تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۳
نکته: فایل فقط به صورت صوتی است.
موضوع این قسمت: رسیدن به هدف، پایان نیست؛ سکون، آغازِ سقوط است
مفاهیمی که در این گفتگو مورد بررسی و توضیح قرار گرفته است:
- جهان روندی رو به حرکت دارد و هرگز سکونی در کار نیست؛
- تا زمانی که به دنبال بهبود هستی، با روند طبیعی و روانِ رشد، همراه هستی؛
- توانایی تشخیص نشانه ها و حرکت کردن در راستای آنها؛
این فایل یکی از عمیقترین و حیاتیترین درسهای مسیر موفقیت را باز میکند. این گفتگو فقط در مورد «تغییر» نیست، بلکه در مورد خطرناکترین دام در مسیر رشد است: دامی که درست بعد از رسیدن به یک موفقیت بزرگ برای ما پهن میشود.
در این گفتگوی شنیدنی، استاد و مصطفی عزیز (یکی از همراهان قدیمی سایت) به ما نشان میدهند که چرا «رسیدن به هدف» میتواند آغاز «پسرفت» باشد و چطور افراد هوشمند، قبل از آنکه جهان مجبورشان کند، خودشان دست به تغییر میزنند.
قبل از شنیدن این فایل، این چکیدهی تأثیرگذار را بخوانید تا درک کنید چرا این گفتگو میتواند نقطهی عطف زندگی شما باشد.
خطرناکترین دام موفقیت: «توقف» پس از رسیدن به هدف
این فایل با داستان تکاندهندهی «مصطفی» آغاز میشود. او به ما میگوید که چطور سالها روی خودش کار کرد و با استفاده از آموزههای استاد، به یکی از اهداف بزرگش (خرید یک فروشگاه) رسید.
اما دقیقاً در همان لحظهی شیرین پیروزی، اتفاقی رخ داد که داستان همهی ماست: او احساس کرد «دیگر تمام شد.» شور و اشتیاقش کم شد و از همه مهمتر، کار کردن روی خودش را متوقف کرد.
نتیجه چه بود؟ او نه تنها پیشرفت نکرد، بلکه به شکلی واضح «پسرفت» کرد.
این فایل به ما هشدار میدهد که بزرگترین موفقیتهای ما میتوانند تبدیل به «قفسهای طلایی» ما شوند. لحظهای که احساس رضایت کامل میکنید و میگویید «من رسیدهام»، لحظهی آغاز سقوط است. جهان هستی بر «بهبود دائمی» بنا شده و «سکون» در این سیستم به معنای مرگ و پسرفت است. مصطفی عزیز این درس را به روش سخت آموخت و جهان او را «مجبور» به تغییر کرد.
فرار از «بهشت»: چرا استاد دو بار شغل رؤیایی خود را رها کرد؟
در ادامهی این گفتگوی عمیق، استاد درسی را که از کتاب «چه کسی پنیر مرا جابجا کرد؟» آموخته بودند، با دو داستان شخصی و شگفتانگیز از زندگی خودشان به تصویر میکشند:
۱. بهشت اول (کلوپ بازی کامپیوتری): استاد تعریف میکنند که در قم، شغلی داشتند که برایشان «خودِ بهشت» بود. یک کلوپ بازی که در آن هم تفریح میکردند، هم با دوستانشان میخندیدند و هم درآمد عالی داشتند. اما با وجود تمام این لذتها، او نشانهها را دید:
- علاقهاش در حال کم شدن بود.
- احساس میکرد دیگر چیز جدیدی یاد نمیگیرد (شروع پوسیدگی).
- نشانههای بیرونی تغییر (افزایش رقبا، تغییر تکنولوژی به سمت بازی آنلاین) در حال ظهور بود.
او در اوج لذت و درآمد، تصمیمی دردناک اما هوشمندانه گرفت: این بهشت را رها کرد و به بندرعباس مهاجرت کرد تا از صفر و با کارگری شروع کند. چرا؟ چون مسیر جدید، «جای پیشرفت» داشت.
