تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۷ - صفحه 26

🟣 خودکنترلی در روزهایی که سود و پول وسوسه انگیزه

بنام خداوند ِ مهربـــــونِ مهربون .

نمیدونم تا حالاشده وسط یه روز داغِ تصمیم گیری، حس کنی یه صدای نازک از درونت داره زمزمه میکنه:

«قول دادی… یادت هست؟»

برای من اون زمزمه فقط یه صدا نیست. یه عهد قدیمیه. عهدی که باخـــــدا بستم، روزی که گفتم:

«هرچی بهم دادی، فقط به نیت رشد قبولش میکنم، نه امتحان شکست.»

اون روز هنوز توی ذهنمه. پشت بوم خونه م بودم، باد غروب میوزید، صدای اذان از دورمیومد.

به آسمون نگاه کردم و گفتم:

«خدایا، من میخوام یادبگیرم چطوری توی فراوانی بمونم، بدون اینکه وسوسه شم، بدون اینکه باترس معامله کنم…»

و ازهمون روز، ماجرای سخـــــت تـــــرین تمرین زندگیم شروع شد: خـــــودکنتـــــرلی.

□ صبر ؛ امتحان سخت ایمان

اولش فکر میکردم خودکنترلی یعنی نخوردن یانرفتن یا نگفتن.

ولی بعد فهمیدم خودکنترلی یعنی «یادآوریِ باورها درلحظه وسوسه».

اون لحظه ای که همه جهان داره میگه “الان وقتشه! بزن بریم، پول جلوچشاته!”

اما یه بخش دیگه ازوجودت آروم میگه:

«نه. هنوز وقتش نیست. این فقط امتحانه، نَ فرصت.»

یه روز یادمه، یکی از دوستام باهیجان زنگ زد. گفت یه فرصت خاص هست، یه معامله که اگه بزنی، درجا چند برابر میشی.

صداش پر ازبرق بود. منم یه لحظه حس کردم قلبم تندتر زد. ذهنم شروع کرد حساب و کتاب کردن.

اماهمون لحظه یه چیزی درونم گفت:

«یادت هست گفتی فقط وقتی واردمیشی که نشونه ش از درونت بیاد، نه از ترس یا هیجان؟»

اونجا بودکه فهمیدم ایمان، همیشه توی لحظه سخت خودش رو نشون میده.

🟡 ایمان یعنی اعتمادبه شهودی که شاید به ظاهر احمقـــــانه باشه.

همون شهودی که گاهی میگه «صبر کن»، درست وقتی که دنیا فریادمیزنه «حرکت کن!».

□ مسیر رشد، نـــــه نتیجه سریع

ما معمولا مسیر رشد رو بانتیجه قاطی میکنیم.

شروع میکنیم روی خودمون کار کردن، ولی تا دوتا نشونه بزرگ نبینیم، میگیم “فایده نداره!”

در حالیکه مسیر، یه جور تکامل در خفا داره؛

مثل بذری که ماه ها زیرخاکه.

تو فقط خاک رو میبینی، اما زیرش هزاراتفاق داره میفته.

من بارها وسط مسیر جا زدم، چون فکر میکردم خـــــدامنو فراموش کرده =>> اما بعد فهمیدم خدا فقط داره منو از «عجـــــله» نجـــــات میده.

اون روزهایی که نتیجه نمیبینی، اتّّّّفاقا همون روزهایی هستن که ریشه هات داره قویتر میشه =>> اگه اونجا کم بیاری، یعنی هنوز یادنگرفتی “به نتیجه نرسیدن ظاهری” هم خودش بخشی از مسیر رسیدنه.

من خودم چندبار ضربه خوردم تاایمان بیارم راجب این موضوع‌ .

□ غفلت ازلطفهای کوچک خدا؛ مانع برکتهای بزرگ

اما بخش سخت ترش، ناسپاسی نسبت به نتایج کوچیکه. راستش من بارها نعمتهایی روکوچیک شمردم، فقط چون هنوز اون نتیجه بزرگ رو نمی دیدم.

مثلا وقتی دفترکارم راه افتاد، یادمه چقدرخوشحال بودم. اما چند هفته بعد، همون دفتر شد یه چیز عادی. شروع کردم به غر زدن که چرابازدیدش کمه، چرا رشد مالیش کمه، چرا… . و نمیدونستم با همین غر زدن، دارم در رو روی فراوانی میبندم. چند وقت بعد، وقتی فایل یکی از جلسات استاد عباسمنش روگوش میدادم، یه جمله مثل پتک خورد توی سرم: «اگه نتایج کوچیک رونبینی، نتایج بزرگ تر هم سراغت نمیان.» اون لحظه برگشتم به عقب، به همون روزی که اولین مقاله م رو منتشرکردم و با شوق بچگانه ، ده بار صفحه رو رفرش میکردم تا ببینم چند نفر نظرشون رو بیان کردن‌.

