ذهنیت قدرتمندکننده در برابر ذهنیت محدودکننده | قسمت 2 - صفحه 30 (به ترتیب امتیاز)

به نام قادر مطلق

با سلام خدمت استاد بی مثال و همه ی عزیزان

استاد گرامی با تک تک سلول های بدنم سپاسگذارم بابت وجود پربرکت شما وآگاهی های نابی که انتقال میدین و زندکی ما رو زیر و رو میکنین

وقتی به چالشی بر میخوریم چه برخوردی داریم؟ میگیم این اتفاق دریست برای پیشرفت یا احساس نا امیدی میکنیم؟

قبل اشنایی با این آگاهی و با توجه به الگوهایی که باهاشون زندگی کرده بودم و یاد گرفته بودم طبیعتا در مواجه با مشکلات اعصابم بهم میریخت و غر میزدم و در موردش بارها و بارها تو ذهنم داستان سرایی میکردم و بیشتر و بیشتر حرص میخوردم ولی انگار این حرص خوردنا رو غر زدنا یه چیز سطحی بود یه عادتی که همه اینجورین منم باشم دیگه ولی ته قلبم اینجوری نبود ، از سن کم یادمه که یه فرقی با دورو بریا داشتم اونم این بود که تسلیم شرایط نمیشدم ، غر میزدم ولی دنبال راهکار هم میگشتم ، اعصابم خورد میشد حتی شاید داد و بیدادم میکردم ولی نا امید نمیشدم ، یادمه پنج شیش سالم بود هنوز مدرسه نمیرفتم و خواهر بزرگترم راهنمایی میرفت و تو حرفه و فن یادشون داده بودن جوراب ببافن ، زمستون بود و شب ساعت 10 اینا قشنگ یادمه که منه 5 ساله مامانمو مجبور کردم به من بافتنی یاد بده تا 2 شب گریه کردم و میل بافتنی رو زمین نزاشتم و اینقدر انجام دادم تا بالاخره تونستم میل رو سر بندازم و یکی دو رج ببافم ، خیالم که راحت شد یاد گرفتم بعدش خوابیدم! هزاران مثال دیگه یادم میاد که اتفاقات نادلخواه حالم رو بد میکرده ولی تو حال بد باقی نمیموندم و شاید الان که قوانین رو فهمیدم ، دلیل اینکه همیشه تو زندگی رو به جلو حرکت کردم همین نموندن تو حال بد و نا امید نشدن از تغییر شرایط بودن، از همون زمان تا حالا این روند ادامه داشته ولی تو این یکی دو سال اخیر و آگاهی هایی که از سایت بدست اوردم این روند تغییرات مثبت رو بسیااااار سریعتر کرده ، من اماده تغییر بودم ، یه سری پیش زمینه ها داشتم و وقتی مدارم به حدی رسید که با استاد آشنا شدم در عرض مدت کوتاه چند ماهه پیشرفت هایی تو زندگیم کردم چه مالی چه اخلاقی چه رابطه ای چه با خداوند، که قبلا توی ده سال این میزان تغییرات و البته خیلی کمترش برام اتفاق افتاده بود. الان میزان اتفاقات ناخواسته اینقدر کمه که باید خیلی فک کنم تا یادم بیاد و وقتی هم پیش میاد همون لحظه ذهن من ناخودآگاه میره سراغ باورهای قدرتمند کننده ای که ساخته شده ، میره سراغ الخیر فی ما وقع ، خدا همراهمه ، این اتفاق میخواد منو بزرگتر کنه ، ثروتمند کنه ، کنترل ذهنم رو بیشتر کنه ، این اتفاق رو درست ببینمش پاداش بزرگی در خودش برام داره و…. این باورها باعث شده زندگی برام از هر لحاظ لذت بخش تر و بسیار همراه با آرامش باشه، اصلا نمیگم همه چی گل و بلبله شایدیکی بیاد از صبح تا شب زندگی منو نگاه کنه و شرایط رو و نعمت هایی که تو زندگیم هست رو ببینه بگه بابا تو به چی دلخوش کردی اول راهم نیستی خیلی کار داری ولی من واقعا و از ته دلم همه چیو گل و بلبل میبینم و از هر لحظه و هر روز زندگیم لذت میبرم و سپاسگذاری میکنم و آینده پیش چشمم مثل یه فیلم واضح و شفافه که با حال امروزم دارم میسازمش و به هر چیزی میخوام دارم میرسم و هر روز هم نشانه هاشو تو زندگیم دارم میبینم.

زندگی هیچ کس بدون چالش نیست و ما در قدم برداشتن و حرکت کردن به یه سری مسائل برخورد میکنیم و حلشون میکنیم و این چالش ها میاد که ما پیشرفت کنیم اما نگاه خیلی از ماها این چالش هارو یه سد نفوذ ناپذیر میدونه که اومده مارو له کنه و شاکی میشیم از خدا و فرار میکنیم، بعضی ها اینقدر نگاهشون نسبت به چالش ها مثبته که آگاهانه به سمت چالش ها میرن و مسئولیت های چالش پذیر بر عهده میگیرن و میرن تو دلش تا بزرگتر شن و نعمت بیشتری بدست بیارن.

