تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۱ - صفحه 30

سلام به استاد عزیزم و مریم جان شایسته که واقعا فامیلش برازنده ی خودش است .اینقدر شایستگی از خودش نشون داده که همه ی ما بچه های سایت دوستش داریم

اول از همه یه چیزی میخوام تعریف کنم استاد جان از اولین تغییری که خودم کردم و اون هم فقط به لطف گوش دادن به فایلهای شما و دیدن سریال زندگی در بهشت است .من موقعی که مجرد بودم توی خونه یه آدم تنبلی بودم که اصلا حال و حوصله کارهای خونه را نداشتم و تنها کارم درس خوندن بود ،همه خواهر و برادرام می‌گفتند این دختر شوهر کنه بدبخت میشه از بس کار نکرده ولی همونطور که شما میگین آدم خای علی بی غم بهترین شانس را دارند چون احساسشون را بد نمیکنند ،منم دقیقا توی این موضوع فقط علی بی غم بودم و هیچی برام مهم نبود و دقیقا خدا همسری بهم داد که اینقدر تمیز و مرتبه و کمک میکنه توی کارهای خونه که من هیچ غمی ندارم .بعد از بچه دار شدنمون ،بالاخره کارهای منزل هم بیشتر شده و من و همسرم هم گرفتار تر ولی من به لطف فایل های شما عاشقانه دوست دارم ظرف توی ظرفشویی باشه که بشورم چون موقع کار کردن اول یکی از فایل های شما را پلی میکنم و کار میکنم و اینقدر غرق در صحبتهاتون میشم که اصلا نمیفهمم چقدر ظرف شستم یا کار کردم .تا فایل تموم میشه میبینم من همه ی کارها را انجام دادم و کلی هم فایل گوش کردم .این خودش یه تغییره که برا خودمم باور نکردنیه شما از من تنبل ،زنی ساختین که عاشق حتی کارهای خونه است.

دومین تغییر بنیادینی که داشتم .تغییر در زاویه دیدم به مشکلات و مسائلی بود که برام پیش میومد ،استاد عزیزم من اول از فایلهای دانلودی سایتتون شروع کردم و بعد که پیشرفت کردم دوره دوازده قدم را به عنوان اولین دوره خریدم و هرروز گوش کردم بهش ،من کارشناس اتاق عمل هستم استاد و صبح ها هر روز توی 14 سالی که سر کار میرفتم تا قبل از شروع عمل ها مینشستم باهمکارام یا غیبت میکردیم پشت سر خانواده هامون یا حرف هایی که اصلا ذره ای ارزش نداشت و بیشتر از گرونی و کمبود و حقوق کم صحبت میکردیم .اون روزا از بس حس من موقعی که میخواستن برنامه ماه بعدم را بنویسند بد بود همیشه بدترین شیفتا را داشتم و خیلی سر کار اذیت بودم ولی وقتی 12 قدم را خریدم صبح زود میرفتم سرکار و قبل از اینکه همکارام بیان صبحانه میخوردم و میرفتم تو اتاقم فایلهای قدم ها را گوش میکردم و مینوشتم ،همه میگفتن چکار میکنی ؟ چی مینویسی منم حرفی نمیزدم میگفتم دوره روانشناسی خریدم .کم کم همه چیز توی زندگیم تغییر کرد و بهتر و بهتر شد ولی چیزی که عجیب بود زانو درد گرفتم و استعلاجی شدم و بعد از برگشت سرکارم همه همکارا و مسئولم باهام بد شدند و فکر میکردند من الکی یک ماه نرفتم سر کار و شروع کردند به اذیت کردن من ،روزای سختی را گذروندم ولی یه دفعه به خودم اومدم و گفتم استاد میگه خدابرات همه چیز میشه ،منم باید مثل استادم توحید داشته باشم و از هیچ کس و هیچ چیز نترسم، منی که هیچ‌وقت روی حرف مسئولم حرف نمیزدم بهش شکایت کردم و گفتم نمیتونم این شیفتا را بیام و وقتی که به کار خودش ادامه داد توکل کردم به خدا و کارم را رها کردم ،بدون اینکه به کسی حرفی بزنم یه روز نرفتم سر کار و گفتم خدای منه که روزی منو میده و هیچ وقت نگفته من فقط توی این کار بهت روزی میدم برای اون فرقی نداره من چکاره باشم یا کجا کار کنم همه جا روزی رسان من است . بعدش گفتم استاد میگه هرجا داشتین روی خودتون کار میکردین ولی به تضادی برخوردین و دیدین انگار اوضاع داره خرابتر میشه بدونید که این فقط ظاهر قضیه است و خدا داره کارها را براتون درست میکنه و دقیقا همین بود بعد از یک ماه که مدام نامه از طرف کارم میومد در خونه که یا برگرد یا اسمت را به تخلفات اداری رد میکنیم خدا به نامه رسان گفته بود بهم بگه برگرد و برو با رئیس بیمارستان صحبت کن اون آدم خیلی خوبیه و منم همین کار را کردم و همه چیز برام تغییر کرد ،من رفتم درمانگاه بیمارستان ،جایی که از قبل همیشه دوست داشتم اونجا کار کنم و همه میگفتن امکان نداره که یه اتاق عملی را جایی غیر از اتاق عمل بزارند .بهم شیفتایی دادند که سالها حسرتش را میخوردم و آرزوش را داشتم ،محل کار جدیدم طوری بود که هرروز ظهر که کارم تموم میشد میخواستم سجده شکر بزارم و خدارا شکر کنم بابتش ، الان دو ساله که اینجام و شرایط تقریباً هیچ تغییری نکرده ولی از اونجایی که انسان فراموشکاره ،انگار یادم رفته اون روزهای سخت را و الان دیگه دوست ندارم اینجا باشم ،نمیدونم آیا این یه مرحله است برای اینکه به من بگه باز هم وقت بزرگ شدن و از پیله در اومدنه یا من ناشکر و ناسپاس شدم ،خدایا خودت هدایتم کن به مسیر راست ،الهی آمین