اگر میخواهی تجربیات خود را درباره موضوعات این فایل بنویسی، لازم است عضو سایت شوی و اگر عضو هستی، میتوانی با ایمیل و رمز عبورت از اینجا وارد سایت شوی.
سلام به استاد عزیزم وهمه ی دوستان که با نظراتشون کلی به من اگاهی دادند راستش من امروز باتکرار این باور هی حال خودمو خوش میکردم واحساس میکردم باور درسته واقعا اصلا به صورت اتفاقی به این فایل استاد هدایت شدم خیلی تعجب کردم وکامنت های دوستان رو خوندم خیلی تعجب کردم که این فکروباور من چقدر اشتباه بود من واقعا خودمو لایق ثروتمندشدن نمیدونستم وفقط وقتی به ثروت فکرمیکنم همش به فکربخشیدن بودم نه لذت بردن ازهمتون واستاد عزیزم وخدای مهربانم که هرلحظه من رابه راه راست هدایت میکند ممنونم سپاسگزارم.
خداروشکر امروز این فایل رو گوش دادم من همیشه به خدا میگفتم من را ثروتمند کن تا بتوانم به بندگانت کمک کنم و این باور از عدم اعتماد بنفسمون میاد یعنی خودمون رو لایق این همه ثروت نمیدونستیم و می خواستیم کمی از ثروت رو به بندگان نیازمندش بدیم خداروشکر که خداوند هر ثانیه مرا هدایت میکند
خداوند خودش بخشنده است
خداوند خودش عادل است
حداوند خودش روزی رسان است
و باوری های احساس لیاقت رو جایگزین کنیم و خودمون رو لایق پول و ثروت بدونیم
با سلام خدمت استاد عزیز و دوستان گرامی.یکی از کدهای مخرب یا ترمزی که من در اکثر خواسته هام که برا رسیدن بهش دارم تلاش میکنیم(ذهنی .فیزیکی) اینکه رسیدن به خواسته حالا چه این خواسته سلامتی باشه و برای سالم بودن بدنم یه راهش ورزش میدونم.چه از نظر روابط با ادم ها در زندگیم باشه.چه از نظر مالی دارم تلاش میکنم به ثروت برسم.چه از نظر رابطم با خداوند باشه.اینه که به دیگران اثبات کنم من چطور ادمی هستم .چقدر فرد ارزشمندی هستم .چقدر اندام زیبای دارم.چقدر دوستان عالی دارم .چقدر ثروت دارم ….. و فکر میکنم این ترمز در بعضی زمینه کمتر و در زمینه پررنگ تر هست.و این باور فکر کنم ریشه اش در عزت نفس ما افراد باشه.
اگر خداوند را قادر به انجام خواسته خومان و دیگران میدانیم نیازی نیست که بخواهیم به ما بدهد تا ما براساس تشخیص خودمان به دیگران کمک کنیم .
مگر اینکه بخواهیم با انجام این کمک به دیگران بفهمانیم که ببینید من این کمک را کردم من نجات دادم و من ….
هرچند هم مخفیانه باشه باعث میشه ازدرون نسبت به خودمون مغرور بشیم و به تدریج شرک به خداوند بیاریم.
تکبر و غرور باعث شرک به خداوند میشه.
مسئله دیگه اینکه اگر باور کنیم که تمامی اتفاقات پیرامون را , خودمان خلق کردیم . پس دلسوزی برای دیگران کاملا اشتباهه . دیگران اگر درمشکلی هستن خودشون باعثش شدن . کمک ما میتونه این باشه که اصل قانون را یاد بدهیم بقولی ماهی گیری را یاد بدهیم .قانون این را میگه.
مسئله دیگه باور فراوانی هست . اگر اعتقاد به فراوانی داشته باشیم خیلی بی معنی هست که از خداوند بخواهیم به ما بدهد بعد ما به دیگران بدهیم .فقط برای ارضا امیال درونی خودمان .
باید همانطور که برای خودمان میخواهیم دعا کنیم که خداوند به دیگران هم لطف بکند. چون به اندازه همه هراندازه بخواهند همه چیز فراوان هست.
کار ما بندگی کردن است . کار ما خدایی نیست .
با این خواسته درکار خدا دخالت میکنیم.
