تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۱۶ - صفحه 28

سلام و درود به استاد عزیز بزرگوارم و مریم جان عزیز و تمامی دوستان گرامی.

تو دیدگاه قبلیم فراموش کردم که اگه میگم بعد از هر اشتباه یا خطایی خودمو سرزنش نمیکنم و یا احساس گناهی به خودم نمیدم ، اینکه اگه رهاش میکنم به منزله ی این نیست که نسبت به اشتباهاتم بی‌تفاوت میگذرم بلکه منظورم این بود ذهنمو درگیرش نمی‌کنم که به احساس بد منجر بشه همیشه اون اشتباه یا خطامو تجزیه و تحلیل می‌کنم تا بدونم ریشه ی اشتباهم از کجا و برای چی بوده تا سعی کنم تکرارش نکنم در واقع بعد از هر اشتباه یا خطایی سعی می‌کنم درس و تجربه‌ای که باید بگیرمو بگیرم تا کمتر دچار اشتباه بشم حتی اگه باز تکرارش کردم همین احساسات رو دنبال میکنم و خودمو مورد سرزنش و سرکوب قرار نمیدم شاید لحظه ای از دست خودم شاکی بشم اما سریع خودمو از این حالت در میارم و سعی میکنم زاویه ی دیدم رو تغییر بدم تا اذیت نشم .

تو دیدگاهم این قسمت از تجربمو جا گذاشته بودم خواستم با دوستان به اشتراک بذارم .

ممنون استاد جونم

سلام و درود به استاد عزیز بزرگوار و مریم جان عزیز و تمامی دوستان گرامی .

چگونه با رها کردن حس گناه ، زندگیمان را متحول کنیم و دست از خود سرزنشی برداریم ؟!

تا چن سال پیش همیشه فکر می‌کردم کسانی که احساس گناه پیدا می‌کنن و خودشونو زیاد سرزنش می‌کنن افراد خیلی مظلوم و خوبی هستن اون موقع باورم این بود مظلومها افراد خوب جامعه هستن چرا که پی به اشتباهاتشون بردن و از انجام اشتباهاتشون نادم و پشیمان هستن . به همین جهت احساس رو دوست داشتم و هر باری که سراغم میومد آگاهانه کشش میدادم به خیالم افراد درستکار با این حس مواجه میشن و کسانی که گناهکار هستن این احساس رو تجربه نمی‌کنن فکر می‌کردم خدا به این دسته افراد توجه بیشتری میکنه چرا که این دسته به علت پی بردن به اشتباهات و خطاهایی که انجام دادن بیشتر خدا رو مخاطب قرار میدن بنابراین با داشتن این رابطه حتماً مورد بخشش و عنایت خداوند قرار می‌گیرن .

به هیچ موضوع دیگه‌ای فکر نمی‌کردم و از هیچ زاویه ی دیگه ای به این قضیه نگاه نمیکردم اینکه چقدر با این افکار و باورهای غلط دارم به خودم آسیب میزنم

فقط و فقط به این فکر می‌کردم حس ندامت رابطه ی خوبی بین منو و خدا ایجاد میکنه فارغ از اینکه بدونم با این احساس گناه و سرزنش چقدر دارم به روح و جسمم آسیب‌ میزنم چقد خودمو از انجام کارهای خوب دور می‌کنم با این احساس بد، چقدر عزت نفس خودمو پایین میبرم و حس لیاقت رو از خودم دور می‌کنم

احساس لیاقت هم که نباشه از دریافت خیلی از نعمتها و رحمتهای الهی دور میشی . از همه مهم‌تر اینکه ارزش انسانی خودمو له میکنم و به خیالم دارم از خودم مراقبت می‌کنم

چ روزها و شبهایی رو به خاطر احساس گناه و سرزنش کردن ، از دست دادم

چقد خودمو مجازات و توبیخ و تنبیه میکردم

اون دوران آگاهی‌های درستی تو این زمینه نداشتم به همین جهت فکر می‌کردم بهترین رفتار ممکن رو دارم امجام میدم.

همه ی این افکار و باورهای غلط رو از گذشتگان و از کسانی که به ظاهر مذهبی بودن یدک می‌کشیدم دیدن الگوهای نامناسب ، تقلیدهای کورکورانه ، همه و همه باعث شده بود خودمو تو این منجلاب اسیر و گرفتار کنم

زمانی که دچار چنین احساساتی می‌شدم نه تنها لحظه ی حال رو از دست میدادم بلکه اسیر گذشته و آینده هم میشدم .

