تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۱۲

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِیمِ

به نام خدا که رحمتش بی‌اندازه است و مهربانی‌اش همیشگی

إِنَّا مَکَّنَّا لَهُ فِی الْأَرْضِ وَآتَیْنَاهُ مِنْ کُلِّ شَیْءٍ سَبَبًا(84 کهف)

ما به او در زمین، قدرت و تمکّن دادیم و از هر چیزی وسیله ای به او عطا کردیم.

=====================================

قد قامت صلاه به نیت گام 12 پروژه،جهت ساختن بال های پروانه ای،قربه الی الله،الله اکبر!

سلام به استاد عباس منش عزیزم،استاد الهی و نورانی من که همیشه آیه ی 84 کهف من رو یاد شما و عظمت عشق و نوری که در وجود شما هست میندازه…

سلام به استاد شایسته جانم،استاد دلبر و دل انگیز و‌دل خواه…

سلام به بچه های پروانه ای هم پروژه ای،در گام 12،صلات هاتون مقبول حق …

همین اول به ناآگاهی خودم اعتراف میکنم و‌اعلام میکنم من اصلا نمیدونم چی میخوام بنویسم،فقط یک قلب دارم که منو دعوت به نوشتن کرده،یک ذهن که نیاز به نور این صلات داره،دو دست و یک گوشی که میتونم باهاش تایپ کنم.

هوای آخر آبان ماه،چیلی و دلچسب،یک دریای آبی بیکران که در انتها به آسمان وصل شده،پرواز بی دغدغه ی پرنده ها،نور خورشید خانوم که مایل تابیده و روشنایی رو به ارمغان آورده…

بعد از باران رحمت خدا و رعد وبرق هایی که عظمت قدرتش رو‌دیشب به رخ همه ی ما کشید،امروز همه چیز به قدری آرامه که انگار نه انگار اتفاقی افتاده…

در حال گذران آرامش بعد از طوفان هستم و با شادی منتظر باز شدن درهای هدایت بزرگتر …

همیشه این نوع باران ها برام نشونه ی رسیدن هدایت از طرف پروردگاره،استاد تو جلسه 4 هم جهت با جریان خداوند بهم یاد داده که منم که به نشانه ها معنی میدم …

منم ماهرانه با هرباران بی وقفه و شدید میرم سر پنجره و داد میزنم: سلااااام قدرتمند من،مررررسی برای قدرت نماییت،مرررررسی که داری درهای رحمتت رو‌باز میکنی،من باااا عشق منتظر دریافتش هستم…

خداروشکر،امروز صبح که از خواب بیدار شدم،حالم خیلی از دیروز بهتر بود و قلبم به سمت نور خدا گشایش بیشتری داشت…

دفترم رو باز کردم و نوشتم :

یک پیغام از طرف رب العالمین:

امروز فقط به من و قدرت من فکر کن.

به قول شاعر:

از خود چو بیرون می‌شوم یارم بغل وا می‌کند


چون خویش را گم می‌کنم خود را هویدا می‌کند

آئینه ای دق کرده ام در حسرت دیدار تو

یک انعکاس سبز تو صد عقده را وا می کند

امروز داشتم به جلسه 4 هم جهت با جریان خداوند گوش میدادم و رسیدم به تمرینی که استاد بهمون داد که بگرد و‌الگوی رسیدن به خواسته های قبلیت رو‌پیدا کن،الگوی ادامه دادن‌مونتوم مثبت،الگوی جلو گیری از مونتوم منفی.

دیدم من برای همه ی این ها یک جواب ثابت دارم:

🟣هرجا به خدا و قدرت خدا فکر کردم،به راحتی و به طرز معجزه آسا و فراتر از رویاهام در بهترین زمان به خواسته هام رسیدم.

🟣هرجا درگیر چگونگی رسیدن به خواسته هام شدم و روی توانایی های خودم حساب کردم،با مخ خوردم زمین و مونتوم مثبت رو از دست دادم.

به همین سادگی…

اما…این ذهن…این ذهن…این ذهن…

این ذهن خیلی چموشه!همیشه میخواد یک بازی دربیاره،باید چهارچشمی حواسم بهش باشه که موزیانه کار خودشو نکنه!

چون همیشه میخواد همه چیز رو عادی جلوه بده ،یک جوری که انگار همیشه همینجوری بوده!!!و تو هیچ تغییری نکردی!!!اصلنم تا حالا خدا بهت کمک نکرده!!!

خداروشکر که از استاد یاد گرفتم از نحوه رسیدن به خواسته های قبلیم پله بسازم برای ایمان بیشتر و نزارم ذهنم جولان بده،برای همین خداروشکر من در هر شرایطی که بودم خودمو تو مسیر نگه داشتم و‌به لطف الله هیچ وقت همه چیزو خراب نکردم بخوام از صفر شروع کنم،ولی ازونجا که دور موندن از فرکانس خداوند خیلی برام رنج آوره،خیلی سختمه که افکار منفی و ناامیدی سراغم بیاد،خیلی به خودم سخت میگیرم و‌این اصلا درست نیست.