۲. بهشت دوم (شغل کارمندی عالی): در بندرعباس، او دوباره به یک «بهشت» دیگر رسید. در شرکتی استخدام بود که به دلیل مشکلی در گمرک، دو سال کامل حقوق میگرفت بدون اینکه حتی یک دقیقه سر کار برود! هم حقوق داشت، هم بیمه، هم دوستان عالی و هم خانهی خوب.
اما او باز هم نشانهها را دید: «اینجا دیگر پیشرفتی در کار نیست.» این یک زندگی «روزمره» و خالی از شور و شوق بود. او دوباره این آسایش و امنیت کامل را رها کرد تا به دنبال علاقهی جدیدش برود؛ مسیری که در نهایت به خلق همین جایگاهی شد که امروز میبینیم.
طوفان در راه است: تغییر قبل از «چک و لگد» خداوند
درس اصلی این فایل، تفکیک دو نوع تغییر است:
تغییر اجباری (روش عموم مردم): اغلب ما آنقدر در منطقهی امن خود میمانیم تا «پنیرمان» تمام شود. آنقدر صبر میکنیم تا بیماری، ورشکستگی، یا یک شکست عاطفی سنگین از راه برسد. ما منتظر «چک» خداوند میمانیم تا با درد بیدار شویم (مانند تجربهی اول مصطفی).
تغییر هوشمندانه (روش افراد موفق): اما افراد باهوش، مانند کاپیتانی که آسمان را میخواند، قبل از طوفان خود را آماده میکنند. آنها با دیدن اولین نشانههای تکراری شدن، عدم شور و شوق، یا توقف رشد، خودشان فعالانه حرکت میکنند (مانند دو تجربهی استاد).
پاداش تغییر هوشمندانه (داستان امروز مصطفی)
زیبایی این فایل در این است که مصطفی، که یک بار طعم تلخ «تغییر اجباری» را چشیده بود، این بار هوشمندانه عمل کرد. او تعریف میکند که چطور فقط سه روز پیش، احساس کرد که در کار فعلیاش به «سقف» رسیده است. این بار منتظر پسرفت نماند. از خداوند هدایت خواست تا وارد مدار بعدی شود.
و نتیجه؟ جهان «فورا» پاسخ داد. دقیقاً امروز، یک پیشنهاد کاری عالی و جدید به او شد. این پاداشِ درک کردن قانون و حرکت کردن قبل از اجبار است.
این فایل را بشنوید تا بیاموزید چطور «سقفهای» زندگیتان را قبل از آنکه به «زندان» شما تبدیل شوند، شناسایی کنید و همیشه در مسیر رشد باقی بمانید.
تمرین این قسمت:
داستان مصطفی داستان همهی ماست: رسیدن به یک خواستهی بزرگ، احساس رضایت و سپس… توقف! این «توقف بعد از موفقیت» یکی از خطرناکترین دامهای مسیر است. استاد نیز دو بار «بهشت» و آسایش کامل را رها کردند تا در این دام نیفتند.
لطفاً در کامنتها بنویسید: کدام موفقیت بزرگ در گذشتهی شما، تبدیل به «سقف» شما شد؟
- در چه مقطعی از زندگیتان (شغلی، مالی، روابطی) به یک هدف بزرگ رسیدید، احساس کردید «دیگر تمام شد» و کار کردن روی خودتان را متوقف کردید؟
- این توقف و احساس رضایت کامل، چه نتایجی (شاید حتی پسرفت، بیانگیزگی یا روزمرگی) برای شما به همراه داشت؟
و سوال مهمتر برای خودشناسی امروز شما: همین امروز، آن «بهشت امن» یا «سقف راحتی» که احساس میکنید به آن رسیدهاید و شور و اشتیاق رشد را از شما گرفته (و میدانید که باید برای عبور از آن تغییر کنید) چیست؟
تجربیات شما در مورد شکستن این سقفها، میتواند الهامبخش هزاران نفر دیگر باشد.