تمرکز کردن روی اعمال و رفتار گذشتم اجازه لذت بردن از لحظه ی حال رو بهم نمیداد. از آینده هم همیشه می‌ترسیدم چرا که ترس انتقام گرفتن و غضب خداوند رو داشتم به جای اینکه به بخشندگی و مهربونی و گذشت و بزرگواری و عنایت و بخشش خداوند تمرکز داشته باشم به صفت مجازاتگر بودنش بیشتر تمرکز داشتم به همین جهت به جای حس خوب گرفتن از خدا ، همیشه احساس ترس و نگرانی و ناامیدی تو وجودم بود و هر ارتباطی که میگرفتم فقط به خاطر ترسهایی بود که داشتم

بنابراین این ارتباط زیاد دووم نیوورد و به جای اینکه منو در مسیر درست قرار بده منو به بیراهه کشوند همیشه مثل آدمهای سردرگم و نابلد اشتباه و خطاهای زیادی می‌کردم بعدشم خودمو سرزنش می‌کردم

تا اینکه استاد عزیز و بزرگوارم منو از این باور غلط نجات دادن با توجه به آگاهی‌های خوبی که در مورد خداوند کسب کردم شناخت بیشتری نسبت به خداوند پیدا کردم و نگاهم به اشتباهات و خطاهامون تغییر کرد یاد گرفتم به خودم حق اشتباه بدم سعی کنم اشتباهی نکنم ولی اگه مرتکب خطا و اشتباهی شدم راحت خودمو ببخشم بدون اینکه خودمو سرزنش کنم

خدا رو شکر احساس گناه رو تو وجودم کشتم طوری که الان باهاش خیلی بیگانه‌ام و هیچ اثری از اون افکار مخرب تو وجودم نیست

تو اون دوران هیچ رشد و پیشرفتی تو هیچ زمینه ای پیدا نکرده بودم که بخوام ادامش بدم بنابراین باید باورهامو تغییر میدادم باورهایی که منو به حس خوب ، بیشتر نزدیک کنه تا احساسات منفی !

حالا بیشتر خدا رو دوست دارم بیشتر باهاش ارتباط دلی می‌گیرم بیشتر تمرکزمو روی بخشش و عنایتش گذاشتم تا مجازاتگر بودنش !

از همه مهمتر خودمو بیشتر دوست دارم و خودمو در هر حالی می‌پذیرم

حس لیاقت رو هر سال تو وجودم خیلی بیشتر از سال قبل پرورش و تقویت میدم تمرکزم رو بیشتر روی ارزشها و توانمندیهام گذاشتم تا روی نقطه ضعفها و اشتباهاتم

همیشه سعی می‌کنم در هر حالی نسبت به خودم احساس خوب داشته باشم تا بد .

می‌دونم داشتن حس بد نسبت به خودم چ عواقبی می‌تونه داشته باشه بنابراین آگاهانه نسبت به خودم حس خوب پیدا می‌کنم تا بیشتر خودمو دوست داشته باشم تا بیشتر و بهتر بتونم در مسیر درستی که از استاد عزیز آموختم قدم بردارم .

دوره ی احساس لیاقت مهر تاییدی ، روی تمامی آموخته‌هایی بود که از استاد بزرگوارم یاد گرفته بودم .

این دوره روحمو جلا داد کمکم کرد بیشتر پی به ارزشهای درونیم ببرم و خودمو در هر حال و شرایطی دوست داشته باشم و بیشتر دنبال تغییرات درونیم باشم تا بیرونی .

چ حسی قشنگ‌تر از این ! البته که با تکامل پیش میرم و هر بار کمی بهتر از قبل هستم .

به میزانی که ایمانمون به خداوند بیشتر میشه خطا و اشتباهاتمون کمتر میشه چرا که بیشتر پیرو الهاماتش هستیم و بیشتر با هدایتش پیش میریم تا راه و رویه خودمون . بنابراین موفق تر و حال بهتری داریم و نیازی به سرزنش و رفتن به حس گناه پیدا نمیکنیم چون میدونیم داریم تلاشمونو برای بهتر شدن و بودن در مسیر الهی میکنیم حالا اینکه گاهی مرتکب اشتباه یا خطایی میشیم موردی نداره چون یقین داریم همینا جزعی از پیدا کردن مسیره و شناخت بیشتر خودمون .

پس سرزنش و حس گناه معنایی نداره برای منی که دوست دارم و دارم تلاشمو برای هر تغییری میکنم تا وجه بهتری از خودمو به خدا و جهان نشون بدم .

همین که مثل گذشته آگاهانه دنبال خطا یا اشتباهی نیستیم خودش عالیه !

استاد عزیز نگاه ما رو به خیلی از موضوعات تغییر دادن اینم یکی از موضوعاتی بود که اکثرن درگیرش بودیم که خداروشکر نجات و خلاصی پیدا کردیم .

استاد عزیزم عاشقتم دوستت دارم

مرسی که هستید

الهی که همیشه باشید