موضوع عمل خیر انجام دادن و کمک کردن به دیگران بستگی به این داره که ما در چه فرکانسی هستیم و اینکه اگر توانایی کمک کردن با شرایط فعلی خودمان را داریم , ارزشمند است . نه اینکه از خدا بخواهیم اول به ما بدهد تا بعد ما کمک کنیم . خب خداوند خودش بلده به دیگران یا هرکسی که خودش میدونه کمک کنه . نیازی به تشخیص ما نداره .
به عقیده من این خواسته شیطانی است چونکه با این خواسته اساس و پایه نظام هستی را , که عدالت است , زیر سوال میبریم . این خواسته تماما شرک آلود است.
شرط اول اینه که بپذیریم هرکسی که هرجایی است , دقیقا به همانجا تعلق داره , مگر اینکه خودش بخواهد باعث تغییر زندگی خودش بشه.این یعنی عدالت .
این خواسته کاملا برضد عدالته و فضولی کردن در کار خداوند عادل و مهربان است.
انتخاب زمان نادرست ترمز اصلی است چون اوللا تمرکز خود را روی زمان آینده می گذاریم نه روی دارایی هایی که الان داریم . وعده هایی به خدا می دهیم یا از پولی خرج می کنیم که هنوز نداریم خیلی راحت می شود پولی را خرج کنیم که هنوز نداریم . باید از اکنون شروع به بخشش مال خود کنیم یعنی زمان اکنون . ما تنها در زمان درست و زمان حال و زمان حقیقی می توانیم خود را نشان دهیم . بعد احساس کمبود و عدم فراوانی داریم فکر می کنیم الان چیزی برای بخشش نداریم .همین الان به خداوند و دنیا اعلام می کنیم ما کمبود پول ثروت داریم به ما چیزی بده تا بتوانیم ببخشیم .!همچنان اشتباه می کنیم یا حقیقت را درک نمی کنیم . برای بخشش باید از همین لحظات شروع کنیم و به خاطر داشته ها سپاس گذار باشیم .
نمی توانیم باور کنیم شک داریم تردید داریم خدایا اول به ما ثروت بده مرا به هدفم برسان بعد من … این کار را می کنم . انتظار داریم اول خدا قانون را به ما اثبات کند اول ببینیم بعد باورش می کنیم . قانون برعکس است اول باور کن بعد می بینی .
به خاطر خودمان نمی بخشیم به خاطر این که فکر می کنیم ما باید به بقیه کمک کنیم . مثلا یکسری انسان های پولدار هستند که به بقیه کمک می کنند و بقیه بندگان دسترسی مستقیم به خداوند ندارند . ما باید ثروتمند شویم تا دسترسی بهتر به خدا داشته باشیم به بقیه از مالمان کمک کنیم . فراموش کردیم همه چیز متعلق به خداست و این ثروت را او به ما خواهد بخشید و می تواند به هر کسی که درخواست کند ببخشد بدون این که به واسطه ای مثل ما نیاز داشته باشند .
ما به خاطر خودمان ثروت مند شدن خودمان و نشان دادن این که فراوانی و نعمت داریم می بخشیم نه کمک به بقیه و رفع فقر و مبارزه با فقر . همه انسان ها به خداوند دسترسی دارند و نیازی به ما ندارند . خدا از هر راهی می تواند بدون ما به بقیه کمک کند.
به نظر من باورهای اشتباهی که در این نوع درخواست ثروت وجود داره اینها هستند:
۱- باور نادرست نسبت به خداوند و قوانین حاکم بر جهان، اینکه خداوند مانند یک انسان خواسته های ما رو بررسی میکنه و تو این مثال اگر ما هدفمون از دسیدن به ثروت انجام کارهای نیک باشه ثروت رو به ما میده و گرنه نمیده..در حالیکه این رو یاد گرفتیم که پروردگار انرژی هست که تماما به خواسته های ما پاسخ میده و در صورتیکه در فرکانس مناسب باشیم ، هر آنچه رو که بخواهیم فارغ از اینکه خوب هست یا بد به عطا میکنه…در این مثال اگر ما در مدار کسب ثروت باشیم به اون میرسیم خواه هدفمون کمک به دیگران و انجام کار خیر باشه یا نباشه.
