سریال زندگی در بهشت | قسمت 6 - صفحه 39

به نام خداوند بی نهایت هدایتگر که منو آسون می کنه برای آسانی ها

سلام به همه دوستان گلم و استاد و مریم عزیزم

بازم یه قسمت دیگه از زندگی در بهشت: کارهای روزانه استاد و مریم جون. وای خدای من، شایسته رفته رو میز بیضوی، با اون جورابای خوشگلش، خیلی هم قشنگه، خود میز هم انگار مثل کاشی می‌ مونه، خدایااا. بعد استاد با این نردبون خفن … واقعا عالیه، چقدر کار رو آسون کرده. نردبون دو لنگه رو بگیری، خودت بلند و کوتاهش کنی، واقعا فوق‌ العاده‌ ست. خدایا هزاران هزار بار شکرت. این چیزا به من ثابت می‌کنه که کارها روز به روز آسونتر می‌شن و زندگی هم روز به روز جذابتر و لذت‌بخشتر. بسم رب شهدا و صدیقین، بسم رب قاسم و جبارین … تکیه‌کلام استاد رو هم خیلی دوست دارم. و اینم خیلی قشنگه که استاد هر قدمی که می‌خواد برداره و هر کاری که می‌ خواد انجام بده از خدا کمک می‌خواد و کارهاشو با خدا تقسیم می کنه و این زندگی استادو رونتر و لذتب بخشتر کرده. منم می‌خوام اینو سرلوحه زندگیم بذارم، چون باهاش خیلی کارها آسونتر می‌شه.

حالا یه سوالی که پیش میاد اینه که این لامپه قراره جلوی در روشن کنه؟ وقتی شیروونیه، چی رو قراره روشن کنه؟ فکر کنم جوابش این باشه که اول لامپه رو زدن بالای در، بعد صاحب قبلی دیده اینجا یه خورده بیشتر می‌مونه یا بیشتر استفاده می‌شه، شیروونی رو زده تا آب بارون نزنه به داخل. البته این دیگه اگه خیلی منفی ‌بین باشم وگرنه دقیق نمی‌دونم دلیل اصلیش چی بوده. ولی در کل چقدر ابزارهای استاد خفنه. مثلا اون آچار فرانسه حرفه‌ای که تهش جغجغه‌ایه و هم کار آچار فرانسه می‌کنه هم کار آچارهای گوشهدار … واقعا آدم می ‌فهمه ثروت ساختن چقدر می‌ تونه ساده باشه. یعنی فقط کافیه ایده رو تبدیل کنی به عمل. یه چیزی که قبلا دیگران ساختن، مثل همون آچار فرانسه ساده، تو یه ذره بهترش کن، یه ویژگی اضافه کن، می‌ شه یه برند. ایده ‌تو ثبت کن و ازش ثروت بساز. واقعا ثروت ساختن آسونه، زندگی آسونه، پول ساختن آسونه و همه چی آسونه. همین چراغ رو ببین، خراب نشده که هیچی، شاید 50 سال که سهله، 150 سال دیگه هم عمر کنه. جنس‌ های قدیمی واقعا باکیفیت بودن. سنگینیشو می‌بینی، اصلا هنگ می‌کنی. آره استاد، باید هم ست باشه، 50 سال اونجا مونده، اونم تقریبا اکسید شده، قرار نیست الکی اینجوری باز بشه دیگه استاد جون. الان یادم افتاد که برای یه تکاسی والگای روسی چقدر هزینه می کردن، چقدر سنگین بود. همونو می گفتن که وقتی اوراق می شد الان سه تا تکاسی دیگه با آهن پارهاش می سازن.

بعد حرف خانم شایسته هم خیلی به دلم نشست، اینکه کار کردن روی خودمون یه فرایند دائمیه برای بهتر شدن شرایط کلی زندگی. مهم نیست بهبودها کوچیک باشن یا بزرگ! وقتی این روند بهبود رو ادامه بدی، با گذشت زمان می‌رسونتت به یه جای کاملا متفاوت و یه شخصیت کاملا متفاوت و رشدکرده توی وجود آدم م ی‌سازه. برای همینه که حتی همین تغییر کوچیک، مثل عوض کردن سرپیچ، ببین چقدر استاد و مریم ذوق می‌کنن، چقدر حل مسئله براشون لذت‌ بخشه!!!. دقیقا همون چیزیه که آخر فایل احساس لیاقت استاد روش تاکید داشت و الان من دارم از زبون خانم شایسته هم می‌شنوم.

