زیبایی ها را ببینیم - صفحه 131

سلام.

چیزی که این روزها هدایت شدم به سمتش،

بیشتر توجه کردن به خودمه.

دوست داشتن خودم

محبت کردن به خودم

دیدنِ خودم

بخشیدن خودم

زیبا صحبت کردن با خودم

سرزنش نکردن خودم

احساسِ گناه و شرم نداشتن…

خودم تا حدودی میدونم و فهمیدم که گاهی سخت گیرم، چه نسبت به خودم چه اطرافیانم.

اما وقتی داخلِ سخت گیری به خودم هستم، متوجهش نمیشم.

من خودمو بابت اشتباهاتم، نمیبخشم،

یا سخت میبخشم.

با خودم خیلی کم با عطوفت صحبت می کنم.

این سالها کمی بهتر از قبل شدم.

این خودش پیشرفت قابل توجهیه که بابتش بسیار سپاس گزارم.

شاید من خودمو نمیبینم، خودمو نمیپذیرم، و میخوام مثل بقیه باشم که به چشمم بهتر رفتار می کنن با خودشون.

می خوام چیزی باشم غیر از چیزی که الان هستم…

اما مگه من از باطن دیگران چیزی میدونم؟

نه!

من فقط ظاهر رو میبینم و مقایسه ذهنی میکنم.

من گاهی تمرکزم از خوبی های خودم برداشته میشه و میره روی ضعف هام.

اشکال نداره سمانه.

داری یاد میگیری.

تجربه ی زندگی و مواجهه با خودت رو نداری،

و داری کم کم یاد میگیری چطور با خودت روبه رو شی.

همه مثل خودتن.

تو تافته ی جدا بافته نیستی که توقع داری بی عیب و نقص باشی.

تو برنامه اکنون، دکتر شکوری از بزرگترین ترسش گفت، همینطور سروش صحت عزیز…

من ترسم چیه؟

نمیدونم چند تا هستن ولی چندتاشون خیلی بولد هستن:

ترس از خروج از نقطه امن.

ترس از تغییرات.

ترس از اینکه بقیه در موردم چی فکر میکنن.

ترس بزرگی دارم به اسم ترس از اشتباه کردن.

ترس از شماتت شدن، سرزنش شدن به خاطر حرف یا رفتارم…

ترس از واکنش گرا بودن.

اینجاها اون سمانه کوچولوی رنجیده ی درونم، به شدت به هم میریزه.

چون هنوز بلد نیستم چطوری با خودم مهربونتر رفتار کنم.

چطوری کنترل کنم خودمو.

چون هنوز واسم خوب تعریف نشده تکاملی و تدریجی بهبود حاصل میشه.

الهی شکر برای نوشتن،

این راهکار عالی برای بهبودِ فکر و ذهنم…

درونم گفت تو داری به نازیبایی ها اشاره میکنی،

اما نه، اینطور نیست.

من دارم حقیقت خودمو میبینم.

میخوام به خودم کمک کنم تا حالم رو با کمک خودم، بهتر کنم.

نمیخوام خودمو نادیده بگیرم و ماسک همه چی ارومه ی الکی بزنم.

میخوام حس خوب، صلح درون از درونم بجوشه و بیرون بیاد.

نمیخوام فقط اگاهی ها رو جمع کنم و تلنبار شن روی هم…

میخوام عمل کنم به اگاهی ها…

نیاز به کار کردن مجدد روی دوره احساس لیاقت به شدت حس شد برام.

فَاللَّهُ خَیْرٌ حَافِظًا وَهُوَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِینَ

الهی شکرت

سلام.

اینکه بخوام بگم الان تو چه مرحله، درجه یا کلاسی هستم تو درسِ مهم و عمیقِ خودشناسی، نمیدونم واقعا.

گاهی انقدر به خودم سخت میگیرم که بی توجه میشم نسبت به پیشرفت ها، بهبودها و تغییرات مثبت شخصیتیم.

و فکر میکنم خب که چی.

من اینجا اشتباه کردم.

من اینجا چیزی رو گفتم، یا رفتاری رو نشون دادم که نباید.

چه فایده، اینجا نتونستم خودمو کنترل و مدیریت کنم، و احساساتم رو سازماندهی کنم.

این جور وقتا که به خودم سخت میگیرم، تو ذهنم، فکر میکنم هیچ دستاوردی ندارم تو این مدت، تو این 5 سالی که دارم با سایت و استاد جلو میرم و روی خودم کار میکنم.

بعد خداوند از طرق مختلف اگاهم میکنه که نه، اینطوری که فکر میکنی نیستی.