۲- موکول کردن کمک به دیگران به زمان ثروتمند شدن حاکی از عدم باور به فراوانی هست یعنی کسیکه اینگونه فکر میکنه باور نداره که اگر در زمانی که هنوز ثروتمند نشده ببخشه و کمک کنه نه تنها از او کم نمیشه بلکه بیشتر هم دریافت میکنه.
اون ترمز اینه که ما با گفتن اینکه به دیگران کمک میکنیم میخواییم بگیم کار خیر انجام میدیم خدایا اینجوری ماهم مسجد میسازیم نماز بیشتر میخونیم کاری میکنیم افراد بیشتری تو رو پیدا کنندیا خودم با ایمان تر میشم
انگار خدا به این چیز ها نیاز داره که ما با ایمان تر بشیم یا کارای خیر بیشتری انجام بدیم دقیقا مثل اینکه برای خدا داریم فالور جمع میکنیم داریم به خودمون قدرت میدیم
داریم به خدا با این باور میگیم اگه میخوایی من بنده خوبی باشم و کارای خوب بیشتری انجام بدم شرطش اینه که به من ثروت بدی وگرنه من همچین کارایی نمیکنم
خیلی خنده داره مگه نه
و اینکه این باور وجود داره که ثروتمندا آدمهای خسیس و بدی هستند ومیخواییم بگیم خدایا به من ثروت بده من خسیس نمیشم بد نمیشم به همه میدم
1_ این نوع شرط گذاشتن و خواستن در وحله اول یعنی ما اصلا سازو کار جهان آفرینش و سیستمی بودن آن و ثابت بودن قوانین جهان رو درک نکرده ایم و نوع درخواست هامون از خدارو بر اساس شرایط درخواست بین انسانها از یکدیگر در زندگی روزمره بیان میکنیم .
2 _ اینکه فکر میکنیم خدا هم مثل ما انسانها دارای احساس هست و میخواهیم با تحریک احساس خداوندی به خواسته هامون برسیم .
3 _ اینکه باور نداریم که هر آنچه که در زندگی داریم توسط فرکانسهای ارسالی خودمان به جهان به وجود آمده و فکر میکنیم عوامل دیگر خارجی (خارج از وجود خودمان ) در به وجود آمدن شرایط کنونی ما سهیم هستن پس باید یه شرطی از عوامل بیرونی برا خدا بزاریم تا به خواسته مون برسیم مثل کمک نقدی و انفاق کردن به دیگران .
4 _ فکر میکنیم که هر آنچه از ثروت و یا خواسته های دنیوی دیگر که بیش از آنچه که در حال حاضر داریم را از خدا بخواهیم مرتکب عمل نا خدا پسندانه ای شده ایم و با شرطی کردن آن میخواهیم که درخواست را مجاز جلوه دهیم .
5 _ و آخرین ترمز باور کمبود ثروت در جهان و عدم پاسخگویی خداوند به نیاز و درخواست دیگران است که با پا درمیانی و واسطه کردن خودمان میخواهیم به نیاز دیگران از طریق رسیدن به خواسته خودمان کمکی کرده باشیم . ( شرک )
سلام
شاید اولین بزرگترین ترمزی که تو سوال شما دیدم عدم لیاقت شخص است.
ما چون در خودمون احساس لیاقت نمیکنیم به این طریق نگاه میکنیم.
ولی تا زمانیکه خودت واقعا لایق بهترین نعمت ها و بهترین ثروت ها و بهترین در همه چیز ندادی اون به سمت تو نمیاد.
باشد که تلاش کنیم خودمان را عاشقانه دوست بداریم و لایق بهترین ها.
اون هم بنظرم زمانی اتفاق میوفته که خودتو و خدارو یکی ببینی.
سلام به استاد عزیزم وهمه ی دوستان که با نظراتشون کلی به من اگاهی دادند راستش من امروز باتکرار این باور هی حال خودمو خوش میکردم واحساس میکردم باور درسته واقعا اصلا به صورت اتفاقی به این فایل استاد هدایت شدم خیلی تعجب کردم وکامنت های دوستان رو خوندم خیلی تعجب کردم که این فکروباور من چقدر اشتباه بود من واقعا خودمو لایق ثروتمندشدن نمیدونستم وفقط وقتی به ثروت فکرمیکنم همش به فکربخشیدن بودم نه لذت بردن ازهمتون واستاد عزیزم وخدای مهربانم که هرلحظه من رابه راه راست هدایت میکند ممنونم سپاسگزارم.