من باید بپذیرم که من انسانم،با کلی عواطف و احساسات و ذهن منطقی …طبیعیه که یک‌وقتایی نتونم در مثبت ترین حالت ممکن بمونم،این هیچ اشکالی نداره،فقط مهمه که وارد مونتوم منفی نشم،والسلام.

نباید بزارم احساس عذاب وجدان به سراغم بیاد که تو آدم بی ایمانی هستی،این‌ مدل احساسات هم کار خود شیطانه،باید حواسم به راه های ورودش باشه…

اتفاقا همین چند دقیقه پیش داشتم به سوره ی اعراف گوش میدادم،اونجا که شیطان میگه:

ثُمَّ لَآتِیَنَّهُمْ مِنْ بَیْنِ أَیْدِیهِمْ وَمِنْ خَلْفِهِمْ وَعَنْ أَیْمَانِهِمْ وَعَنْ شَمَائِلِهِمْ ۖ وَلَا تَجِدُ أَکْثَرَهُمْ شَاکِرِینَ

سپس از پیش رو و پشت سر و از طرف راست و از جانب چپشان بر آنان می تازم و بیشترشان را سپاس گزار نخواهی یافت.

به قول آقای امیری:کاش انقدر که شیطان تو کارش جدی و مصمم و با اراده ست و استقامت داره،من هم تو مسیر بندگی خودم ثابت قدم بودم!!!

خداوکیلی این بشر چه اصراری داره که همیشه یک کرمی بریزه نمیدونم،فقط اینو میدونم که من یکی کوتاه نمیام،باج نمیدم،گاهی وقت ها قشنگ میبینمش که داره توی‌ذهنم خودشو تیکه پاره میکنه برای اینکه مثلا منو ناامید کنه یا بترسونه،یا ناراحت کنه…

بعد منم بهش میگم حاجی،من اگر‌میخواستم گول تورو بخورم الان اینجا نبودم،تو دیگه خیلی داری خودتو‌اذیت میکنی،خسته شدی،من میرم بخوابم که تو‌بتونی بری به کارهای دیگه ت برسی:)

به خدا :)اصلا این خواب خیلی جوابه برای تو‌دهنی‌زدن به شیطان…خودشو‌ راهشو کج میکنه میره …

بعد که بیدار میشی میبینی فرشته ها اومدند…خدا اومده…نور اومده…آیه های بشارت اومده…مثل آیه ی 8 بینه که همیشه بعد از خوابیدن های کنترل ذهنی بهش هدایت میشم:

جَزَاؤُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ جَنَّاتُ عَدْنٍ تَجْرِی مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِینَ فِیهَا أَبَدًا ۖ رَضِیَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ ۚ ذَٰلِکَ لِمَنْ خَشِیَ رَبَّهُ

پاداششان نزد پروردگارشان بهشت های پاینده ای است که از زیرِ [درختانِ] آن نهرها جاری است، در آنها جاودانه اند، خدا از آنان خشنود است و آنان هم از خدا خشنودند؛ این [پاداش] برای کسی است که از پروردگارش بترسد.

راستی این گفت و گوی استاد با بچه هارو خیلی دوست دارم…بارها و بارها قبلا بهش گوش دادم و با صدای عادله جان گریه کردم…مخصوصا سال اول دانشجویی…همیشه میگفتم خدایا یعنی میشه منم یک روز با استاد حرف بزنم و همینطوری بهش بگم چقدر دوسش دارم…؟!

چون فقط خدا میدونه من تو چه مدارهای تاریکی بودم و چطور با چنگ زدن به ریسمان الهی،قدم به قدم هدایت شدم و خدا چطور من رو دست استاد سپرد و بهم گفت سعیده نه چپ،نه راست…همینجا بمون و هرچی استاد گفت بگو چشم…بدون چون و‌چرا…و من به تو انقدر عطا میکنم که راضی بشی …

و خدا خیلی وقته به وعده ش عمل کرده…بیش از تصورات من…من هیچ‌وقت فکر نمیکردم در عرض کمتر از 4 سال به این جایگاه برسم…

واقعا اگر تجربیات زندگی 4 ساله ی من که از شروع آشنایی من با استاد شروع شد رو از زندگی 33 ساله م حذف کنم،هیچی ازم‌نمیمونه،من هیچ رشد و پیشرفتی ندارم،من هیچ اعتباری ندارم،من هیچ مال منالی ندارم،من هیچ عزت نفس و احساس لیاقتی ندارم،من اصلا خدا رو ندارم …

خدا و‌خدا و‌خدا…

همه چیز خداونده،همه چیز توحیده،همه چیز وصل شدن به اون قدرت بی نهایته…

بعد اون‌ بهت میگه چیکار کنی،بعد اون برات شرایط رو فراهم میکنه بعد اون برات بهترین هاشو میفرسته…

به قول استاد تو جلسه 1 قدم6: کجا تو قرآن نوشته که پیامبرهاش شاخ غول رو شکوندن؟!گفته باید ایمان داشته باشید و در ایمانتون استقامت کنید…

اتفاقا امروز نشانه ی روزانه م معرفی بخش نهم قانون آفرینش بود:مهم ترین رابطه ی زندگی من!