واقعا یه ویلای سرسبز با آب دریاچه آینه‌ ای و آروم، عکس دکلم روش افتاده، درختا و سایه‌ هاشون رو آب… خدایا چقدر رویاییه، منم دوست دارم اینو تجربه کنم. و واقعا همکاری استاد و مریم رو خیلی دوست دارم، زندگی رو لذتبخش می‌کنه. استاد توی دوره عشق و مودت هم میگه چقدر خوبه آدم وقت داشته باشه با شریک زندگیش حرف بزنه، همکاری کنه، زمان داشته باشن کنار هم بگذرونن. اینه عشقه. و این عشق واقعا لذتبخشه. من الان دارم می‌بینم استاد و مریم جون چقدر وقت و زمان آزاد لازمه که آدم بتونه با هم کارای ریز و درشت خونه رو انجام بده، همزمان هم حرف بزنن، هم کار کنن، هم این فایل‌ ها رو برای ما مستند کنن. واقعا جای سپاسگزاری داره استاد.

واو، اون آهنربای قدرتمند رو ببین … یه چکش سنگین رو برمی‌داره. 500 پوند هم الکی نیست، یعنی 250 کیلو رو از زمین بلند می‌کنه. واقعا چه قدرتی. ببین ایده‌ ها چقدر زیاده، یه قلاب بنداز تو آب، هر چی فلز سنگین باشه می‌کشه بالا، انگار تایتانیک هم باشه میاره بیرون. کندنش هم قلق می‌خواد (مثل این که کم کردن مقاومت های ذهن قلق می خواد)، باید از یه جا یه ذره کجش کنی تا یه راه نفوذ کوچیک پیدا بشه و بتونی جداش کنی. چون اگه عمودی بچسبه، جدا کردنش تقریبا با دست غیرممکنه.

واقعا آزادی مالی چقدر خوبه. ثروت چقدر فوق‌ العاده‌ ست، چقدر معنویه. چیزی رو که دوست داری سفارش بدی، فرداش بیاد دم در. این نردبون دو لنگه فوق ‌العاده رو داشته باشی، کارت راه بیفته. کسی که آزادی مالی داره، خیلی چیزها و کارها براش ساده‌ تر و آسونتر و لذت‌بخشتر می‌شه. آزادی مالی، آزادی زمانی، آزادی مکانی استاد خوبمو من تحسین می‌کنم و دوستش دارم، خدا بهش بیشتر بده. حتما لیاقتشو داری استاد. حتی این نردبون تهش چرخم داره، خیلی راحت هرجا بخوای می‌بری. چه کندویی هم هست توی قاب لامپ!!! این طبیعت، تو هرجا حشرات نفوذ می‌کنن. وای چقدر قشنگ نم‌ نم بارون می‌زنه رو دریاچه، یه نسیم خفن از اونور میاد، مریم و استاد دارن لذتشو می‌برن، دمتون گرم. مریم جون هم که استاد نظافتن … واقعا دستت طلاست، قربونت برم.

بعد استاد رو ببین، هر وقت دلش بخواد میره پا می‌ذاره تو آب و لذت می‌بره. این موجایی که ایجاد می‌شه یه حس خوب میده. منم دوست داشتم الان اونجا بودم کنار استاد. واقعا انرژیش مثبته، واقعا هم همینه، خدایا شکرت. و جوراب ‌های خانم شایسته هم که محشره، جوراب برفی، دیزاینش کلی انرژی مثبت داره.

