تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۱۱

بانام خداوند هدایتگر

سلام و درود به استاد عزیز، جناب عباس‌منش بزرگوار،

سلام به بانوی فرهیخته و الهام‌بخش، سرکار خانم شایسته

و سلام به همه‌ی همراهان آگاه و دوست‌داشتنی خانواده‌ی سایت عباس‌من

کامنت اول گام 11

تمرین این قسمت: 

• آیا هم‌اکنون در زندگی‌تان “نشانه‌ای” وجود دارد که به شما می‌گوید زمان تغییر فرا رسیده، اما شما به دلایلی (ترس، عادت، نگرانی از نظر دیگران، یا…) از انجام آن طفره می‌روید؟

• آن نشانه چیست؟

• چه چیزی شما را از عمل کردن باز می‌دارد؟

• و اگر قرار بود امروز، همین حالا، یک قدم کوچک به سمت آن تغییر بردارید، آن قدم چه می‌توانست باشد؟

پاسخ :

نشانه‌ای که مرا به تغییر فرا

می‌خواند؛ اما ترس هنوز زمزمه می‌کند

سالهااست آموزش‌های استاد عباس‌منش چراغی بوده‌اند که مسیر زندگی‌ام را روشن‌تر کرده‌اند من از آن دسته همراهانی هستم که نه فقط آموزش‌ها را خوانده و شنیده‌ام، بلکه تا حد زیادی در زندگی‌ام به‌کار بسته‌ام و نتیجه گرفته‌ام

نتایجی که گاهی حتی خودم را شگفت‌زده کرده‌اند:

سلامتی وتندرستی بیشتر، ذهنی ساکت‌تر، آرامش بیشتر، اعتمادبه‌نفسی مستحکم‌تر،روابط عاطفی عالی تر ، خواب به مراتب راحت تر و حتی بهبود قابل توجه وضعیت مالی.

اما هنوز…

یک بخش از وجودم، بخش کوچکی که گویی هنوز در دوران گذشته گیر کرده، هنوز از تغییرات بزرگ می‌ترسد.

و شاید دقیقاً به همین دلیل است که امروز اینجادر پروژه «تغییر» با خودم و با شما صادقانه مواجه وباان روبرو می‌شوم

1- نشانه‌ای که می‌گوید زمان تغییر فرا رسیده است؛

هر انسانی در زندگی لحظه‌ای را تجربه می‌کند که جهان بیرون از طریق یک نشانه یک اتفاق، یک احساس یا یک کشش درونی به او می‌گوید:

وقت آن رسیده قدم بزرگتر را برداری.

وقت رهایی از محدوده امنی که دیگر نه امن است و نه سازنده.

وقت قدم گذاشتن در مسیر جدیدی که روح تو مدت‌هاست تو را به سمتش فرا می‌خواند.

برای من این نشانه خیلی روشن و تکرارشونده بوده است:

شوق کارآفرینی در حوزه ساخت‌وساز مسکن؛

از مدت‌ها پیش در عمق وجودم می‌دانم که علاقه و اشتیاق واقعی‌ام خلق کردن است ساختن چیزی که هم ارزش اقتصادی دارد و هم ارزش انسانی.

این علاقه برای من در قالب ساخت‌وساز مسکن خودش را نشان داده است.

من فقط به پول فکر نمی‌کنم

به این فکر می‌کنم که چطور می‌توانم با یک پروژه با یک ساختمان

ارزش، امنیت و آرامش برای دیگران خلق کنم وبه گسترش جهان کمک کنم

و در این مسیر به ثروت قابل‌توجهی هم برسم.

جهان وخداوندنیز در این مسیر بی‌پاسخ نمانده است.

بافروش خانه قدیمی سازم زمین مناسب وموردلخواهم رادرکرمان خریده‌ام.

