زیبایی ها را ببینیم - صفحه 161

سلام.

امشب یه نامه ی بسیار عاشقانه برای خودم نوشتم.

همین الان تمام شد.

از خدا خواسته بودم اتصالِ روح و ذهنمو برقرار کنه.

همینم شد.

فوق العاده بود.

کودکِ درونم خودشو نشون داد.

جاهایی که ترسیده بود، آرومش کردم.

بهش شجاعت و جسارت دارم.

بهش گفتم نترس، عجله نکن، ناراحت نشو.

خدا خودش هدایتت میکنه.

به خودم یاداوری کردم تو با ضعف هات تعریف نمیشی.

تو مجموعه ای هستی از قوت ها و ضعف ها کنار هم.

کلی از بهبودهام، قشنگی هام، محاسنم، توانایی هام، دستاوردهام، داشته هام برای خودم نوشتم.

به ذهنم ثابت کردم اوضاع خیلی خوبه و تغییرات و بهبودهام فوق العاده هستن.

قبل از نامه، داشتم تو دفترم مینوشتم و به خودم یاداوری میکردم هر اون چیزی که دوست داری بقیه بهت بگن، خودت به خودت بگو…

و بعدش ایده اومد نامه عاشقانه بنویس برای خودت.

ماحصلِ این نامه، برای شخص خودم فوق العاده است.

خواسته هامم نوشتم.

و اینکه آسان بهشون برسم.

راهکارشم نوشتم:

اول گفتنشون (کلامی یا مکتوب)

باز گذاشتنِ دست خدا، برای اجابت خواسته هام.

بعد گوش کردن به هدایت خدا.

اگه هدایت بگه صبر کن، اروم باش، رها باش، زندگیتو کن، به وقتش میاد، همینکارو کنم.

اگه هدایت بگه فلان اقدام عملی رو بکن و بعد رها باش، تا حرکت بعدی و بعدی، همینکارو کنم.

و بعد رسیدن…

این باز گذاشتنِ دست خدا، برای اجابت خواسته هام رو با یه مثال، دیروز بهم نشون داد خدا.

چیزی رو میخواستم مدتها.

بعد از یه راهی که اصلا فکرشم نمیکردم، بهش رسیدم.

راهی که همیشه بود، ولی نمیدیدمش، یا براش آماده نبودم، یا وقتش نرسیده بود…

مثال های زندگیِ واقعیِ خودم خیلی راهگشا هستن برام.

تو هر مثالی، درس ها و اگاهی های متنوعی هست که از درکشون خوشحال میشم، مسیرمم بهتر جلو میره.

امشب، به لطف خدا، موقعِ نوشتن، آگاه شدم به دلیلِ برخی از چالش هام.

اینکه اتفاقا راهگشا هستن.

اینکه میگن روی کدوم قسمت باید کار کنم و بهبودشون بدم.

و اینکه شتاب نداشته باشم.

ریز ریز تغییرات و بهبود ایجاد کنم.

دونه دونه.

چون شتاب، دقیقا غیر هم جهت با جریان خداونده.

شتاب، زبانِ مستقیمِ شیطانه.

آدمو نا امید و کلافه میکنه.

آدمو وابسته و اسیر میکنه.

باعث میشه آدم بچسبه به خواسته.

که لاجرم چسبیدن بهش، باعث دوری از خواسته میشه.

امشب به یه راهِ اسان رسیدم برای حرکت در راه رسیدن به یکی از خواسته هام، و بعد رها کردنش…

چون قشنگ حس میکنم وقتی میچسبم، دایم چک میکنم، اتفاقا دورتر میشم.

الهی شکر برای گفتگوهای قشنگِ امشبم:

تو دفترم.

نامه به خودم.

کامنت تو سایت.

خدایا مچکرم ازت برای رزق های فراوان و متنوعت تو زندگیم.

مرسی که ظرفمو بزرگتر کردی، دارم بهتر درک میکنم نعمت هامو.

الحمدالله.

فَاللَّهُ خَیْرٌ حَافِظًا وَهُوَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِینَ

الهی شکرت

سلام.

امروز عصر چند تا شکل تا زدم تا ببینم به چه شکلی هدایت میشم برای آموزش و ضبط.