شادوثروتمند وسلامت باشید
سلام به استاد عباسمنش و دوستان
خداروشکر امروز این فایل رو گوش دادم من همیشه به خدا میگفتم من را ثروتمند کن تا بتوانم به بندگانت کمک کنم و این باور از عدم اعتماد بنفسمون میاد یعنی خودمون رو لایق این همه ثروت نمیدونستیم و می خواستیم کمی از ثروت رو به بندگان نیازمندش بدیم خداروشکر که خداوند هر ثانیه مرا هدایت میکند
خداوند خودش بخشنده است
خداوند خودش عادل است
حداوند خودش روزی رسان است
و باوری های احساس لیاقت رو جایگزین کنیم و خودمون رو لایق پول و ثروت بدونیم
تشکر از همه دوستان و استاد عباسمنش و خانوم شایسته
موفق و پیروز باشید
باسلام خدمت تمامی دوستان و استاد گرامی
من یک سالی میشه با سایت عباسمنش آشنا شدم و هنوز موفق نشدم هیچ محصولی خریداری کنم فقط از فایلهای رایگان استفاده کردم.
حقیقتش منم مثل خیلی از دوستان تمایل زیادی به ثروت دارم
خیلی دوست دارم به دیگران کمک کنم و بخصوص به بچه هام تا در آینده برای ادامه تحصیل در دانشگاه هیچ مشکلی نداشته باشن..
یه چن مدتیه دارم روی باورام کار میکنم خداروشکر نتیجه های کم رنگی دیدم و کم کم دارم به این قانون علاقمند میشم…
بنظرم نداشتن ایمان و شک داشتن به این قوانین میتونه ترمزی باشه که استاد مد نظرشونه.
شادو پیروز و ثروتمند باشید
با سلام خدمت استاد عزیز و دوستان گرامی.یکی از کدهای مخرب یا ترمزی که من در اکثر خواسته هام که برا رسیدن بهش دارم تلاش میکنیم(ذهنی .فیزیکی) اینکه رسیدن به خواسته حالا چه این خواسته سلامتی باشه و برای سالم بودن بدنم یه راهش ورزش میدونم.چه از نظر روابط با ادم ها در زندگیم باشه.چه از نظر مالی دارم تلاش میکنم به ثروت برسم.چه از نظر رابطم با خداوند باشه.اینه که به دیگران اثبات کنم من چطور ادمی هستم .چقدر فرد ارزشمندی هستم .چقدر اندام زیبای دارم.چقدر دوستان عالی دارم .چقدر ثروت دارم ….. و فکر میکنم این ترمز در بعضی زمینه کمتر و در زمینه پررنگ تر هست.و این باور فکر کنم ریشه اش در عزت نفس ما افراد باشه.
درود بر استاد عزیز و همراهان گرامی
اگر خداوند را قادر به انجام خواسته خومان و دیگران میدانیم نیازی نیست که بخواهیم به ما بدهد تا ما براساس تشخیص خودمان به دیگران کمک کنیم .
مگر اینکه بخواهیم با انجام این کمک به دیگران بفهمانیم که ببینید من این کمک را کردم من نجات دادم و من ….
هرچند هم مخفیانه باشه باعث میشه ازدرون نسبت به خودمون مغرور بشیم و به تدریج شرک به خداوند بیاریم.
تکبر و غرور باعث شرک به خداوند میشه.
مسئله دیگه اینکه اگر باور کنیم که تمامی اتفاقات پیرامون را , خودمان خلق کردیم . پس دلسوزی برای دیگران کاملا اشتباهه . دیگران اگر درمشکلی هستن خودشون باعثش شدن . کمک ما میتونه این باشه که اصل قانون را یاد بدهیم بقولی ماهی گیری را یاد بدهیم .قانون این را میگه.
مسئله دیگه باور فراوانی هست . اگر اعتقاد به فراوانی داشته باشیم خیلی بی معنی هست که از خداوند بخواهیم به ما بدهد بعد ما به دیگران بدهیم .فقط برای ارضا امیال درونی خودمان .