در رفسنجان زمین ارزشمندی دارم که گذاشته‌ام برای فروش تا سرمایه اولیه پروژه‌ام فراهم شود

این‌ها نشانه‌های واضحی هستند

یعنی من قدم‌هایم را برداشته‌ام جهان نیز پاسخش را داده و در مقابل من «فرصت» چیده است.

اما…

2-اما پاشنه آشیل من هنوزگاهی فعال می‌شود ترس از تغییرات بزرگ؛

با وجود همه موفقیت‌هابا وجود آموزش‌های استادکه به من قدرت داده‌اند

هنوز بخش‌هایی از وجودم گاهی می‌لرزد

بخش‌هایی که از کودکی با من بوده‌اند و هنوز گاهی زمزمه می‌کنند:

• «اگر شکست خوردی چه؟»

• «اگر دیگران قضاوتت کنند چه؟»

• «اگر سرمایه‌ات رفت چه؟»

• «اگر نتوانی مدیریت کنی چه؟»

• «اگر این تغییر زندگی‌ات را زیر و رو کند چه؟»

و من می‌دانم…

این صداها نه واقعیت هستند نه آینده را پیش‌بینی می‌کنند.

این صداها فقط بقای ذهن قدیمی هستند

ذهنی که سال‌ها با من زندگی کرده و هنوز باور دارد «هر تغییری خطرناک است»

این ترس‌ها دشمن من نیستند

اما اگر آگاه نباشم

می‌توانند رهبر من بشوند

و این چیزی نیست که لایق آن باشم.

3-درک یک حقیقت مهم: ترس نشانه توقف نیست نشانه رشد است؛

چیزی که در این سال‌ها از استاد آموخته‌ام این است که:

ترس مخالف پیشرفت نیست؛

ترس به نوعی «تأیید» پیشرفت است

اگر چیزی بزرگ در انتظار من باشد

اگر آینده‌ای متفاوت پیش روی من شکل گرفته باشد

اگر قدمی قرار باشد زندگی‌ ام را وارد سطح جدیدی کند

ترس طبیعی‌ترین احساسی است که ذهن من تجربه می‌کند

ذهن همیشه با ناشناخته مشکل دارد

اما روح…

روح عاشق ناشناخته است

و گاهی باید تصمیم بگیری

ذهن را دنبال کنی یا روح را؟

4- مواجهه با حقیقت: پایداری در وضعیت فعلی امنیت نیست فقط عادت است؛

اگر صادق باشم

می‌دانم که این ترس‌ها هیچ ربطی به واقعیت ندارند

نه وضعیت مالی آینده‌ام مبهم است

نه مسیرم اشتباه است

نه توانایی‌هایم کم است

تمام چیزی که مانع می‌شود فقط این است

ذهن من به وضعیت فعلی عادت کرده است.

اما حقیقت این است که:

• وضعیت فعلی من همان چیزی است که قبلاً می‌خواستم

• اما امروز چیزی بزرگ‌تر می‌خواهم

• و «وضعیت فعلی» دیگر نمی‌تواند آینده بزرگم را خلق کند

این یعنی:

اگر رشد می‌خواهم باید تغییر کنم

نه از روی اجبار

بلکه از روی انتخاب

5- جهان با صدای بلند به من می‌گوید: «قدم بعدی را بردار»

وقتی در مورد این مسیر فکر می‌کنم می‌بینم:

• علاقه‌ام روشن است

• مسیر مشخص است

• فرصت‌ها مهیاست

• زمین‌ اماده‌ است

• سرمایه اولیه در حال فراهم شدن است

• تجربه‌های گذشته‌ام ثابت کرده‌اند که توانایی موفقیت را دارم

و مهم‌تر از همه:

اشتیاقم خاموش نمی‌شود

هر بار که تصور می‌کنم وارد حوزه ساخت‌وساز شده‌ام

هر بار که خودم را در حال مدیریت یک پروژه می‌بینم

احساس می‌کنم انرژی خاصی در بدنم فعال می‌شود

این فقط «ایده» نیست

این فراخوان روح است

6- بنابراین تصمیم من چیست؟

تصمیم من این است که:

این‌بار ترس را به‌عنوان بخشی از مسیر بپذیرم نه مانعی برای حرکت

من قرار نیست بدون ترس حرکت کنم

من قرار است با وجود ترس حرکت کنم

هر بار که ترس ظهور می‌کند

آن را به‌عنوان بخشی از گذشته‌ام می‌بینم نه حقیقت آینده‌ام

من امروز متعهد می‌شوم:

• قدم‌هایم را بردارم حتی اگر کوچک باشند.