راستی منم مثل شما بودم استاد، قبلا نور زرد دوست نداشتم، نور سفید دوست داشتم. ولی اینجا تو کشورهای شمال اروپا چون آفتاب کمه، لامپ ‌ها رو زرد و گرم می‌سازن که حس گرمای خورشید رو بده. منم اولش از نور سفید لامپ ها خوشم نمی ‌اومد، ولی چند سال گذشت، عادت کردم، الان خودم هم لامپ زرد می‌خرم، نور گرم. نور سفید اینجا میگن نور سرد، نور زمستونی. میگن بیشتر مال کشوراییه که آفتاب زیاد دارن و از نظر روانی روی ذهن آدم یه جور دیگه تاثیر می‌ ذاره خب دیگه. تازه هر روز هم محصولات متنوعتر می‌شن. قبلا اون لامپ‌ های کمرباریک بود، الان ال‌ای‌دی‌های پرنور اومده…. ولی نکته قشنگش اینه که راه‌ حل همیشه هست. اون سرپیچ‌ های خفن هم عمرشون بالاست، از جنس سرامیک یا پلاستیک خشک درست شدن، ضد نور خورشیدن که آفتاب خرابشون نکنه. نمی‌دونم آلومینیومی هست یا نه، ولی جنسش خیلی محکم به نظر میاد.

من از طرز فکر استاد خوشم میاد که میگه حتما همیشه یه راه‌ حلی هست. یعنی یه نفر قبلتر به این مشکل خورده و یه راه‌ حل ساخته. ایده‌ها هم که بی ‌نهایتن. یکی با همین مبدل سرپیچ، ثروت ساخته. واقعا ثروت ساختن ساده‌ ست. آمازون هم که دیگه… از شیر مرغ تا جون آدمیزاد توش پیدا می‌شه. یه روزی جف بزوس اینو شروع کرد و تبدیلش کرد به یه مغازه خیلی بزرگ، یه جورایی مرکز جهان، همه هم می‌تونن بهش دسترسی داشته باشن. تو پولتو بده، به قول خانم شایسته، ما جنسو هر جا خواستی برات می ‌فرستیم.

واقعا این طرز فکر استاد رو دوست دارم که همه چیز می ‌تونه ساده باشه، در عین حال لذت ‌بخش هم باشه، کارها با زمان کمتر و انرژی کمتر انجام بشه. طرز زندگی استاد هم خیلی قشنگه. مثلا براشون فرقی نداره کلید برق قدیمی شده یا جدید اومده. میگه همین کار می‌کنه، استفاده می‌کنیم. اگه یه جا مشکل پیش بیاد، اون وقت یه چیز نو می‌گیریم. این یعنی صرفه‌جویی تو وقت، انرژی، پول. یعنی آدم نگران حرف مردم نیست، نگران این نیست که چون یه جنس نو اومده بازار، باید همون جنسی که کار می‌کنه رو بندازه دور و یه چیز مدرن بخره که شاید از لحاظ کارکرد هم خیلی فرق نکنه و بعد از دو هفته هم عادی بشه دیگه. و واقعا چقدر خوبه آدم ابزار داشته باشه و خودش کاراشو انجام بده. توی ذهن استاد، تمیزکاری پرادایس با استاد و مریم جون یه لذت خاص داره.

بعد استاد میره شاخه ‌های اضافی درختا رو می ‌زنه و تازه درختا به خاطر این کار استاد در حقشون دعا هم می‌کنه، چه قشنگ. یادم افتاد قدیما ما اگه می‌خواستیم شاخه‌ های درخت رو قطع کنیم، بعضیا می‌گفتن نه، این کارو نکن! درخت موجود زنده است، قطع نکن، احساس گناه می‌دادن که داری یه موجود زنده رو می‌کشی. بعضی از اون احساس‌ های گناه الان دوباره یادم اومد. قبلا منم یه باور داشتم که توی فصل ‌هایی که درخت سبزه و زنده است نباید شاخه‌ هاشو بزنی، گناه داره. الان استاد رو می‌بینم، لذت می‌برم که اصلا به خودش احساس گناه نمیده و واقعا من عاشق استادم. تازه استاد اینجوری نگاه می‌کنه که همین درخت هم دعا می‌کنه که خدا بهش فرصت داده توی پرادایس رشد کنه، جلوی خونه، و با دست ‌های استاد شاخه‌ های اضافیش قطع بشه و سبک بشه.

