تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۴

قُلْ یَا عِبَادِیَ الَّذِینَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنْفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَهِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ یَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِیعًا إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِیمُ الزمر﴿53﴾ بگو اى بندگان من که بر خویشتن زیاده‏ روى روا داشته‏ اید از رحمت‏ خدا نومید مشوید در حقیقت ‏خدا همه گناهان را مى ‏آمرزد که او خود آمرزنده مهربان است

الَّذِینَ آمَنُوا وَتَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُمْ بِذِکْرِ اللَّهِ أَلَا بِذِکْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ

الرعد﴿28﴾ همان کسانى که ایمان آورده‏ اند و دلهایشان به یاد خدا آرام مى‏ گیرد آگاه باش که با یاد خدا دلها آرامش مى‏ یابد

به نام خدایی که همین نزدیکیست و یادش آرامش بخش قلبهاست

سلام و عرض ادب خدمت استاد عزیزم و خانوم شایسته مهربان و دوستان همفرکانسیم

اگر ایمان داشته باشیم که خدا در هر لحظه در کنار ماست هرگز ناامیدی به سراغ ما نمیاد

من به لطف خداوند مهربان تا حالا پیش نیومده که به ته دره بیوفتم

اما شرایطی پیش اومده که نا امید شده باشم اما بعد ازینکه به خودم اومدم به خدا توکل

کردم و خداوند مسیر را برام هموار کرد

حدود 9سال پیش بود که همسرم باردار بود و ماه‌های آخر بود که دخترم که اولین بچه ما بود

به دنیا بیاد یک روز صبح که مثل هر روز رفتم سر کار بعد از دو سه ساعت گوشیم زنگ خورد

خانومم با گریه بهم زنگ زد و گفت زود خودتو برسون. من با استرس خیلی زیاد نفهمیدم چطور

بدون اینکه به کسی بگم یا مرخصی بگیرم از محل کار زدم بیرون تا به خونه برسم افکار منفی

تمام ذهنمو پر کرده بود. رسیدم خونه دیدم همسایه ها زنگ زدن اورژانس اومده بود.همسرم

فقط گریه میکرد میگفت دعا کن بچم نمیره.خیلی خونریزی شدیدی داشت.منم یه جورایی

خودمو باخته بودم اما سعی میکردم به روی خودم نیارم و بهش آرامش بدم.رفتیم به نزدیکترین

بیمارستان تا بعدازظهر اونجا بودیم اما گفتن ما کاری از دستمون بر نمیاد باید ببریدش یه

بیمارستان دیگه.هرچی می‌گذشت افکار منفی بیشتر ذهنمو پر میکرد.خلاصه بردیمش یه

بیمارستان دیگه بستری شد من تو سالن انتظار نشسته بودم که یه دفعه به خودم اومدم

و گفتم چرا انقدر فکر بد داری میکنی چرا از خدا کمک نمیخوای، اینجا بود که بعداز چند

ساعت آروم شدم و گفتم خدایا این مادر بچه رو به خودت میسپارم تویی تنها قدرت

آسمانها و زمین ازت میخوام اونارو در پناه خودت حفظ کنی

تو حال خودم بودم که دیدم دارن صدام میزنن رفتم دیدم یه برگه گذاشتن جلوم

گفتن رضایت نامه امضا کن که همسرت باید زایمان بشه وگرنه بچه ممکنه از بین

بره. اومدم امضا کنم اما دستم به خودکار نمیرفت انگار یه حسی میگفت امضا

نکن،امضا نکردم پرستار گفت آقا اضا کن هم مادر هم بچه تو خطره من

تو دلم گفتم من از خدا خواستم نجاتشون بده خودش بهم گفت امضا نکن پس

حتما نجاتشون میده.

زنگ زدم به خواهر همسرم که همراهش بود گوشی رو داد بهش ماجرا رو

براش تعریف کردم باورتون نمیشه همسرم گفت یک ساعت پیش همین

حس به منم گفت بچه سالم میمونه اجازه نده زایمان کنن. میگفت این

صدا اونقدر تو سرم قوی بود که هر پرستار یا دکتری اومد معاینه کنه

بهش اجازه ندادم.

گرچه هیچ نشانه نیست اندر وادی

بسیار امیدهاست در نومیدی

ای دل مبر امید که در روضه ی جان

خرما دهی ار نیز درخت بیدی

خلاصه به لطف الله مهربان همسرم تا یک ماه استراحت مطلق بود و بعد یک فرشته آسمونی که به برکت وجودش اسمشو گذاشتیم باران به دنیا آورد.خدارو صدهزار مرتبه شکر که همیشه در شرایط سخت که ناامیدی

بر ما غلبه میکنه به کمک ما میاد و همیشه نجات‌بخش ماست

با تشکر از استاد عزیزم برای این پروژه عالی و تشکر از خانوم شایسته برای زحماتی که برای آماده کردن

دوره ها می‌کشند و همه دوستانم که با کامنتهای زیباشون انرژی میگیریم. یا حق

سلام رضای عزیز

چقدر متن زیبا و پرانرژی نوشتی

چقدر به موقع تونستی از اوج

ناامیدی نگاهت رو به زندگی

تغییر بدی و به اوج ایمان برسی

آفرین به تو که انقدر خوب به

آموزه‌های استاد عشق عمل کردی

شجاعت و ایمانت تحسین‌برانگیزه

لذت بردم از نتایج بزرگی که گرفتی

در پناه الله مهربان باشی