• باورهای قدرتمندکننده‌ام را تکرار کنم

• روی نشانه‌های جهان تمرکز کنم نه بر زمزمه‌های ذهن.

• خودم را شایسته ثروت‌های بزرگتر بدانم.

• پروژه ساخت‌وساز را آغاز کنم حتی اگر کامل‌ترین شرایط فراهم نباشد.

چون حقیقت این است:

شرایط کامل هرگز نمی‌رسد

اما زمان درست همیشه همین «الان» است.

7- این مسیر فقط مسیر ثروت نیست مسیر هویت جدید من است

من نمی‌خواهم فقط پولدار شوم.

من می‌خواهم آن نسخه‌ای از خودم را زندگی کنم که:

• شجاع است

• آفریننده است

• ریسک‌پذیر است

• بزرگ فکر می‌کند

• اعتمادبه‌نفسش از اتصال به منبع است نه از تأیید دیگران

• و هر روز در حال خلق ارزش است

این پروژه یک پروژه ساختمان نیست بلکه

یک تولد جدید درونی است.

8 – در پایان…

نشانه زندگی من واضح است:

فرصت‌ها کنار هم قرار گرفته‌اند

زمین‌ها آماده‌اند

اشتیاقم زنده است

و جهان قدم بعدی را روشن کرده است

تنها کاری که باید بکنم این است:

قدم بردارم

تو پای به ره در نِه و از هیچ مپرس

خود راه بگویدت که چون باید رفت

و من «قدم گذاشتن» را انتخاب می‌کنم

حتی اگر ترس کنارم بیاید

اما فرمان را به او نمی‌دهم

از این‌جا،

از همین امروز،

من فصل جدیدی از زندگی‌ام را آغاز می‌کنم:

فصل ثروت ساختن و تبدیل شدن به نسخه‌ای بزرگتر از خودم.

تادرودی دیگربدرود

اصغرابراهیمی 23ابانماه 1404

بانام خداوند رحمان

باسلام وادب خدمت دوست همراه خانم نرگس نازنین

بانویی که از دل تاریکی نور ساخت

گاهی در مسیر رشدجهان با نشانه‌هایی کوچک اما پرمعنا خودش را به ما نشان می‌دهد گاهی یک کلمه یک نگاه یا حتی کامنتی ساده زیر یک گام معنوی تبدیل می‌شود به پلی میان دل‌هانوشته ای که از قلب برخاست به قلب دیگری رسید و آن‌قدر صادق و روشن بود که تو رابانوی عزیز به واکنش واداشت و این آغاز گفت‌وگویی شد از جنس نور، مهر و شجاعت

خانم نرگس عزیز…

محبت شما همان نسیمی بود که روی سطح آرام یک دریاچه می‌وزد و موج‌های کوچکی از آگاهی و احساس ایجاد می‌کند. انسان‌هایی که با نیت پاک سخن می‌گویند هر جمله‌شان بذر آرامشی است که در زمین ذهن دیگران سبز می‌شودپاسخ شما، لطف شما و مهم‌تر از آن مسیر شجاعتی که پیموده‌ایدسزاوار درنگ و تحسین است.

ترس بخشی از وجود انسان است

همزاد اوست از نخستین روز.