باید همانطور که برای خودمان میخواهیم دعا کنیم که خداوند به دیگران هم لطف بکند. چون به اندازه همه هراندازه بخواهند همه چیز فراوان هست.
کار ما بندگی کردن است . کار ما خدایی نیست .
با این خواسته درکار خدا دخالت میکنیم.
موضوع عمل خیر انجام دادن و کمک کردن به دیگران بستگی به این داره که ما در چه فرکانسی هستیم و اینکه اگر توانایی کمک کردن با شرایط فعلی خودمان را داریم , ارزشمند است . نه اینکه از خدا بخواهیم اول به ما بدهد تا بعد ما کمک کنیم . خب خداوند خودش بلده به دیگران یا هرکسی که خودش میدونه کمک کنه . نیازی به تشخیص ما نداره .
به عقیده من این خواسته شیطانی است چونکه با این خواسته اساس و پایه نظام هستی را , که عدالت است , زیر سوال میبریم . این خواسته تماما شرک آلود است.
شرط اول اینه که بپذیریم هرکسی که هرجایی است , دقیقا به همانجا تعلق داره , مگر اینکه خودش بخواهد باعث تغییر زندگی خودش بشه.این یعنی عدالت .
این خواسته کاملا برضد عدالته و فضولی کردن در کار خداوند عادل و مهربان است.
از اینجا فایل را گوش کردم: ادامه:
انتخاب زمان نادرست ترمز اصلی است چون اوللا تمرکز خود را روی زمان آینده می گذاریم نه روی دارایی هایی که الان داریم . وعده هایی به خدا می دهیم یا از پولی خرج می کنیم که هنوز نداریم خیلی راحت می شود پولی را خرج کنیم که هنوز نداریم . باید از اکنون شروع به بخشش مال خود کنیم یعنی زمان اکنون . ما تنها در زمان درست و زمان حال و زمان حقیقی می توانیم خود را نشان دهیم . بعد احساس کمبود و عدم فراوانی داریم فکر می کنیم الان چیزی برای بخشش نداریم .همین الان به خداوند و دنیا اعلام می کنیم ما کمبود پول ثروت داریم به ما چیزی بده تا بتوانیم ببخشیم .!همچنان اشتباه می کنیم یا حقیقت را درک نمی کنیم . برای بخشش باید از همین لحظات شروع کنیم و به خاطر داشته ها سپاس گذار باشیم .
نمی توانیم باور کنیم شک داریم تردید داریم خدایا اول به ما ثروت بده مرا به هدفم برسان بعد من … این کار را می کنم . انتظار داریم اول خدا قانون را به ما اثبات کند اول ببینیم بعد باورش می کنیم . قانون برعکس است اول باور کن بعد می بینی .
به خاطر خودمان نمی بخشیم به خاطر این که فکر می کنیم ما باید به بقیه کمک کنیم . مثلا یکسری انسان های پولدار هستند که به بقیه کمک می کنند و بقیه بندگان دسترسی مستقیم به خداوند ندارند . ما باید ثروتمند شویم تا دسترسی بهتر به خدا داشته باشیم به بقیه از مالمان کمک کنیم . فراموش کردیم همه چیز متعلق به خداست و این ثروت را او به ما خواهد بخشید و می تواند به هر کسی که درخواست کند ببخشد بدون این که به واسطه ای مثل ما نیاز داشته باشند .
ما به خاطر خودمان ثروت مند شدن خودمان و نشان دادن این که فراوانی و نعمت داریم می بخشیم نه کمک به بقیه و رفع فقر و مبارزه با فقر . همه انسان ها به خداوند دسترسی دارند و نیازی به ما ندارند . خدا از هر راهی می تواند بدون ما به بقیه کمک کند.
بنام پروردگار یکتا
درود بر همه دوستان و استاد عزیز
به نظر من باورهای اشتباهی که در این نوع درخواست ثروت وجود داره اینها هستند:
۱- باور نادرست نسبت به خداوند و قوانین حاکم بر جهان، اینکه خداوند مانند یک انسان خواسته های ما رو بررسی میکنه و تو این مثال اگر ما هدفمون از دسیدن به ثروت انجام کارهای نیک باشه ثروت رو به ما میده و گرنه نمیده..در حالیکه این رو یاد گرفتیم که پروردگار انرژی هست که تماما به خواسته های ما پاسخ میده و در صورتیکه در فرکانس مناسب باشیم ، هر آنچه رو که بخواهیم فارغ از اینکه خوب هست یا بد به عطا میکنه…در این مثال اگر ما در مدار کسب ثروت باشیم به اون میرسیم خواه هدفمون کمک به دیگران و انجام کار خیر باشه یا نباشه.