شاید اون شوق، همون انرژی فراوانی بود.

ولـــــی من بجاش دنبال “نتیجه بزرگ” گشتم وشوق رو جا گذاشتم!!

□ دیدن دست خـــــدا درجزئیات

از اون روز یه تصمیم گرفتم : => هر نتیجه ای، هرچقدر کوچیک، یه نشونه ست ازاینکه خدا داره لبخند میزنه.

● وقتی یه نفر پیامی میفرسته ومیگه نوشته ت آرومش کرده، اون خودش یه معجزه ست.

● وقتی وسط مراقبه ات یه لحظه حس آرامش واقعی میکنی، اون خودش اندازه هزار جواهرات هست.

● وقتی یه روز بی دلیل حس کردی خـــــداکنارت نشسته، اون یعنی ثروتی که هیچ نموداری نشونش نمیده

□ عهد باخـــــدا؛ معامله ای که همیشه سود داره

خودکنتـــــرلی برای من یعنی همین:

▪︎ دیدنِ دست خدا در جزئیات کوچک، وقتی ذهنم دنبال ثروت وسود بزرگه.

▪︎ یعنی «پایبند موندن به عهدی» که بوی اطمینان میده، نه عجله.

▪︎ یعنی هربار که وسوسه میشم، یادم بیاد : من برای امتحان شدنِ وفاداریم به مسیر اینجام، نه برای نمایش نتیجه.

🟣 گاهی حس میکنم خـــــداعمدا بازی رو کند میکنه، تا بفهمم لذت، توی مسیرِ حرکتِ باایمانه، نه در رسیدنِ سریع.

گاهی حس میکنم اون با لبخند نگاهم میکنه ومیگه:

«محسن، اگه تو فقط وقتی به من ایمان داری که سود کردی، پس هنوزخودت رونشناختی. »

:'(

□ تصمیم ازعشق، نه از ترس

یه شب، وسط دعا، از ته دل گفتم:

«خدایا، میخوام یادبگیرم چطوری درآرامشت معامله کنم، نه در ترس و هیجان.»

وانگار اون شب، چیزی درونم روشن شد.

فهمیدم قدرت واقعی، درکنترل بیرون نیست؛ در کنترل درونه.

• وقتی بتونی وسط بازارپرهیاهو، آروم باشی، یعنی به ایمان رسیدی :'(

• وقتی بتونی بگی “نه” به چیزی که همه براش صف کشیدن، یعنی عهدت با خـــــداهنوز زنده ست.

و از اون شب تاحالا، هربار که ذهنم وسوسه میشه زودتر نتیجه بگیره، فقط میپرسم:

«الان دارم از عشق تصمیم میگیرم یا ازترس؟»

و همین سوال ساده ، همیشه نجاتم داده…. اگه پای عهدم باجانان مونده باشم اون لحظه‌.

~~~~~

● عمری به هر کوی و گذر گشتم که پیدایت کنم / اکنون که پیدا کرده ام بنشین تماشایت کنم

● بنشین که با من هر نظر با چشم دل با چشم سر /هر لحظه خود را مست تر از روی زیبایت کنم

~~~~~

□ نتیجه گیری خودمونی

زندگی، مثل یه بازار بزرگه.

معامله های زیادی پیش روت قرار میگیره => بعضیا برق میزنن، بعضیا پر ازوعده هستن، بعضیا ترسناک => اما فقــــــــــط یکی شون واقعیه: اون که از ایمان و اعتماد میاد.

و هـــــربار که به عهدی که با خـــــدا بستم پایبند می مونم، حتی اگه سودی هم نصیبم نشه، یه چیزی توی درونم قوی تر میشه.

اون چیزیه که من بهش میگم «ثروت واقعی» :'(

ثروتی که نه تو حساب بانکیم، بلکه توی اون آرامشِ عمیقی پنهونه که بعد ازیه تصمیم درست سراغم میاد.

~~~~~~

محسن ؛ یه معامله ‌گر که یاد گرفته حساب واقعی زندگی، نه توی طلا وجواهرات، بلکه توی لحظه‌ های وفاداری به عهد باخـــــدا روشن میشه.

هنوز داره یاد میگیره ثروت یعنی آرامشی که بعداز درست موندن سرِ عهد، توی دلش مینشیند.

محسنی که فهمید سود و ضررِ دنیایِ معامله ‌ها میگذره، امـــــا اون لحظه ‌ای که به عهدش با خدا خیانت نمیکنه، تا ابـــــد توی روحش ثبت میشه :'( = همون لحظه ‌ست که واقعا ثروتمند میشه.

یه شاگرد خـــــدا که هنـــــوز داره تمرین میکنه وفادار بمونه… :'( حتی وقتی هیچ ‌چیزبه ‌نفعش نیست.