پاسخت را کامل در قسمت کامنتهای همین صفحه بنویس تا هم برای خودت نقشهی راه شود و هم الهامبخش دیگران.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- فایل صوتی تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۳11MB12 دقیقه
سلام
خداروشکرت که درهرلحظه هدایتم میکنی تومحدودبه زمان ومکان خاصی نیستی
خداروشکرت که هروقت ازت نشونه یاهدایتی خواستم پاسخم رودادی بوضوح یه وقتایی هم درک نکردم درصورتی که جواب داده ولی من متوجه نشدم
خداروشکرت منوهمینجورکه هستم میپذیری وقضاوتم نمیکنی
خداروشکرت که بهم وعده ی نعمت میدی به شرط این که تسلیم باشم قدم اول اینه که نچسبی به موقعیت شرایط یاادم قبلی مثل استادکه وقتی ماشینش دزدیده شد گفت خداروشکرت این بزبایدکشته میشد تاقدم بعدی بهم گفته بشه بارهاوبارها بهم نشونه دادی بز فعلی روبکش ولی نتونستم ذهنم کنترل کنم امادعوت به این پروژه اهرم قوی درذهن داره ساخته میشه که توقف نکنم ونچسبم به چیزی وگرنه همه چیز بدتربدترمیشه
وقتی یه مسیر اشتباهی مبری ازیه جایی به بعددیگه نمیتونی ادامه بدی بااون وضعیت بایدتغییرکنی وگرنه میمیری ظرفیت دردتایه حدی هست من که میدونم ازیه جایی باید خودم بکشم بالاوگرنه بایدبهای سنگینی پرداخت کنم تابرسم به صفر چرابایدداین کارکنم غیرازاین که قدرارامش وحال خوب نمیدونم وبابدانقدرپدرم دربیادکلی احساس ارزشمندی تخریب بشه بعدبه خودم بیاد چرا واقعا؟
دررابطه باکارم میدونم که باید مطالعه بیشترداشته باشم بیشترتحقیق کنم مطالعه کنم تاکیفیت کارم بازازاینی که هست بهتربشه
تضاددررابطه قبلی باعث شدمن به شناخت بیشتری برسم ازخودم ازخواسته هام ازکیفیت یه رابطه ازاین که نخوام یه آدم وابسته جذب من بشه چرا چون متوجه شدم من دوس دارم که یکی بهم توجه کنه چون خودم هم محتاج توجه هستم ازاین که یه آدم قوی بشه شایدبترسی وبگی نکنه زیادتوجه نکنه
درصورتی که اگه میخوام یه رابطه باکیفیت واتفاقا ماندگارتر تجربه کنم بایدقوی باشم چون باوابستکی صدرصد رابطه خراب میشه وبرای همین که تادوستی شکل نگرفته زودی تموم شده فقط خاطرش هست وگرنه همش جدایی وفکری بیهوده وقت تلف کردن بوده
وقتی کسی وابسته باسه نمیتونه حالشو خودش خوب کنه وانتظارداره که طرف مقابلش یه کاری بکنه واگه اون طرف این کارکنه بحث وناراحتی شکل میگیره واین که صدرصدرابطه رونابود میکنه پس چطورمن ناخوداگاه دوس دارم افرادی جذب کنم که وابسته باشن بااین که میدونم وتجربه کردم یه حس خفگی بهم دست میده دلم میخواد بیام بیرون خداروشکرت حداقل متوجه شدم توذهنم داره چی میگذره
خواسته های بهتری ازخدابخوام یه رابطه ایی درلحظه باشیم لازمش اینه خودم درلحظه باشم ولذت ببرم اززندگبم محتاج کسی یاچیزی نباشم توهمه ی هدف گداری هام این الگو یکسان دیدم که وابسته شدم به هدف وازمسیرلدت نمیبرم بااین صبح وشب هم بهم میدوختم بازحالم خوب نبود چون من بهبودهارونمیبینم وتحسین نمیکنم وسپاس گزارنیستم همش توجه روی چیزی که ندارم احساس بد قطعا منوازحخواسته هام دورمیکنه ومسیررسیدن به خواسته زجرآور سخت طولانی میکنه
باسپاسگزاری که وتوجه به زیبایی ها وکارکردن روی باورهام هست که به احساس خوب میرسم نه بارسیدن به خونه ماشین رابطه مثل همه ی این داشته هایی که الان دارم همین گوشی که دارم تایپ میکنم یه روزخواسته ولی خیلی زود عادی شد وبازدوباره یه چیزدیگه میخوام که ندارم واین الگوی های شخصیتی هیچ وقت اززندگیشون لذت نمیبرن چون همیشه توجه روی چیزی هست که ندارن
خداروشکرت تواین سفرتغییرهستم که وخداقبل این که این سفرشروع بشه گفت روی عزت نفس کارکن والان هم به اضافه این پروژه تغییر واحساس لیاقت ترکیب شده ومهم ترازهمه اینه ابن بهبودها روببینم وسپاس گزارباشم انتطاریه درجه بهترازخودم درهرهمه ی جنبه های زندگیم داشته باشم فقط یه درجه هرروزبهتر بهبودگرایی جایگزین کمال گرایی کنم ومهم ترین فاکتوری که نشون میده من دارم روی خودم کارمیکنم احساس خوب .