چالش ها میتونه هدیه ی خداوند باشه، نقطه عطف و نقطه ی شروع پیشرفت اصلی ما و اونجایی که شروع یه سری معجزات در زندگی ماست چالش هامون هستن و هرچه بزرگتر باشه، پذیرفتنش و حل کردنش میتونه پاداش های بزرگتری هم به ما بده نه اینکه ما عمدا برا خودمون مساله درست کنیم بلکه جهان خودش برای ما تضادهایی که نیاز داریم رو ایجاد میکنه مثلا وقتی ما رفتار درست در رابطه رو بلد نیستیم جهان کاری میکنه ما رابطه رو از دست بدیم به قول معروف شکست عشقی بخوریم تا بیدار شیم و به خودمون بیاییم و نقطه های ضعفمون رو بشناسیم و اونارو بهبود ببخشیم و یه رابطه درست و اصولی رو شروع کنیم و درست و اصولی اونو پیش ببریم ، استاد به اینجای فایل که رسیدم واقعا مغزم ترکید از این حجم از ساده بودن و پر مغز بودن حرفاتون ، یعنی دقیقا واو به واو تجربه های زندکی ادم رو شما تو حرفاتون میگین ، من تا زمانی که به چالش عاطفی سنگینی برخورد نکردم واقعا خودمو نشناختم ، اون چالش باعث شد من به خودم بیام ببینم مشکل کجاست خودمو بشناسم بفهمم من ادم وابسته ای نیستم و تحمل ادم های وابسته رو ندارم ، معیارهای واقعیم رو بفهمم ، اولویتم رو درک کنم ، میزان لیاقتم رو بفهمم و به هر چیزی خودمو راضی نکنم ، در واقع من هیچی از خودم نمیدونستم چه برسه بخوام یکی دیگه رو بشناسم و درک کنم! و چالش عاطفیم با اینکه اون لحظه بی نهایت سخت بود رو وقتی از زاویه دید خیر نگاش کردم و اینکه خیری درش بوده برام تبدیل شد به نقطه عطف زندگی من ، باعث شد تمرکزم بیاد رو خودم و توانایی هام و من چندین و چند مدار جابه جا شدم نتیجه هاشو تو زندگیم از لحاظ ارامش روحی ، سلامتی جسمی ، رشد فوق العاده مالی دیدم و همچنان دارم میبینم و جالبه بعد اون اتفاق وقتی گاهی یه دوستی میومد و میگفت فلان شکست مالی یا عاطفی تو زندگیم افتاده ناخوداگاه براش خوشحال میشدم به جای اینکه همدردی کنم و دلم بسوزه براش ، نمیتونستم چیزی بهش بگم و چیزی رو توضیح بدم فقط میگفتم خدا خیلی دوستت داره، میخواد بهت پاداش بده ، فقط برو ببین چیا ازش خواسته بودی ، این اتفاق تورو صدها قدم به خواسته ات نزدیک کرده ، قدرشو بدون و این حرف هارو با ایمان کامل و از ته دلم میزنم چون خودم زندگیش کردم و هنوزم با گذشتن زمان هر روز برام تازگی داره و این بیداری و این مسیری که توشم مثل معجزه اس برام و هر روز ازش هیجان زده ام.

چالش = موهبتی برای یادگیری و پیشرفت کردن

نگاه مثبت به چالش = برکت بیشتر در زندگی

نگاه منفی به چالش = زلزله ی مخرب و ویرانگر

باور های محدود کننده:

1.من که شکست میخورم اصلا چرا حرکتی بکنم

2.من اگه از اول خوب نباشم تا ابد هم خوب نخواهم بود

3.چالش مجازات الهی است و من مستحق این چالشم

4.اگه شکست بخورم چی, مسخره ام میکنن (باور قدذتمند کننده میگه انجامش میدم ببینم با خودم چند چندم)

5.من بلد نیستم ، استعداد ندارم ، مهارت کافی ندارم پس قدمی هم برنمیدارم ( باور قدرتمند کننده میگه انجامش میدم به همون اندازه که بلدم و با تمرین به مرور قوی میشم)

6.فرصت مهاجرت جور شده و فرد با باور محدودکنندن میگه میترسم از خانواده دور شم،هیچکی رو نمیشناسم ، زبان بلد نیستم، اگه اتفاقی برام بیفته چی و نمیره و فرصت ها میسوزه(فرد با باور قدرتمند کننده میگه فرصت برای یادگیری زبان جدید، دوستان جدید، استقلال بیشتر ، محیط جدید و چالش های جدید پس میرم و تجربه ها و یادگیری و برکت ها وارد زندگیش میشه)