تو فقط کمی نیاز به دوست داشتنِ خودت داری.

تو فقط نیاز داری مهربون باشی با خودت.

نیاز داری خودت رو مقصر جلوه ندی.

نیاز داری خودتو سرزنش نکنی.

خودتو بی ارزش نکنی پیشِ چشمِ خودت.

نترس سمانه.

همین مسیر رو فقط ادامه بده.

تو انسانی.

اشتباه میکنی.

واکنش میدی.

کم کم بهتر درک میکنی آرامش چیه، صبر چیه، سکوت چیه.

از خودِ واکنش گرات توقع نداشته باش که یهو ساکت بشی، سکوت کنی، واکنش ندی، نجوا و گفتگوهای سمی تو ذهنت نداشته باشی.

گاهی دچار بدفهمی میشم که:

فقط منم که گاهی ضعیفم.

فقط منم که اشتباه میکنم

فقط منم که حس های منفی مثل حسادت، خشم، پرخاشگری، بی ارزشی و … رو تجربه و زندگی می کنم،

بقیه همه چی شون میزونه،

خودشون رو مدیریت میکنن.

ضعف های منو ندارن و …

و بعد معجزه ها وارد میشن.

از زبان استاد، تو فایل میشنوم که:

ببینید چطوری با خودتون برخورد میکنید وقتی که کار اشتباهی میکنین…

و یهو برام اشکار میشه که،

اِ،

پس من فقط اینطوری نیستم،

که همه خطا دارن،

فقط مهمه که هر کسی چطور با خودش مواجه میشه،

چطوری با خودش صحبت میکنه.

ایا تو گفتگوهای ذهنیِ سرزنشگر، خودشو غرق میکنه؟

با بقیه هم از اشتباهش صحبت میکنه و یه بار اضافه روی دوش خودش حمل میکنه؟

یا نه، چند دقیقه ی اول بعد از وقوع اشتباه، یا مطلع شدن از اشتباهش، سکوت و تامل میکنه.

هیچ حرفی نمیزنه.

فقط سکوت میکنه.

واکنشی نمیده.

زمان‌میخره برای خودش تا اروم شه و تعقلش فعال شه.

(همون تایم اوتِ دوره هم جهت با جریان خداوند)

و بعد تحلیل میکنه چی شده؟

چرا شده؟

سهم من چیه؟

درسش چیه؟

بعدا چطوری رفتار کنم بهتره.

هر بار نجوا میاد حمله کنه، متوقفش میکنه.

و همین مهربانی و عطوفت و عدم سرزنش خود، کمک میکنه حال ادم بهتر شه.

خدایا ازت ممنونم،

که به واسطه ی همین کامنت،

باهام صحبت میکنی و روشنم میکنی چطوری فکر کردم،

و چطوری باید فکر کنم.

الحمدالله برای همین بهبودم.

بعد از دوره احساس لیاقت، به دلیل اگاهی های ناب دوره، اگه قبلا هیچی درک نمیکردم و تو باتلاق حس های بد غرق میشدم، الان بهتر از قبلم شدم.

و زمان حال بدم به قطع کمتر از گذشته شده.

کمال گرایی ام بهم حمله میکنه، میگه تو تغییر نکردی، چون واکنش میدی هنوزم…

و بهبودگرام میگه، بله گاهی واکنش میدم، نه همیشه.

و تعداد دفعاتی که واکنش میدم،

و مدت زمانی که گیر میکنم تو منفی،

کمتر از گذشته شده.

این ناسپاسیه که تغییراتم رو نبینم و نگم.

الحمدالله.

این کامنت، حسی، دلی، تحلیلی، خودشناسی بود واسم.

الحمدالله که با خداوند یکتا نوشتمش.

فَاللَّهُ خَیْرٌ حَافِظًا وَهُوَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِینَ

الهی شکرت

سلام.

امروز یه درک زیبا، رسید برام.

الهی شکر.

اینکه وقتی تشکر میکنی از هر چیزی و از هر کسی، همون لحظه فکر کن داری از خدا تشکر میکنی.

تشکر از مخلوق، همون تشکر از خالقه

اینطوری دچار غرور نمیشی.

فکر نمیکنی طرف پررو میشه.

یا طرف سوء استفاده میکنه.

خجالت نمیکشی از تشکر کردن.

یا اینکه اگه تحسین یا تشکر کنی ممکنه از دستش بدی.

یا هر توجیه دیگه ای که مانعِ سپاس گزاریت میشه.

فَاللَّهُ خَیْرٌ حَافِظًا وَهُوَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِینَ

الهی شکرت