من که میدونم چرا،کاملا میدونم،هروقت یکم درگیر نجواهای ذهنم میشم که خب چطوری ؟!از کجا؟!

اون میاد وسط و‌این پیغام رو میفرسته:

فقط به من و قدرت من فکر کن.

کاش میدونستم تسلیم بودن چه جوریه،کاش میتونستم بهتر اجراش کنم،یک آیه تو‌ سوره آل عمران هست که میگه:

أَفَغَیْرَ دِینِ اللَّهِ یَبْغُونَ وَلَهُ أَسْلَمَ مَنْ فِی السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ طَوْعًا وَکَرْهًا وَإِلَیْهِ یُرْجَعُونَ

آیا دینى جز دین خدا مى‌جویند، حال آنکه آنچه در آسمانها و زمین است خواه و ناخواه تسلیم فرمان او هستند و به نزد او بازگردانده مى شوید.

اینارو که میخونم دلم میخواد برم از بچه های تو آسمون بپرسم،بچه ها شما چه جوری تسلیم هستید؟!بیاید به من هم یاد بدید من بیشتر تسلیم باشم…

هرچند که این درخواست رو،هر روز توی‌دفترم مینویسم که خدایا کمکم کن بیشتر تسلیم تو باشم،خدایا کمکم کن سرم همیشه جلوی تو پایین باشه،خدایا به من یاد بده تسلیم بودن چه جوریه،من بلد نیستم…

اصلا احساس میکنم تو خود کلمه ی (تسلیم) یک جنسی از آرامش هست که وقتی مینویسیش،وقتی به زبون میاریش قلبت احساسش میکنه…

به قول استاد تو فایل تسلیم بودن در برابر خداوند،چه زمانی میتونی تسلیم باشی و اجازه بدی خدا کارهارو برات انجام بده؟!زمانی که بفهمی که جایگاه اون کجاست و‌جایگاه تو کجاست…اون وقت که اجازه میدی،اون وقت که تسلیمش میشی.

تسلیم بودن با آرامش میاد،با یک اتکا میاد،با یک حالت رهایی میاد…

آقا سپردم به خدا کارهارو انجام بده؟!پس من آرومم…

یک جایی هم به استاد عرشیانفر میگن:میدونی؟!یک مدت زیادی که این داره به من گفته میشه که یاااادت باشه که باید خااااشع باشی در مقابل خداوند…

یعنی من انقدر به این فایل گوش کردم که نتنها جملات استاد حتی تُن صداشون رو تو گفتن هرجمله حفظم…

ولی بازم وقتی میخوام به اون‌فایل گوش‌بدم،انگار بار اول‌که دارم میشنوم استاد چی‌میگه و جملاتی توی سرم زنگ‌میزنه که واقعا قبلا نشنیده بودمش…

استاد خداوکیلی،حضرت عباسی،شما تو کدوم مدار هستید…؟!:)

هرجایی که هستید به شکوفه ها به باران سلام مارا برسانید…

الهی خدا شمارو برای ما حفظ کنه،الهی که خدا مارو در مدار شما نگه داره…

یکی اینجا شمارو‌ دوست داره با تموم قلبش…

نور قلبتون مستدام استاد،در پناه حق میسپارمتون،الله یارتون باشه همیشه.

پایان‌صلات امروز همزمان شد با ندای الله اکبر اذان ظهر…

«در شگفتم که سلام آغاز هر دیداریست، ولی در نماز پایان است.شاید این بدین معناست که پایان نماز آغاز دیدار است.»

دکتر شریعتی

سلام نرگس جان عزیزم

رفیق جنوبی خون گرم و جذاب و هنرمند من.

الهی شکر که تو زندگیم هستی،الهی شکر که همیشه به ندای قلبت گوش میدی و برام مینویسی.

کامنتت سراسر نشانه های واضح خداوند بود برای من که بهم نشون بده وقتی در عمل صبارشکور بمونم چقدر نشانه ها واضح و واضح تر میشند…

این حجم از پاسخ دقیق خداوند من رو ناک اوت کرد و یکبار دیگه سر تسلیم من رو برای عظمت خودش فرود آورد که همیشه یادمه بمونه:همه چیز توووووحییییده!

خیلی دوستت دارم،برات بهترین هارو آرزو میکنم و الهی که بیام تو مراسم جشن عروسیت برقصم:) با همون آهنگ های دلبرانه ی جنوبی…

به امید دیدار روی ماهت در بهترین زمان و‌مکان

قلبِ فراوانِ فراوانِ فراوان