بنابراین چالش ها قسمت جداناپذیز زندگیه و قرار نیست خدا با چالش ها مارو مجازات کنه بلکه قراره پیشرفت کنیم و چیز یاد بگیریم و میتونیم با آغوش باز بریم سراغ چالش ها و ازشون به عنوان فرصتی برای دریافت پاداش بیشتر یاد کنیم

تمرین این جلسه:

1. چه چالشی هست که میدونی باید حلش کنی ولی ازش فرار میکنی و آشغالارو میزاری زیر مبل ؟

2.فارغ از نتیجه ی اون چالش ،اگه واردش بشی چه پیشرفت هایی میکنی و چه چیزایی یاد میگیری و چیا بهت اضافه میشه؟

3. کارهاییکه باید انجام بدی برای حل این چالش رو به کارهای کوچیک تر و قابل انجام تقسیم کن و براش برنامه بریز

4. پیشرفت هاتو بنویس و تمرکز کن روی بهبود و خودتو تحسین کن بابت هر قدم هرچند کوچکی که داری برمیداری و به خودت یادآوری کن که اولس سخت تر بود و الان خیلی راحت تر شده

من یه سری کارهایی که تو یکسال اخیر چالش بوه برام و تصمیم گرفتم انجامشون بدم و با تصمیم من خداوند درهای خیر و برکتش رو برام باز کرد و کاری کرد انجامش هم راحت بشه برام رو اینجا تیتر وار میارم

سریع واکنش نشون ندادن به انتقادات ، 8 الی 10 کیلومتر پیاده روی روزانه ،حذف قند مصنوعی و طبیعی ،روزی یه وعده غذا خوردن ، فایل گوش دادن هر روزه ، مهارت بیشتر در آشپزی ، غیبت نکردن ،تمرکز روی زیبایی ها ، اخبار گوش ندادن ، حذف اینستاگرام ، ندیدن کارای رو مخ بقیه و…

مهمترین دست اوردی که این چالش ها برای من داشته مهارت پیدا کردن در کنترل ذهن بوده ، همه ی این کارا اولش سخت بود، ولی در ادامه و با استمرار به انجام دادنش به حدی راحت شد که دیگه عادت شده و جزیی از برنامه زندگیمه و براش زحمت خاصی نمیکشم یه سریاش کلا علاقه ندارم که هیچ بدمم میاد مثل اینستا، مثل قند ، غیبت ،اخبار و یه سریای دیگه هم برام زحمت داره ولی زحمتش برام یک هزارم روز اول شده مثلا اوایل این چالش وقتی یکی انتقاد بیجا میکرد خیلی باید به خودم فشار میاوردم تا سریع جواب ندم ولی الان اولا که خیلی خیلی کم شده دوما اگه باشه هم میشنوم یکمم فکر میکنم که شاید انتقاد به جایی باشه و باعث افزایش مهارتم شه و در نهایت هم میگم اینم نظره این ادمه دیگه و هر کی ممکنه یه نظری داشته باشه به شخص من ارتباطی نداره و سریعا حل میشه و میره و بقیه موارد هم همینطور

و یکی از مهمترین دلیل هایی که تونستم انجامشون بدم این بود که اگه هم گاهی از دستم در میرفت و اهمالی اتفاق میفتاد خودمو سرزنش نمیکردم میگفتم عیب نداره ، منم ادمم خدا هم ازم انتظار نداره همیشه درست و دقیق باشم ، فدای سرم دفعه بعد بهتر برخورد میکنم، اصلا این اتفاق افتاد که به خودم مغرور نشم و فک نکنم خیلی عالی ام ، خدا با این اتفاق میخواد بهم بگه هیچوقت به خودت مغرور نشو و همیشه دنبال بهتر شدن باش، این اشتباه خیلی بهتر از مغرور شدنه ! و این گفتگوها باعث شده تو مسیر بمونم و دلسرد نشم وبه لطف خداوند مهربان به مرور تبدیلشون کنم به عادت و اینم میدونم که اگه تمرکزم رو از روشون بردارم و فک کنم دیگه عادت شده و دیگه من اینارو ترک نمیکنم همون موقع زمین میخورم و شروع میکنم به پسرفت چون در جهان موندن در یک نقطه وجود نداره یا به سمت بالا حرکت میکنیم و در حال پیشرفتیم یا به سمت پایین حرکت میکنیم و در حال پسرفتیم، این جمله رو هم من سال ها پیش شنیدنم و از همون موقع از یه جا وایسادن و حرکت نکردن به شدت ترسیدم چون فهمیدم حتی اگه در شرایط دلخواه هم باشم اگه به فکر پیشرفت بیشتر نباشم دارم برای تنزل کردن برنامه ریزی میکنم

، انشالله که خدا کمکمون کنه همیشه در حرکت رو به بالا باشیم و توهم دانستن برنداریم و خودمون رو از میلیون ها نعمتی که در راه هست محروم نکنیم

یا حق