واقعا هم این هرس کردن به درخت کمک می‌کنه رشد کنه. خیلی وقت‌ ها آدم توی زندگی یه چیزایی رو از دست میده و فکر می‌کنه بد شد و ناراحت میشه. مثل همین درخت، اگه بخوای تمثیلی نگاه کنی، شاید فکر کنه شاخه ‌هامو زدن، بی‌ عدالتیه. ولی خیلی از این از دست دادن‌ ها باعث رشد آدم میشه. وقتی شاخه ‌های اضافی رو می ‌زنی، درخت انرژیش میره روی شاخ ه‌های درست و شروع می‌کنه قد کشیدن. الان این درخت اگه انرژیش رو بذاره روی شاخه‌های بی ‌ارزش، رشدش کند میشه، به سمت بالا رفتن و کمال و تعالی کند میشه. در حالی که همین درخت توی پرادایس دی‌ اکسیدکربن می‌گیره و اکسیژن میده و به گسترش جهان کمک می‌کنه.

پس وقتی ما شاخه ‌های اضافی رو می‌زنید، یعنی یعنی سرب های سنگین که باعث میشه که پرواز نکینم رو می ‌زنیم. آدم هم توی زندگی باید همین کارو بکنه، مثل کاری که شما می‌کنید استاد جون: اون چیزای اضافی رو قطع کنه و تمرکزشو بذاره روی هدف اصلی. استاد توی زندگیشون خیلی جاها همین کارو کردن. مثل اون زمان‌ هایی که همسر قبلیشون به خاطر باورهاشون تمرکز استاد رو می‌گرفت و نمی‌ ذاشت ایشون روی خواسته‌ های بزرگتر تمرکز کنه. یا اون موقع که استاد می‌خواست مهاجرت کنه، ولی توی تهران و اصفهان و کرج شرکت ‌ها پخش و پلا بود، اونها مثل شاخ و برگ اضافی بودن که ترمز درست می‌کردن و نمی‌ذاشتن استاد بیاد آمریکا. درسته، دوست ‌ها و کارمندهای خوبی بودن، ولی مثل شاخه‌ های اضافه باعث می‌شدن رشد اتفاق نیفته. من فهمیدم وقتی استاد اونا رو کوتاه کرد، به هدف‌ هاش نزدیکتر شد، متمرکزتر شد، سریع‌تر هم رسید.

برای همینه که استاد میگه: اگه یه ملکی براش دردسر بشه می‌فروشه. چون داره شاخ و برگ ‌های اضافی رو می‌زنه. من از استاد شنیدم می‌گفت تا مجبور نشم چیزی رو نمی‌فروشم تا یه چیز دیگه بخرم. باور استاد اینه که لازم نیست چیزی رو بفروشم تا چیز دیگه بخرم. وقتی باورهای مالی من قوی بشه، می‌تونم اون چیز جدید رو نو و بهترینش رو بخرم. هدف استاد یه چیز دیگه است. هر چیزی که تمرکز استاد رو از هدف دور کنه، مثل همین شاخه مزاحم، قطعش می‌کنه. اون وقت شخصیت استاد هم مثل همین درخت رشد می‌کنه و میره به سمت بالا، به سمت نور خداوند. این قانون طبیعته، قانون خداونده. منم باید نگاه کنم ببینم توی زندگیم چه چیزهایی الکی مشغولم می‌کنه، نکنه یه سری شاخ و برگ بیهوده باشه که داره منو معطل می‌کنه و از هدف اصلیم دورم می‌کنه، اونا منو یه جا نگهداشتن و دارم درجا می زنم.

این حرف توی همه چی صدق می‌کنه. توی کار، توی کسب و کار. بعضی قسمت‌ها واقعا مهمه و باید تمرکز بذاری روش، ولی ما گاهی تمرکز رو مساوی پخش می‌کنیم روی شاخ و برگ‌ های اضافی. در صورتی که بعضی شاخه ‌ها، همون شاخه ‌های اصلی، همون بنیه و راس درختن و خیلی مهمن. توی کسب و کار هم همینه. نگاه می‌کنی می‌بینی تمرکزت رو گذاشتی روی چیزهایی که مهم نیست. بزن قطعش کن، مثل استاد. تمرکزتو بذار روی چیزهای اساسی، چیزهایی که پیشرفت مالی میاره. نیا به خاطر حرف مردم، به خاطر باورهای اشتباه، روی شاخ و برگ‌ ها گیر کنی. ترمزها همینان: حرف مردم، اشتباهات گذشته، احساس گناه، اینکه مردم چی فکر می‌کنن. مثلا یه ترمز بزرگ اینه که مردم چی میگن، یا اینکه من کسب و کار گنده دارم ولی نمی‌خوام این کارمند از نون خوردن بیفته، یا اینکه بیام نقش ناجی بازی کنم که من مواظب باشم فلانی از نون خوردن نیفته. من که نمی تونم کار خدا رو انجام بدم!!