۲- موکول کردن کمک به دیگران به زمان ثروتمند شدن حاکی از عدم باور به فراوانی هست یعنی کسیکه اینگونه فکر میکنه باور نداره که اگر در زمانی که هنوز ثروتمند نشده ببخشه و کمک کنه نه تنها از او کم نمیشه بلکه بیشتر هم دریافت میکنه.
با تشکر ??
ممنون دوست عزیز
من موفق نشدم پاسخ همه دوستان روبخونم
ازبس ماشاءالله زیادند
ولی نکته اول پاسخ شما واقعاخیلی اساسی و قابل دقت و خلاصه عالی بودو کلی ازخوندن و یادآوریش ذوق کردم
این نکته رو روزی ده هزاربارم تو ذهنمون تکرار کنیم بازم کمه وارزش داره !
بنظرم زدید تو خالِ هدف, دوست عزیز ????
عالی بود
ممنون
سلام مجدد به ترمز دیگه هم پیدا کردم
اون ترمز اینه که ما با گفتن اینکه به دیگران کمک میکنیم میخواییم بگیم کار خیر انجام میدیم خدایا اینجوری ماهم مسجد میسازیم نماز بیشتر میخونیم کاری میکنیم افراد بیشتری تو رو پیدا کنندیا خودم با ایمان تر میشم
انگار خدا به این چیز ها نیاز داره که ما با ایمان تر بشیم یا کارای خیر بیشتری انجام بدیم دقیقا مثل اینکه برای خدا داریم فالور جمع میکنیم داریم به خودمون قدرت میدیم
داریم به خدا با این باور میگیم اگه میخوایی من بنده خوبی باشم و کارای خوب بیشتری انجام بدم شرطش اینه که به من ثروت بدی وگرنه من همچین کارایی نمیکنم
خیلی خنده داره مگه نه
و اینکه این باور وجود داره که ثروتمندا آدمهای خسیس و بدی هستند ومیخواییم بگیم خدایا به من ثروت بده من خسیس نمیشم بد نمیشم به همه میدم
سلام به دادش حسین عزیز و دوستان هم فرکانسی
و اما ترمزها …..
1_ این نوع شرط گذاشتن و خواستن در وحله اول یعنی ما اصلا سازو کار جهان آفرینش و سیستمی بودن آن و ثابت بودن قوانین جهان رو درک نکرده ایم و نوع درخواست هامون از خدارو بر اساس شرایط درخواست بین انسانها از یکدیگر در زندگی روزمره بیان میکنیم .
2 _ اینکه فکر میکنیم خدا هم مثل ما انسانها دارای احساس هست و میخواهیم با تحریک احساس خداوندی به خواسته هامون برسیم .
3 _ اینکه باور نداریم که هر آنچه که در زندگی داریم توسط فرکانسهای ارسالی خودمان به جهان به وجود آمده و فکر میکنیم عوامل دیگر خارجی (خارج از وجود خودمان ) در به وجود آمدن شرایط کنونی ما سهیم هستن پس باید یه شرطی از عوامل بیرونی برا خدا بزاریم تا به خواسته مون برسیم مثل کمک نقدی و انفاق کردن به دیگران .
4 _ فکر میکنیم که هر آنچه از ثروت و یا خواسته های دنیوی دیگر که بیش از آنچه که در حال حاضر داریم را از خدا بخواهیم مرتکب عمل نا خدا پسندانه ای شده ایم و با شرطی کردن آن میخواهیم که درخواست را مجاز جلوه دهیم .
5 _ و آخرین ترمز باور کمبود ثروت در جهان و عدم پاسخگویی خداوند به نیاز و درخواست دیگران است که با پا درمیانی و واسطه کردن خودمان میخواهیم به نیاز دیگران از طریق رسیدن به خواسته خودمان کمکی کرده باشیم . ( شرک )