در نهایت به دُرنا رسیدم.

اوریگامیِ دُرنا، نماد صلح و آرامشه و یه داستانِ جهانی پشتش داره.

وقتی داشتم ویدیومو تو کانالم میدیدم، یه سری تحسین برای خودم تو دفترم نوشتم.

– اینکه خیلی خوب آموزش میدم.

– اینکه اروم و شمرده توضیح میدم.

– اینکه چقدر کانالم رو زیبا میکنم هر بار.

– اینکه اموزش هام شماره و تاریخ دارن، و این نظم منو نشون میده.

– اینکه عکس های ویترین ویدیوهامو ساده و زیبا عکاسی میکنم.

– اینکه کیفیت تصویریِ ویدیوهام خوبه.

– اینکه بیانِ خوبی دارم.

– اینکه مسلطم به کاری که انجام میدم و چیزی که میگم.

و …

الهی شکر.

هذا من فضل ربی.

امروز یه لحظه این آگاهی برام مرور شد:

سمانه قرار نیست بقیه متوجه شن اوریگامی ارزشمنده، هنره و …

تو باید درک کنی.

هر چی خودت بهتر درک کنی و برای هنرِ دست هات ارزش قایل باشی و بهشون احترام بذاری، این فرکانس رو اشاعه میدی.

نسبت به قبلم بهتر شدم، ولی حالا حالاها جا دارم برای احترام و ارزش قایل شدن برای مهارت هام، استعدادهام، توانمندی هام، نقاط قوتم و …

چیزی که الان هستم، ارزشمنده.

و هر روز تلاش میکنم یه بهبود برای خودم اجرا کنم.

الهی شکر.

فَاللَّهُ خَیْرٌ حَافِظًا وَهُوَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِینَ

الهی شکرت

سلام.

امروز با رزقی از دوست نازنینم سعیده جان شهریاری، آغاز شد.

آهنگ عشقِ من باش، بهنام صفوی.

نوشِ جانم شد.

الهی شکر برای این رزق.

به خودم گفتم این موسیقی که دوست قشنگت با عشق، برات ایمیل کرده، همون نقطه آبیِ سایته.

همون شادی و هیجان رو داره.

فرقی نمیکنه.

کامنت های زیبای کانال یوتیوبم، همون نقطه آبی هست.

ویس های قشنگی که میشنوم، نقطه آبی هست.

اولین پادکست الهام جانِ عزیزپور تو کانال یوتیوبش، نقطه آبی هست.

چقدر لذت بردم از شنیدنِ صدای آروم و قشنگش.

موفق باشی الهام جان.

پیام هایی که دریافت میکنم، نقطه آبی هست.

تماسِ تبریکِ امروزِ مادر جانم، نقطه آبی هست.

دیروز یاد حرف خانم شایسته جانم افتادم، تو یکی از قسمت های زندگی در بهشت:

اینکه به زیبایی ها عادت نکنین.

یعنی اینکه هر لحظه بسپرین به خدا، تا هدایتتون کنه به زیبایی های بیشتر و متنوع.

یا به بیانی ساده تر: سوزنم گیر نکنه روی یه زیبایی و بخوام ثابت و همیشه اونو ببینم، و با اون زیبایی رو تعریف کنم.

مثالش اینه که دو روز گذشته پروانه سفید ندیدم، ولی کلی قشنگی دیگه دیدم.

کبوتر پشت پنجره آشپزخونه.

کبوتر و گنجشک تو باغچه ها.

گل های زیبا.

یه گل هست که خیلی منو تحت تاثیر قرار میده.

یه گل بنفش تو باغچه هامون، که داخلش روشنه.

هر بار ذوق زده میشم از دیدنش.

گلِ منه، چون بنفشه، و سریع منو صدا میکنه، منو میخکوب میکنه به سمت خودش.

الهی شکر برای این قشنگ جان. برای این رزقِ قشنگ.

از فاطمه جانم (محرمی) خیلی ممنونم.

چون فاطمه جان با صحبت ها و کامنت هاش باعث شد درک من نسبت به رزق بیشتر و عمیق تر بشه.

خدا حفظت کنه جانِ دل.

فَاللَّهُ خَیْرٌ حَافِظًا وَهُوَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِینَ

الهی شکرت