اینجا یادم افتاد وقتی زبان می‌خوندیم بحث می‌کردیم، می‌گفتن اگه ماشین‌ های خودران بیاد، خیلی از راننده ‌ها از نون خوردن می‌افتن، پس باید جلوی اتوماتیک شدن و رباتیک شدن رو بگیریم. اون موقع ‌ها من خیلی چیزها رو نمی‌فهمیدم، الان می‌فهمم.

یا هزار تا دلیل دیگه. هر دلیلی که منو از حرکت به سمت بالا، رشد، خداوند بکشه پایین، اون ترمز منه. اونا رو باید قطع کنم. به قول استاد: بزن محمد، قطع کن، برو جلو. شجاعت داشته باش برای قطع کردن شاخ و برگ ‌های اضافی. من وقتی زندگی استاد رو توی دوره‌ ها می‌بینم، می‌بینم کل تمرکزش رو گذاشته روی هدف ‌هاش. خیلی جاها شاخ و برگ اضافه رو قطع کرده. هر چی اساسی نیست، قطعش می‌کنه و قدمهاشو شجاعانه برمی‌داره.

حتی توی سایت هم استاد همین کارو کرده. یه جاهایی که مدیر فنی آقا ابراهیم می‌خواد گسترش بده، استاد میگه اصلا کاری به اینجا نداشته باش، برو روی چیزهای اصلی تمرکز کن. مثلا خیلی کاربرها می‌خواستن سایت امکان ویس‌چت داشته باشه یا ویدیو نتیجه‌ های افراد رو بگذاریم. ولی این سایت رو سنگین می‌کنه. استاد با این قضیه موافقت نکرد، چون سایت رو سنگین می‌کنه و الکی بی‌خود و بی‌جهته. یا مثلا سایت فقط خوشگلتر بشه که چند نفر به‌به و چه‌چه کنن و بگن ماشالا چه مدیر فنی خوبی دارید، چه فایده؟ مهم اینه سایت سبک باشه و روی اصل‌ ها تمرکز کنه. زندگی ما هم همینطوره.

منم باید هوشمندانه مراقب باشم تمرکزم رو کجا می‌ذارم. روی اون چیزهایی که نباید تمرکز بذارم باید قطعشون کنم، یک بار برای همیشه. من خیلی شنیدم که میگن هر چیزی خار آید روزی به کار آید. آدم میره توی جاده یه پیچ و همون فکر فقیر کننده میاد سراغش. یعنی فکر کمبود: جهان کمه، باید جمع کنیم و جمع کنیم و جمع کنیم، شاید یه روزی به درد بخوره. من به خودم میگم محمد، این باورها رو قطع کن. این پیام خداست به من: قطع کن!!! اون چیزی که باید قطع بشه، همونیه که مجبور میشی تو آینده قطعش کنی، پس همین الان قطعش کن.

یادم میاد وقتی می‌خواستم مهاجرت کنم، بعضیا می‌گفتن کجا میری، خانواده اینجاست، دوستای قدیمی اینجان، آدم باید جایی باشه که خانواده باشه. ولی من به خاطر بعضی مسائل از افغانستان اومدم بیرون. چند سال بعدش اوضاع ترکید، ملت دنبال سوراخ موش بودن که فرار کنن تا از بی کاری از گرسنگی نمیرن. خدا همون موقع ‌ها یه الهامی به من کرد، شرایطی درست شد که من از افغانستان برم بیرون. بعد چند سال، همونا که می‌ خواستن مهاجرت کنن تازه اقدام کردن، تازه بیان اینجا زبان یاد بگیرن، تازه از صفر شروع کنن. من الان خیلی جلوتر از اونام. خدایا هزاران هزار بار شکرت.

من از خدا می‌خوام بهم شجاعت بده هر جا توی زندگیم شاخ و برگ اضافی بود، مثل استاد قطعش کنم. من شاگرد استادم، عاشق استادم هستم.

در پناه الله یکتا شاد و موفق و ثروتمند باشید