتم شما موظفی ساعت 4 بعدازظهر شروع کنی به تکلیف انجام دادن و نباید بیشتر از یک ساعت هم طول بکشه.

چون اگر به میل خودش باشه حاضره تمام روز کارتون ببینه و بازی کنه. ولی دیگه بچه ام مفهوم ساعت 4 رو یاد گرفته و بدون مقاومت می‌پذیره. تو ذهنش انگار حک شده که راه دررویی نیست و این یک روتین واجبه.

چون جایی خونده بودم که ذهن انسان عاشق برنامه داشتنه، عاشق اینه که یک خط سیر مشخص داشته باشه و طبق اون عمل کنه،

حالا بچه ای که تا بحال تکلیف انجام نداده و موظف نبوده قطعا اوایلش مقاومت میکنه.

من از همون اول با نظم و اقتدار براش برنامه ریختم و برای اینکه خشک و بی روح نباشه هر لوحه یا درسی رو براش تبدیل می‌کنم به قصه یا یک جور نقاشی یا بازی.

اون هم که عاشق قصه است، پس من قصه میگم و اون قشنگ می شینه می نویسه. نه جنگی و نه بحثی، خیلی شیک و مجلسی!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

همه این توضیحات رو دادم، بعد با خودم فکر کردم تغییر چطور میتونه برای خودم جذاب باشه؟

خوب از همین روش. تبدیل به قصه و بازی. به ذهنم جایزه بدم. براش رویاهام رو مجسم کنم. اهرم لذت رو قویتر کنم طوری که با عشق رسیدن به اون لذتها تغییر رو در آغوش بگیره.

ذهن من و ذهن ترانه یکیه. اگر بازی و قصه روی اون جواب میده روی منم جواب میده.

اهرم رنج و لذت قطعا میتونه محرک قوی‌ای برای باقی موندن در مسیر تغییرات باشه تا این روتین جدید مثل یک شیار جدید در مغزم شکل بگیره.

مثل یک رودخانه جدید…

الهی شکر چه ایده خوبی گرفتم از این تمرین.

با اینکه استاد هزار بار در مورد قدرت اهرم رنج و لذت توضیح داده بودن ولی انگار برام جدیده.

استاد شما خیییییلی استادید.

من خیلی عاشقتونم و خیلی زیاد ارادت دارم.

خانم شایسته جانم بخدا شما بی‌نظیرید. کارتون حرف نداره. دمتون گرم!

به نام خدای هدایتگر روزی رسان

سلام سعیده جان. امیدوارم عالی باشی

خیلی خیلی متشکرم برای این کامنت فوق العاده زیبا و کامل و تاثیرگذار.

چقدر ازش درس گرفتم. باید سیوش کنم و هر هفته یه دور مرورش کنم از بس تامل برانگیز و درس آموز بود.

توکلت به خداوند در مورد مشق نوشتن بچه ات و سپردنش به خودش.

از اینکه جای اون تصمیم نگیری و حرص و جوش نخوری، از درون واقعا رها باشی و تمرکزت رو بذاری روی شاد بودن و لذت بردن از وجود بچه ات.

این نکته طلایی بود که گفتی من دارم خودمو می کشم که شاد باشم ولی میخوام شادی ذاتی و طبیعی رو از بچه ام بگیرم.

منو به فکر فرو برد. و باعث شد بازنگری کنم. استاپ کنم و دوباره رفتار خودمو از اول مرور کنم.

بی نهایت ازت متشکرم برای این تجربیات باارزشی که در اختیارم گذاشتی که خودش مثل یه دوره کامل بود. متشکرم ازت.