مصاحبه با استاد | اگر به سمت کمال حرکت نکنی، به سمت زوال کشیده می شوی - صفحه 14 (به ترتیب امتیاز)

به نام خدا

آن‌چه من از این گام می‌فهمم این است که هر یک از ما انسان‌ها در این جهان خاکی، دچار یک سری کمبودها، مسائل و مشکلاتی هستیم. این کمبودها می‌توانند توسط خود من و عادت‌ها و رفتارهایم ایجاد شده باشد و یا از قبل در دنیای من بوده باشد و از شرایط، اوضاع و احوال و یا رفتار سایر آدم‌ها ناشی شده باشد. من می‌توانم بجای تبدیل این کمبودها به مایه رنج و کفر و غصّه و سیاه‌روزی و تباهی زندگی خودم و تخریب بیشتر زندگی‌ام به دست خودم، از آنها به عنوان «وسیله» و انگیزه رشد و ترقی و ثروت و عشق و عواطف انسانی متعالی استفاده کنم. یعنی عمل‌کرد این کمبودها و مشکلات را از احساس بدبختی، به «انگیزه» رشد و تعالی تغییر دهم. در حقیقت، این کمبودها، مشکلات و ناخواسته‌های من را نشان می‌دهند و تضاد میان آن‌چه هست و آن‌چه می‌خواهم باشد را به تصویر می‌کشند و مجسم می‌سازند. این قانون استثناء ندارد؛ زیرا هر کس در هر جایی و در هر شرایطی که باشد، میل به خواسته‌هایی دارد که با وضعیت کنونی او منطبق نیست و دچار تضاد است. این تضادها، نیروی خواستن و انگیزه برای حرکت به سمت خواسته و آغاز و ادامه تلاش در جهت خواسته را ایجاد می‌کند. در حقیقت، میل به تغییر و بهتر شدن و قدرت گرفتن در همه جهات و رفع نقاط ضعف و ناخواسته‌ها، از همین نقاط ضعف و ناخواسته‌ها بر می‌خیزد؛ منتهی این موضوع به نوع دیدگاه و شیوه نگاه به آن کمبودها و مشکلات بازمی‌گردد و نه به خود آن ناخواسته‌ها و کمبودها. مشکلات و ناخواسته‌ها، فقط زمینه مادی کار هستند و اصل کار، دیدگاه و باورها است: به این که باور کنم آدم بدبختی هستم که بدبخت هم از دنیا خواهم رفت و چاره‌ای جز تحمل بدبختی ندارم و خدا این گونه خواسته و یا شرایط اجازه تغییر نمی‌دهد یا به این که باور کنم که می‌توانم با تغییر نوع نگاهم به مسائل و مشکلات و ایجاد باورهای درست و ایمان به خدا و توکل به خدا، همان مشکلات و کمبودها را تبدیل به سکوی پرتاب و انگیزه حرکتم به سمت خواسته‌هایم کنم. بنابراین، همه چیز از من آغاز می‌شود، از نگاه و روی‌کرد من به زندگی و جایگاهی که من در زندگی خودم برای خودم قائل هستم: محکوم یا حاکم . چون در هر حال این من هستم که باید تغییر کنم تا جهان خودم را تغییر دهم. این من هستم که باید به پدیده‌های جهان اطرافم به گونه‌ای نگاه کنم که از آنها «عبرت» بگیرم؛ یعنی بر خرابه‌های ناخواسته‌ها و کمبودهایم، پایه‌های خواسته‌‌هایم را بسازم و با ایمان و توکل به خدا، در جهت تحقق خواسته‌هایم حرکت کنم.

این فکر که اگر حرکت نکنم و تغییر نکنم در چه وضعیتی خواهم ماند یا چقدر اوضاع بدتر خواهد شد یا به چه وضعیت نابسامانی باز خواهم گشت از یک سوی و این فکر که اگر شرایط را تغییر دهم و به خواسته‌هایم برسم، چقدر خوب خواهد بود و چه منافعی برای من خواهد داشت، از سوی دیگر، اهرمی است به نام «اهرم رنج و لذّت» که موجب «کنترل ذهن» برای ادامه حرکت در جهت خواسته می‌شود. هر تغییری، سخت است و ذهن مایل است در جایی که هست، حتی اگر بد باشد، باقی بماند. ذهن از تغییر می‌هراسد و به هر چه که هست، عادت می‌کند و خو می‌گیرد؛ زیرا به این روش، احساس امنیت می‌کند. آن‌چه به ایجاد انگیزه و حفظ انگیزه و ادامه تلاش من طبق برنامه کمک تعیین‌کننده می‌کند، تمرکز روی لذت حاصل از نتایج مثبت تغییر از یک سوی و رنج حاصل از عدم تغییر و بدتر شدن اوضاع و احوال است. من باید آن قدر روی این نتایج مثبت و منفی مطالعه و مرور کنم تا ذهنم تغییر را منطقی تلقی کند و به آن خو بگیرد و حرکاتم به سمت خواسته، تبدیل به عادت‌هایی شود که پایگاه آن عادت‌ها و رفتارها، باورهای عمیق ذهنی من است. اهرم رنج و لذت همانند یک قیچی عمل می‌کند که در دو جهت مختلف، یکی سلبی و یکی ایجابی حرکت می‌کنند؛ ولی هدف یکسانی را محقق می‌کنند و آن هدف، همان خواسته من است.

تنها راه گذار از کمبودها، حرکت در جهت رفع آنها و پر شدن از نعمت‌های مقابل همان کمبودها است. اگر من این نگاه را داشته باشم، آن‌گاه خواهم فهمید که «حسادت» به دیگران، مبتنی بر نگاه درست به پدیده‌های جهان اطرافم نیست؛ بلکه این «تحسین» دیگران است که عمل درست محسوب می‌شود و این عمل درست، مبتنی بر این نگاه درست است که مطابق قانون فراوانی، همه می‌توانند از نعمت برخوردار شوند و وجود نعمت نزد دیگری، یعنی اثبات اصل وجود آن نعمت و اصل امکان تحقق آن نعمت در زندگی. تحسین دیگری، یعنی سپاس از خداوند برای وجود آن نعمت و وجود قانون یکسانی که با عمل به آن می‌توان بدون استثناء به آن نعمت رسید و خواسته را تبدیل به واقعیت جهان اطرافم کنم. به همین علت، نه تنها حسادت عمل نادرستی است؛ بلکه بازگویی ناخواسته‌ها و کمبودهای پیشین زندگی‌ام (البته بنا به اقتضاء و ضرورت)، عمل خجالت‌آور یا نامطلوبی نیست؛ زیرا نشان می‌دهد که من توانایی درک و پذیرش و نهادینه کردن و پیروی از قوانین الهی را داشته‌ام و توانسته‌ام کمبودهایم را تبدیل به نعمت‌های زندگی‌ام کنم و این یعنی، کیمیاگری با باورهای الهی و تبدیل مس به طلا.

خدای عزیزم، من بر تعهدم به خودم پای‌بندم و در زمره آن بندگان تو نیستم که می‌گویند شنیدیم؛ ولی نشنیدند. خدای مهربانم، من بر این باورم که آگاهی، تعهد می‌آورد؛ یعنی تعهد من نسبت به خودم، ایمانم به تو، توکلم به تو، خواستنم از تو و ادامه دادن تلاشم. پس من را اجابت کن که من تو را، فقط تو را به زندگی‌ام دعوت کرده‌ام و فقط از تو می‌شنوم و می‌دانم که تو شنوا و دانا و بینا هستی. الهی آمین