سلام
به قلبم الهامی که شداینه که بیام ازداشته هام بنویسم وسپاس گزاری کنم وهمینطورکارهایی که تابه همین الان انجام دادم همین چنددقیقه پیش به خودم سخت میگرفتم بااین دارم حرکت میکنم امانمبینم وسپاس گزارنیستم بخاطربهبودهایی کوچک اماپیوسته
اینکه هرروزدارم بهبودهایی روسایتم انجام میدم روی باورهام کارمیکنم دراین پروژه هستم وهرروزتابلونقاشی داره کامل تر زیباتر میشه هیچ کدوم ایناروتوجه نکردم اگه اینابهبودنیس حرکت روبه جلونیس پس چیه
چراهمش تمرکزم باید روی نداشته هام باشه درصورتی که هرروزدارم قدم برمیدارم درسته که هربارمیتونه بهتروباکیفیت تربشه ولی اگه همینا رونبینم وسپاس گزارنباشم نشونه های بزرگ ترنمیاد
یکی ازبزرگترین پاشنه آشیل هام همین ناراضی بودن وانتظارزیادازخودم داشتن عدم درک قانون تکامل که چقدرباعث شده پیشرفتم به تعویق بیوفته
احساس خوب که درمداردریافت نعمت وهدایت های خداوند الهامات وایده های بهترقرارمیگیرم نه این که تقلاکنی وناراضی باشی
خدایاشکرت درهرلحطه پاسخ میدی وهدایت میکنی که چکارکنم چی بنویسم وباسپاس گزاری که به احساس بهتروهدایت های بیشتردرنهایت نتایج بهترمیرسیم
سلام
خداروشکرت کامنتتون برام الهام بخش بود وتلنگری بهم زد که بگه تاکی میخوای درمنطقه امن خودت بمونی چون من هم دقیقا آدم درون گرایی هستم وتنهایی روبیشترازبودن باادم هاترجیح میدم ولی خب همین موضوع ازطرفی باعث شده که جلو ورودی مالی اززندگیم بگیره وارتباطاتم خیلی محدودهست بارهااین ایده اومده که آموزش آنلاین بدم ولی ترجیح میدم صحبت نکنم وباکسی ارتباط نگیرم چون میترسم واردچالش هابشم خصوصا توروابط
صرف نظرازهرنتیجه ای فقط بخاطراین ازمنطقه ی امنم بیرون بیام خودم تجربه کنم دنیای اطرافم تجربه کنم این کارکنم نه بخاطر نتیجه مالی یاهرنتیجه دیکه ای
ممنون ازکامنت اگاهی بخشتون
سلام فاطمه جان ممنونم ازکامنت خوبت چقدرپرانژری بودواین برام اولین نشونه بود که ازمنطقه ی امنم خارج شدم وقتی کامنت پرازمهرواگاهی بخشت روخوندم .
خیلی خوشحالم دوستای خوبی مثل شماتواین سایت دارم خوشحالم باهات اشناشدم وایشالا که تواین پروژه برای هممون اتفاقات خیلی خوبی بیوفته
درضمن تولدت هم مبارک باشه
امیدوارم که همیشه تنت سالم لبت خندون وجییبت پرپول باشه
مرسی ازقلب مهربونت منم خیلی دوست دارم .
میبوسمت عزیزم