اما در میان همه‌ی انسان‌هاتنها آنان که در سکوت شب‌های فراوان با خویشتن خویش دست‌وپنجه نرم کرده‌اندمی‌دانند که ترس در اصل دعوتی است برای بیدارشدن.

شما از قدم‌زدن وپیاده روی به تنهایی در دل شب گفته‌اید…

از عبور از مسیرهایی که برای خیلی‌ها حتی تصورش لرزه‌آور است.

اما حقیقت این است:

هر گامی که در تاریکی برداشته‌اید چراغی در جان‌تان روشن کرده‌است.

گاهی کافی است انسان فقط یک‌بار به دل آنچه می‌ترسد بزند تا بفهمد که ترس نه دیوار است و نه سرنوشت

ترس فقط سایه‌ای است روی دیوارذهن و انسان آگاه کافی است برگردد نور را بلندتر بگیردتا ببیند که هیچ هیولایی وجود ندارد.

اماماجرای رفتن شما به قبرستان…

محلی که برای بسیاری نماد پایان تهی و هراس است؛

اما برای دل‌های بیدارمی‌تواند مکانی باشد برای تجدید حیات.

شما به آنجا قدم گذاشته‌اید

نه برای ماجراجویی

نه از سر اجبار

بلکه برای اینکه ثابت کنید:

چیزی بزرگ‌تر از ترس درون شماست

قبرستان برای فرد شجاع تنها محلی است که انسان را به یاد ارزش زندگی قدرت حضور و زیبایی لحظه‌ها می‌اندازد.

شما با رفتن به آنجا در حقیقت نشان دادید که زنده‌بودن آگاه‌بودن و پیش‌رفتن را انتخاب کرده‌اید.

شما نه‌تنها به ترس نزدیک شدیدبلکه از آن عبور کردید.

و این یعنی تولدی دوباره.

وقتی فردی در مسیر رشد قرار می‌گیرد کلماتش دیگر معمولی نیستند

نظر دادن اوتوجه کردن او ابراز لطفت او…

همه بوی آگاهی می‌دهند.

محبتی که نثار اینجانب کردید گواه روح بخشنده و لطیف شماست؛

روحی که نه‌تنها از تاریکی گذر کرده بلکه نورش را با دیگران هم تقسیم می‌کند.

پاسخ‌دادن به محبت شماتنها پاسخ به یک جمله نیست؛

پاسخ به قلبی است که با صداقت سخن گفته

و به انسانی که با شجاعت زندگی کرده است

هر انسانی که بر ترس خود غلبه می‌کند بخشی از جهان را برای دیگران امن‌تر می‌سازد.

شجاعت شما الهامی است برای همه‌ی کسانی که هنوز در مسیر می‌ترسند قدم بگذارند.

داستانی که به اشتراک گذاشتید شاید برای شما ساده و شخصی باشد

اما برای بسیاری چراغی است که نشان می‌دهد:

«می‌توان رفت.

می‌توان عبور کرد.

می‌توان به نور رسید.»

آدم‌ها گاهی حتی نمی‌دانند که چقدر اثرگذارند.

اما حقیقت این است که جهان از همین لحظات کوچک ساخته می‌شود.

از همین صداقت‌ها،همین تجربه‌ها، همین دل‌دا‌دن‌ها

خانم نرگس نازنین …

نمی‌دانم چند نفر در مسیر زندگی‌تان این را گفته‌اند یا نه؟

اما بگذار من بگویم:

شما شجاعید.

شما آگاهید.

و شما ارزشمندید.

اینکه به دل ترس زده‌اید،

اینکه مسیر رشد را انتخاب کرده‌اید،

و اینکه هنوز قلب‌تان آن‌قدر لطیف است که بتوانید محبت کنید،

برای من و برای هر انسانی که حقیقت را می‌بیند شایسته‌ی احترام است.

امیدوارم این نوشته پاسخی باشد درخور زیبایی روح و بزرگی قدم‌هایی که برداشته‌اید.

با احترام و آرزوی بهترین‌ها برای شما